V CSK 330/17

Sygn. akt V CSK 330/17
POSTANOWIENIE
Dnia 30 listopada 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa małoletniej K.G., reprezentowanej
przez opiekuna prawnego B.G.
‎
przeciwko Szpitalowi  im.
[…] w K.
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I ACa (…),
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) przyznaje adwokat A.H.M. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej małoletniej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Według art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Powódka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 października 2016 r. naruszenie art. 227, 286, 382 i 391 § 1 - w różnych konfiguracjach, a wniosek o przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej uzasadniła
oczywistą jej zasadnością ze względu na oddalenie przez Sąd Apelacyjny wniosku o dopuszczenie dodatkowej opinii biegłego i dodatkowych ustnych wyjaśnień biegłego co do sporządzonej przez niego opinii.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne,  mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11). Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła.
W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia oczywistego we wskazanym wyżej znaczeniu naruszenia prawa ze względu na
oddalenie przez Sąd Apelacyjny wniosku o dopuszczenie dodatkowej opinii biegłego i dodatkowych ustnych wyjaśnień biegłego co do sporządzonej przez niego opinii.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że specyfika dowodu z opinii biegłego polega m.in. na tym, że jeżeli taki dowód został dopuszczony, to opinii kolejnego biegłego można żądać jedynie "w razie potrzeby". Sąd nie ma obowiązku powoływania dowodu z opinii innych biegłych tylko dlatego, że strona uważa, iż opinia taka mogłaby być dla niej bardziej korzystna. Artykuł  286  k.p.c. nie przewiduje też obowiązku uzupełnienia w każdym przypadku  sporządzonej już opinii, ani na piśmie, ani ustnie do protokołu. Pozostawia sądowi decyzję, czy opinia ta wymaga dodatkowych wyjaśnień ze strony jej autora, a także, czy wyjaśnienia te powinny być złożone ustnie, czy też  na piśmie. Obowiązek  wezwania biegłego na rozprawę powstaje, jeżeli sformułowania opinii nie są na tyle jasne i jednoznaczne, aby możliwe były na ich podstawie stanowcze ustalenia.
W skardze brak przekonywających argumentów przemawiających za tym, że kwestionowane postanowienia dotyczące dowodu z opinii biegłych nie mieściły się w granicach decyzji pozostawionej przez art. 286 k.p.c. sądowi.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Podstawę przyznania adwokat A.H.M. zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym stanowiły przepisy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U.2016.1999 ze zm.) i § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października  2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016 r.1717 ze zm.).
jw