IV CSK 146/20

SN
Sygn. akt IV CSK 146/20
POSTANOWIENIE
Dnia 10 września 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Grela
w sprawie z wniosku N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
‎
przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L.
(poprzednio Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.)
‎
o wpis prawa użytkowania w księdze wieczystej […],
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 września 2020 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
‎
z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt [...],
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę               240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 8 października 2019 r. Sąd Rejonowy w Ł. utrzymał w mocy zaskarżony wpis referendarza sądowego w księdze wieczystej […] ograniczonego prawa rzeczowego - prawa użytkowania, na czas nieoznaczony gruntu oznaczonego jako działka o nr […] (w wyniku podziału której powstała m.in. działka nr […]), położonego w Ł. przy ul. P., które ograniczać się będzie do gruntu o powierzchni 12,20 m
2
celem: eksploatacji posadowionej na nim kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 KV o nr inwentarzowym […] oraz pasa gruntu, stanowiącego dojazd i dojście do tej stacji na rzecz Z. sp. z o.o. z siedzibą w B. i jego następcy prawnego zgodnie z treścią paragrafu 7 ustępu 2 umowy aportowego zbycia przedsiębiorstwa z 30 czerwca 2007 r., Rep A. nr […], po przepisaniu z KW nr […], jak również wszelkie łączące się z tym wpisy, objęte zawiadomieniem z 22 sierpnia 2019 r.
Postanowieniem z 9 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację wnioskodawcy „N.” Sp. z o.o. w W.
W skardze kasacyjnej wnioskodawca jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398
9
k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, niepubl.).
Z lakonicznego uzasadnienia wniosku nie wynika jakie przepisy Sąd drugiej instancji naruszył w sposób oczywisty.
Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom. Wymaganej w ramach badania przesłanki z art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi samo postawienie zarzutu oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego zarzutu nie prowadzi jeszcze do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa wydano postanowienie oczywiście wadliwe.
Oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2007 r., III CSK 338/07).
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
520 § 3
w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 398
21
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
jw