V CSK 191/12

Sprawa dotyczyła powództwa o zapłatę kwoty 1081080 zł z odsetkami, zabezpieczonej hipoteką. Powódka C. F. S.A. dochodziła tej należności od pozwanej A. I. Sp. z o.o. Sąd Okręgowy w K. wydał nakaz zapłaty, który następnie utrzymał w mocy wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r., z zastrzeżeniem ograniczenia odpowiedzialności pozwanej do nieruchomości obciążonej hipoteką. Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r. oddalił apelację pozwanej, uznając zarzut nieważności umowy o ustanowienie hipoteki za bezzasadny. Pozwana wniosła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym art. 156 w zw. z art. 245 § 1 k.c. Głównym argumentem pozwanej było to, że umowa zobowiązująca do ustanowienia hipoteki z dnia 9 listopada 2010 r. nie została sporządzona w formie aktu notarialnego, co miało prowadzić do nieważności całej hipoteki. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną, zważył, że skarżąca nie kwestionuje istnienia wierzytelności. Istota sporu sprowadzała się do ważności umowy o ustanowienie hipoteki. Sąd Najwyższy podkreślił, że umowa z dnia 15 listopada 2010 r. miała charakter wyłącznie rozporządzający, a nie zobowiązujący do ustanowienia hipoteki w rozumieniu art. 155 § 1 k.c. W związku z tym, forma umowy zobowiązującej (akt notarialny) nie miała znaczenia dla ważności umowy rozporządzającej ustanawiającej hipotekę. Sąd Najwyższy podzielił pogląd, że nie ma potrzeby odrębnego badania przyczyny przysporzenia dla ważności umowy o ustanowieniu hipoteki, jeśli jej treść odpowiada wymaganiom ustawy. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i oddalił ją, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda koszty postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający