V CSK 31/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawie o zasiedzenie, uznając, że nie występuje zagadnienie prawne wymagające wykładni.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną dotyczącą zasiedzenia nieruchomości. Skarżący argumentowali, że przepis o "posiadaczu nieruchomości nie będącym jej właścicielem" powinien być interpretowany w sposób wykluczający zasiedzenie, gdy posiadacz jest przekonany o swojej własności. Sąd Najwyższy uznał, że stan świadomości posiadacza wpływa jedynie na dobrą lub złą wiarę i długość okresu zasiedzenia, a nie na samą dopuszczalność nabycia własności przez zasiedzenie. W związku z tym stwierdzono brak zagadnienia prawnego wymagającego wykładni.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną uczestników postępowania K. G. i W. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 lipca 2013 r. w sprawie o zasiedzenie. Skarżący domagali się przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując na potrzebę wykładni fragmentu art. 172 § 1 k.c. dotyczącego „posiadacza nieruchomości nie będącego jej właścicielem". Ich zdaniem, przepis ten powinien być rozumiany w ten sposób, że zasiedzieć nieruchomość może tylko osoba świadoma, że nie jest jej właścicielem, a nie osoba przekonana o swojej własności. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że stan świadomości posiadacza samoistnego wpływa na jego dobrą lub złą wiarę, co z kolei determinuje długość okresu wymaganego do zasiedzenia, ale nie wpływa na samą dopuszczalność nabycia prawa własności przez zasiedzenie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje zagadnienie prawne wymagające dokonania wykładni przez Sąd Najwyższy, co stanowiło podstawę do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zgodnie z art. 398^9 § 2 k.p.c. O kosztach zastępstwa prawnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, stan świadomości posiadacza samoistnego determinuje dobrą lub złą wiarę, co wpływa na długość okresu zasiedzenia, a nie na samą dopuszczalność nabycia własności przez zasiedzenie.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że pojęcie "posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem" odnosi się do sytuacji faktycznej, a stan świadomości posiadacza (wiedza o braku prawa własności) wpływa na jego dobrą lub złą wiarę, co ma znaczenie dla długości wymaganego okresu posiadania do zasiedzenia, ale nie wyłącza możliwości zasiedzenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej
Strona wygrywająca
wnioskodawca
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| H. R. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| K. G. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| W. G. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| D. R. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
Przepisy (3)
Główne
k.c. art. 172 § § 1
Kodeks cywilny
Sformułowanie "posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem" nie wyłącza zasiedzenia w sytuacji, gdy posiadacz jest przekonany o swojej własności; stan świadomości wpływa na dobrą/złą wiarę i długość okresu zasiedzenia, a nie na dopuszczalność nabycia własności.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398 § 9 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy nie zachodzi zagadnienie prawne wymagające wykładni Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 520 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do orzekania o kosztach zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Stan świadomości posiadacza wpływa na dobrą/złą wiarę i długość okresu zasiedzenia, a nie na samą dopuszczalność nabycia własności przez zasiedzenie.
Odrzucone argumenty
Sformułowanie "posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem" należy rozumieć w ten sposób, że zasiedzieć nieruchomość może tylko ten, kto wie, że nie jest jej właścicielem, natomiast zasiedzenie nie wchodzi w grę w sytuacji, kiedy posiadacz jest przekonany, że nieruchomość jest jego własnością.
Godne uwagi sformułowania
stan świadomości posiadacza samoistnego determinuje dobrą lub złą jego wiarę, a tym samym ma wpływ na długość okresu zasiedzenia, a nie na samą dopuszczalność nabycia tą drogą prawa własności
Skład orzekający
Antoni Górski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 172 § 1 k.c. w kontekście dobrej i złej wiary posiadacza przy zasiedzeniu nieruchomości."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej interpretacji przepisu, która nie jest nowatorska, ale potwierdza utrwalone stanowisko Sądu Najwyższego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy kluczowego zagadnienia w prawie rzeczowym – zasiedzenia nieruchomości, wyjaśniając istotną kwestię wpływu stanu świadomości posiadacza na dopuszczalność nabycia własności.
“Czy przekonanie o własności nieruchomości wyklucza jej zasiedzenie? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 31/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z wniosku H. R. przy uczestnictwie K. G., W. G. i D. R. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 sierpnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania K. G. i W. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; zasądza od uczestników postępowania K. i W. G. na rzecz wnioskodawcy 600 ( sześćset ) zł kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Skarżący wskazali jako przyczynę uzasadniającą przyjęcie ich skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzebę dokonania wykładni tego fragmentu art. 172 § 1 k.c., w którym mowa jest o „posiadaczu nieruchomości nie będącym jej właścicielem". Ich zdaniem bowiem, sformułowanie to należy rozumieć w ten sposób, że zasiedzieć nieruchomość może tylko ten, kto wie, że nie jest jej właścicielem, natomiast zasiedzenie nie wchodzi w grę w sytuacji, kiedy posiadacz jest przekonany, tak jak to było w rozpoznawanej sprawie, że nieruchomość jest jego własnością. Stanowisko to polega na pewnym nieporozumieniu, gdyż stan świadomości posiadacza samoistnego determinuje dobrą lub złą jego wiarę, a tym samym ma wpływ na długość okresu zasiedzenia, a nie na samą dopuszczalność nabycia tą drogą prawa własności. Tak więc w sprawie nie występuje zagadnienie prawne wymagające dokonania wykładni przez Sąd Najwyższy, co uzasadnia odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach zastępstwa prawnego orzeczono zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c.). [aw]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI