V CSK 21/14

Sygn. akt V CSK 21/14
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Maria Szulc
‎
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z wniosku D. K. i M. S. - następców prawnych U.-W. M. S. Spółki Jawnej w W.
‎
przy uczestnictwie […] Bank Polska Spółki Akcyjnej w W. i P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
‎
o zmianę wpisu hipoteki,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 listopada 2014 r.,
‎
skargi kasacyjnej uczestnika postępowania P. Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w B.
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 10 maja 2013 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę
Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego
rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd pierwszej instancji uchylił wpis dokonany przez referendarza sądowego i oddalił wniosek spółki jawnej o zmianę wpisu wierzyciela hipotecznego przez wpisanie wnioskodawcy jako wierzyciela w miejsce P. Banku SA na podstawie m.in. oświadczenia Banku. Ustalił, że wnioskodawca – s.j. nabyła w  2001 r. wierzytelność wraz z hipoteką umowną od następcy prawnego P. Banku, ale wierzytelność i zabezpieczająca ją hipoteka powstały pod rządem art. 50 i 53 Prawa bankowego z 1989 r., które – w przeciwieństwie do obecnego art. 95 ust. 1 i 5 Prawa bankowego z 1997 r. – nie przewidywały, aby dokument bankowy stanowił podstawę do wpisu zmiany wierzyciela.
Apelację wnioskodawcy od tego postanowienia uwzględnił Sąd drugiej instancji, który postanowieniem reformatoryjnym uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji i pozostawił w mocy zaskarżony wpis referendarza, a więc przesądził o uwzględnieniu wniosku o zmianę wpisu hipoteki przez ujawnienie wnioskodawcy jako wierzyciela hipotecznego.
Aprobując i przyjmując za własny ustalony stan faktyczny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że dokument w postaci oświadczenia Banku z dnia 11 września 2012 r. nie mógł stanowić podstawy do ujawnienia przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem w 2001 r. wierzytelności bankowej na rzecz wnioskodawcy.
Sąd odwoławczy uznał art. 95 ust. 5 Pr. bankowego z 1997 r. za normę mającą proceduralny charakter a więc znajdującą zastosowanie w toku bieżącego postępowania. Przyjął jednak, że do oceny materialnoprawnych skutków przelewu wierzytelności bankowej należy uwzględniać brzmienie przepisów na datę przelewu, tj. 31 sierpnia 2001 r., a wówczas przepis art. 95 ust. 5 Pr. bankowego jeszcze nie obowiązywał.
Uczestnik postępowania P. sp. z o.o., będący właścicielem obciążonej nieruchomości, zaskarżył w całości postanowienie Sądu odwoławczego opierając skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych.
W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 95 ust. 3-5 Pr. bankowego poprzez błędną wykładnię i odmowę zastosowania, i w konsekwencji uznanie, że w dacie orzekania (wpisu) o zmianie wierzyciela hipotecznego wyłącznie oświadczenie banku było wystarczającą podstawą ujawnienia zmiany. Skarżący zarzucił nadto odmowę zastosowania art. 509 § 1 i 2 k.c. oaz art. 73 § 2 k.c.
Zarzuty objęte drugą podstawą kasacyjną obejmują naruszenie art. 626
2
§ 3 k.p.c. przez niezasadne uznanie załączenia do wniosku wszystkich dokumentów uzasadniających wpis, przy braku pisemnej zgody skarżącego jako dłużnika hipotecznego, tj. właściciela obciążonej nieruchomości. Naruszenie art. 626
8
§ 2 k.p.c. uzasadniono zaniechaniem przez Sąd badania ważności przelewu wobec nieudokumentowania pisemnej zgody dłużnika rzeczowego, tj. skarżącego. Zarzucił skarżący również odmowę zastosowania art. 626
9
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie wobec trafności części spośród zgłoszonych w niej zarzutów.
Zasadnie zarzucił skarżący naruszenie art. 626
2
§ 3 k.p.c. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powołany przepis w
ymaga od wnioskodawcy dołączenia do wniosku o wpis dokumentów, stanowiących podstawę dokonania wpisu w księdze wieczystej. Chodzi więc o wszystkie dokumenty, które są niezbędne dla dokonania wpisu w  dacie złożenia wniosku o wpis, co w niniejszej sprawie odnosi się do wniosku o  ujawnienie zmiany osoby wierzyciela hipotecznego w księdze wieczystej w  następstwie uprzedniego zbycia wierzytelności bankowej na rzecz spółki jawnej umową cesji z dnia 31 sierpnia 2001 r.
Rację ma strona skarżąca, że Sąd odwoławczy z naruszeniem art. 626
2
§ 3 k.p.c. oraz art. 95 ust. 4 i 5 Prawa bankowego z 1997 r. błędnie uznał, że uwzględnienie wniosku o ujawnienie zmiany wierzyciela hipotecznego mogło nastąpić tylko na mocy oświadczenia banku, bez potrzeby załączenia do wniosku dokumentu w postaci oświadczenia właściciela obciążonej nieruchomości i to złożonego z zachowaniem wymaganej ustawą formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Tymczasem ocena przedmiotowego zakresu dokumentów stanowiących podstawę wpisu w postaci ujawnienia zmiany wierzyciela hipotecznego i wymagających dołączenia do wniosku o taki wpis wymaga, na podstawie art. 626
2
§ 3 k.p.c. uwzględnienia dokumentów przewidzianych prawem obowiązującym na datę złożenia wniosku o wpis, a nie na datę zbycia wierzytelności bankowej.
Oznacza to, że o zakresie dokumentów bę
dących
podstawą ujawnienia zamiany osoby wierzyciela hipotecznego rozstrzygają normy prawne obowiązujące w tym przedmiocie na datę złożenia wniosku o dokonanie  takiego wpisu, a nie na datę dokonania zbycia wierzytelności bankowej, a więc czynności materialnej będącej podstawą (cesja) uzasadniającą jedynie potrzebę ujawnienia zmiany wierzyciela w  księdze wieczystej ze względu na charakter takiego wpisu.
W konsekwencji trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, iż w dacie orzekania w przedmiocie wniosku o ujawnienie zmiany wierzyciela hipotecznego wystarczającym dokumentem stanowiącym podstawę uwzględnienia tego wniosku było wyłącznie oświadczenie banku - zbywcy wierzytelności bankowej. Tymczasem w dacie złożenia wniosku o wpis  obowiązywały już art. 95 ust. 4 i 5 Prawa bankowego z 1997 r., przewidujące - zarówno dla ustanowienia hipoteki, jak i odpowiednio dla ujawnienia przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej - wymóg złożenia przez właściciela nieruchomości oświadczenia w przewidzianej formie o ustanowieniu  hipoteki. Z powołanych przepisów Pr. bankowego obowiązujących na datę złożenia  wniosku o wpis wynika, że zgodę na zmianę wierzyciela hipotecznego  przewidzianą w art. 95 ust. 4 i 5 Prawa bankowego wyraża właściciel obciążonej nieruchomości (postanowienie SN z dnia 6 listopada 2009 r., I CZ 59/09, niepubl.).
W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że art. 95 ustawy z 1997 r. – Prawo bankowe jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 31 ust. 1 u.k.w.h., wobec  czego do ujawnienia w księdze wieczystej m.in. przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej konieczne jest dołączenie, obok oświadczenia banku odpowiadającego wymogom art. 95 ust. 1 Pr. bankowego, także  oświadczenia właściciela nieruchomości złożonego w formie pisemnej określonej w art. 95 ust. 4 Pr. bankowego (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 20/10, nie publ.; z dnia  21 lutego 2013 r., IV CSK 385/12, nie publ.; z dnia 10 kwietnia 2013 r., IV CSK 551/12, nie publ.; z dnia 16 maja 2013 r., IV CSK 653/12, nie publ.).
Nie ma więc wątpliwości, że czynności w postaci złożenia w wymaganej ustawą formie oświadczenia o wyrażeniu zgody na zmianę wierzyciela hipotecznego, związanej ze zbyciem wierzytelności bankowej, dokonuje właściciel obciążonej nieruchomości. Jeśli więc brak jest załączonego do wniosku o wpis  dokumentu, zawierającego złożone w wymaganej formie oświadczenie właściciela  nieruchomości, to brak jest jednego z niezbędnych dokumentów stanowiących  podstawę dokonania wpisu w księdze wieczystej zmiany wierzyciela hipotecznego (postanowienie SN z dnia 20 maja 2009 r., I CZ 22/09, OSNC - ZD 2009/4/110,  uchwała SN z dnia 30 kwietnia 1998 r., III CZP 10/98, OSNC 1998/10/154). W judykaturze stwierdzono, że chociaż hipoteka nie jest przedmiotem obrotu, to  jednak jej przejście na inny uprawniony podmiot jest skutkiem przelewu  wierzytelności hipotecznej, ale wymaga dodatkowo jeszcze wpisu w księdze wieczystej nabywcy wierzytelności hipotecznej (postanowienie SN z dnia 17 listopada 2011 r., IV CSK 74/11, nie publ.). Uwzględniając wynikający z art. 31 ust.  2 u.k.w.h. wymóg wykazania stanu prawnego, który ma być ujawniony w księdze wieczystej, przyjąć trzeba, że art. 95 ust. 4, stosowany odpowiednio na mocy art. 95 ust. 5 do przeniesienia hipoteki, ma na względzie oświadczenie właściciela nieruchomości, a zawierający je dokument świadczy o istnieniu określonego stanu  prawnego nieruchomości, który ma być m.in. na jego podstawie ujawniony. Dla  pewności stanu prawnego w judykaturze przyjęto nawet za niezbędne, aby takie oświadczenie właściciela nieruchomości obciążonej złożone zostało w oryginale, określało sumę ustanowienia hipoteki oraz było aktualne na  datę wpisu (postanowienie SN z dnia 15 października 2004 r., II CK 76/04, niepubl.).
Wobec zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia wskazanych powyżej przepisów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398
15
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.