V CSK 217/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki istotnego zagadnienia prawnego, a kwestia odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową została już rozstrzygnięta.
Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie o zapłatę. Wnioskodawca powołał się na istotne zagadnienie prawne dotyczące możliwości dochodzenia przez klienta zadośćuczynienia i dodatkowych roszczeń odszkodowawczych od organizatora turystyki. Sąd Najwyższy, odwołując się do wcześniejszej uchwały (III CZP 79/10), stwierdził, że art. 11a ust. 1 u.u.t. stanowi samodzielną podstawę odpowiedzialności obejmującą szkodę majątkową i niemajątkową, co oznacza, że nie występuje istotne zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie o zapłatę. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazując na istnienie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego warunków dochodzenia przez klienta organizatora turystyki zadośćuczynienia oraz innych roszczeń właściwych dla reżimu deliktowego, a także kwestii fakultatywności zadośćuczynienia w kontekście odpowiedzialności kontraktowej. Zgodnie z art. 398^9^ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważność postępowania lub oczywista zasadność skargi. Sąd podkreślił, że nie jest trzecią instancją korygującą błędy w stosowaniu prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wskazano, że powołanie przesłanki istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia pogłębionej argumentacji wskazującej na rzeczywiste istnienie tej przesłanki, a nie jedynie kazuistyczne przedstawienie stanu faktycznego. Sąd Najwyższy odwołał się do swojej uchwały z dnia 19 listopada 2010 r. (III CZP 79/10), która przesądziła, że art. 11a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych (implementujący dyrektywę 90/314/EWG) stanowi samodzielną podstawę odpowiedzialności organizatora turystyki, obejmującą zarówno szkodę majątkową, jak i niemajątkową (zadośćuczynienie). W związku z tym, że kwestia ta została już rozstrzygnięta, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Art. 11a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych stanowi samodzielną podstawę odpowiedzialności organizatora turystyki z tytułu umowy o podróż i obejmuje odszkodowanie i zadośćuczynienie za pełną szkodę wyrządzoną turyście, zarówno majątkową, jak i niemajątkową.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołując się na własną uchwałę III CZP 79/10, stwierdził, że kwestia odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową została już rozstrzygnięta, co wyklucza istnienie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398^9^ § 1 pkt 1 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| F. P. | osoba_fizyczna | powód |
| N. sp. z o.o. w O. | spółka | pozwany |
Przepisy (2)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
u.u.t. art. 11a § ust. 1
Ustawa o usługach turystycznych
Stanowi samodzielną, autonomiczną podstawę odpowiedzialności z tytułu umowy o podróż i obejmuje odszkodowanie i zadośćuczynienie za pełną szkodę wyrządzoną turyście, zarówno majątkową, jak i niemajątkową.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kwestia odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową została już rozstrzygnięta w uchwale SN III CZP 79/10, co wyklucza istnienie istotnego zagadnienia prawnego.
Odrzucone argumenty
W sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące możliwości dochodzenia przez klienta zadośćuczynienia i dodatkowych roszczeń odszkodowawczych od organizatora turystyki.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Zagadnienie prawne wymaga przytoczenia argumentów wskazujących na istniejące w nauce lub orzecznictwie rozbieżne oceny prawne. Zagadnienie prawne nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skład orzekający
Anna Kozłowska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego, gdy kwestia była już rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku istotnego zagadnienia prawnego w kontekście prawa turystycznego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia kryteria przyjmowania skarg kasacyjnych przez Sąd Najwyższy i potwierdza ugruntowaną linię orzeczniczą w zakresie prawa turystycznego, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe kryteria przyjęcia sprawy do rozpoznania.”
Sektor
turystyka
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt V CSK 217/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa F. P. przeciwko N. sp. z o.o. w O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 3 lutego 2020 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ta regulacja przesądza, że orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny istnienia przyczyn określonych w powołanym przepisie, tylko one bowiem i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku. Jednocześnie przypomnieć trzeba, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłankę z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. wskazując, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na konieczności rozstrzygnięcia, kiedy i na jakich warunkach możliwe jest domaganie się przez klienta organizatora turystyki zadośćuczynienia oraz dodatkowych roszczeń właściwych reżimowi deliktowemu, a także dotyczące kwestii fakultatywności roszczenia o zadośćuczynienie i jego odniesienia do zadośćuczynienia dochodzonego w reżimie odpowiedzialności kontraktowej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powołanie we wniosku przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. zobowiązuje skarżącego do sformułowania zagadnienia prawnego oraz przedstawienia pogłębionej argumentacji prawnej, wskazującej na rzeczywiste istnienie powołanej przesłanki, uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, Nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Zagadnienie prawne wymaga przytoczenia argumentów wskazujących na istniejące w nauce lub orzecznictwie rozbieżne oceny prawne, w związku z którymi zagadnienie zostało sformułowane. Zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Istotne zagadnienie prawne nie występuje, jeżeli Sąd Najwyższy w pewnej kwestii wyraził pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. Odpowiedzialność organizatora turystyki oparta jest na zasadzie ryzyka. Sąd Najwyższy przesądził w uchwale z 19 listopada 2010 r., III CZP 79/10, ( OSNC 2011 nr 4, poz. 41), że art. 11a ust. 1 u.u.t., będący implementacją art. 5 dyrektywy z 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (90/314/EWG), stanowi samodzielną, autonomiczną podstawę odpowiedzialności z tytułu umowy o podróż i obejmuje odszkodowanie i zadośćuczynienie za pełną szkodę wyrządzoną turyście, zarówno majątkową, jak i niemajątkową. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI