V CSK 197/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego i oczywistej bezzasadności.
Powodowie wnieśli skargę kasacyjną, argumentując jej oczywistą zasadność wadliwymi ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów przez sąd II instancji, a także istnieniem istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego związku sądu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przy orzekaniu o immisjach. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi, wskazując, że postępowanie kasacyjne nie jest miejscem do kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów, a podniesione zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości i nie wymaga wyjaśnienia w tej sprawie.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego. Powodowie domagali się przyjęcia skargi do rozpoznania, powołując się na jej oczywistą zasadność oraz istnienie istotnych zagadnień prawnych. Jako podstawę oczywistej zasadności wskazali wadliwe ustalenia faktyczne i ocenę dowodów przez sąd II instancji, zarzucając przypisanie im stanowiska, którego nie zajmowali w kwestii wysokości płotu i korzystania przez pozwanego ze spalinowego wózka widłowego. Sąd Najwyższy podkreślił, że postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją sądową i nie służy do kontynuowania postępowania dowodowego ani kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Natomiast podniesione przez powodów istotne zagadnienie prawne dotyczyło zakresu, w jakim sąd orzekający o immisjach jest związany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd Najwyższy stwierdził, że kwestia ta nie budzi wątpliwości i nie wymaga wyjaśnienia w tej sprawie, ponieważ plan ten jest aktem prawa miejscowego wiążącym sąd, a w tym konkretnym przypadku jego treść dotyczyła wyłącznie nowych inwestycji, a nie istniejącej działalności. Sąd uznał, że naruszeniem praw słusznie nabytych byłoby przyjęcie interpretacji sugerowanej przez skarżącego, zgodnie z którą nowe plany zagospodarowania przestrzennego wymagałyby likwidacji długo prowadzonej działalności. Wobec braku wykazania okoliczności wskazanych w art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od powodów na rzecz pozwanego koszty postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Sąd jest związany treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ jest on aktem prawa miejscowego. Jednakże, jeśli plan został uchwalony w trakcie prowadzenia działalności i zakazy w nim zawarte dotyczą wyłącznie nowych inwestycji, a nie już istniejących, nie można na tej podstawie nakazać likwidacji długo prowadzonej działalności.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest powszechnie obowiązującym źródłem prawa i wiąże sąd. Jednakże, w analizowanej sprawie plan ten wszedł w życie w trakcie prowadzenia działalności przez pozwanego i jego treść wyłączała zastosowanie zakazów do istniejących inwestycji. Sąd uznał, że przyjęcie interpretacji sugerowanej przez powodów, zgodnie z którą nowe plany wymagałyby likwidacji długo prowadzonej działalności, byłoby naruszeniem praw słusznie nabytych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
pozwany
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. J. | osoba_fizyczna | powód |
| R. J. | osoba_fizyczna | powód |
| A. C. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (1)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postępowanie przed Sądem Najwyższym nie jest III instancją sądową i nie służy do kontynuowania postępowania dowodowego. Kwestionowanie ustaleń faktycznych i oceny dowodów nie może być podstawą skargi kasacyjnej. Podniesione zagadnienie prawne dotyczące związku sądu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przy orzekaniu o immisjach nie budzi wątpliwości i nie wymaga wyjaśnienia w tej sprawie. Interpretacja planu zagospodarowania przestrzennego sugerowana przez powodów prowadziłaby do naruszenia praw słusznie nabytych.
Odrzucone argumenty
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynikająca z wadliwych ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Istnienie istotnych zagadnień prawnych dotyczących związku sądu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Godne uwagi sformułowania
postępowanie przed Sądem Najwyższym nie jest III instancją sądową ustawodawca a limine wyłączył dopuszczalność kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów naruszeniem praw słusznie nabytych zresztą byłoby przyjęcie interpretacji sugerowanej przez skarżącego
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ograniczenia kognicji Sądu Najwyższego w zakresie kontroli ustaleń faktycznych i oceny dowodów; zasady interpretacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście immisji i praw nabytych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie po rozpoczęciu działalności i nie obejmował zakazów dla istniejących inwestycji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia ważne zasady postępowania kasacyjnego i interpretacji planów zagospodarowania przestrzennego, co jest istotne dla prawników praktyków.
“Sąd Najwyższy: Czy nowy plan zagospodarowania przestrzennego może zlikwidować Twoją firmę?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 197/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa J. J. i R. J. przeciwko A. C. o zaniechanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powodowie wystąpili ze skargą kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podnieśli oczywistą zasadność skargi oraz występowanie na jej tle istotnych zagadnień prawnych. Oczywista zasadność skargi ma wynikać z wadliwych ustaleń faktycznych i oceny dowodów, a w szczególności powodowie podnoszą, że Sąd II instancji przypisał im stanowisko, którego nie zajmowali: co do wysokości płotu, jaki ma zbudować pozwany oraz co do korzystania przez niego ze spalinowego wózka widłowego. Stwierdzić jednak trzeba, że postępowanie przed Sądem Najwyższym nie jest III instancją sądową, a w konsekwencji miejscem do kontynuowania postępowania dowodowego, dlatego ustawodawca a limine wyłączył dopuszczalność kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Skoro nie może to być nawet podstawą skargi kasacyjnej i świadczyć o jej zasadności, to tym bardziej nie może przemawiać o jej oczywistej zasadności mającej powodować przyjęcie skargi do rozpoznania. Natomiast sformułowane w skardze istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, w jakim zakresie, orzekając o immisjach, sąd jest związany treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta wątpliwości nie budzi, a na tle tej sprawy nie wymaga wyjaśnienia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc powszechnie obowiązującym źródłem prawa, a więc wiąże też sąd. W tym przypadku nie ma to jednak znaczenia – plan uchwalono już w trakcie prowadzenia działalności przez dany podmiot i z jego treści wynika, że zakazy, na które powołują się powodowie (prowadzenia działalności kamieniarskiej), dotyczą wyłącznie nowych inwestycji w tym terenie, a nie już istniejących. Naruszeniem praw słusznie nabytych zresztą byłoby przyjęcie interpretacji sugerowanej przez skarżącego, zgodnie z którą wraz z wejściem w życie nowych planów zagospodarowania przestrzennego należałoby zlikwidować długo prowadzoną działalność, która byłaby z nimi sprzeczna. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. db
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI