V CSK 154/09

Sygn. akt V CSK 154/09 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 listopada 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
 
 
w sprawie z powództwa Stowarzyszenia  K.  
z siedzibą w K. 
przeciwko A. S.A.  
o zobowiązanie do udzielania informacji, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2009 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej  
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 grudnia  2008 r., sygn. akt [...], 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz 
pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu 
kosztów postępowania kasacyjnego. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
W sprawie z powództwa Stowarzyszenia K.  przeciwko A. S.A. o 
zobowiązanie do udzielenia informacji, Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji 
strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego  z dnia 6 sierpnia 2008 r., wyrokiem 
z dnia 29 grudnia 2008 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I, jak w sentencji, 
oraz oddalił dalej idącą apelację w pkt II, rozstrzygając o kosztach postępowania w 
pkt III. 
 
Powód od powyższego orzeczenia wniósł skargę kasacyjną zaskarżając je 
w pkt 1 i 3. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podniósł, 
że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające w szczególności 
rozstrzygnięcia czy roszczenie informacyjne wynikające z art. 105 ust. 2 Pr. aut. 
jest prawem niemajątkowym. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna 
w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest 
niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Jak trafnie przyjmuje się w ugruntowanym 
orzecznictwie Sądu Najwyższego sprawą majątkową jest sprawa, w której 
zgłoszone żądanie zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego 
bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron. Podnosi się również, że podstawą 
wyróżnienia kategorii praw majątkowych i niemajątkowych jest typowy interes, jaki 
realizują. Na podstawie tego kryterium do praw majątkowych zalicza się 
w szczególności prawa rzeczowe, wierzytelności opiewające na świadczenia 
majątkowe, 
prawa 
majątkowe 
małżeńskie, 
a 
także 
istotną 
część 
praw 
kwalifikowanych jako tzw. własność intelektualna, przy czym dla uznania 
konkretnego prawa podmiotowego za prawo typu majątkowego nie ma znaczenia, 
czy ma ono jakąś wartość rynkową. Do praw niemajątkowych zalicza się prawa 
osobiste i prawa rodzinne niemajątkowe, stanowiące element stosunków między 
małżonkami, krewnymi, przysposobionymi i powinowatymi (zob. np. postanowienie 
SN z dnia 6 października 2006 r., V CZ 67/06, niepubl; postanowienie SN z dnia 
31 maja 2006 r., IV CZ 42/06, niepubl; postanowienie SN z dnia 26 stycznia 

 
3 
2006 r., V CSK 53/05, OSP 2007, nr 2, poz. 14; uchwała SN z dnia 9 grudnia 
2005 r., III CZP 111/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 183; postanowienie SN z dnia 
8 grudnia 2005 r., II CZ 110/05, niepubl.). 
 
W ocenie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości fakt, że sprawa, której 
przedmiotem jest żądanie udostępnienie informacji oraz dokumentów na podstawie 
art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach 
pokrewnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) ma charakter  
majątkowy, na co wskazuje już samo brzmienie powołanego przepisu. 
Należy  zważyć, że celem wytoczenia tego powództwa jest ułatwienie organizacji 
zbiorowego zarządzania dochodzenia innych zasadniczych roszczeń, którymi są 
roszczenia wynikające z naruszenia autorskich praw majątkowych oraz o opłaty 
o których mowa w art. 20 ustawy. 
 
Należy też zauważyć, że skarżący w postępowaniu przed sądem pierwszej 
i drugiej 
instancji 
nie 
kwestionował 
majątkowego 
charakteru 
roszczenia 
informacyjnego. W piśmie procesowym sporządzonym w dniu 3 stycznia 2008 r. 
podał jako wartość przedmiotu sporu kwotę 800 zł. W związku z tym, że żądanie 
pozwu nie mogło zostać i nie zostało rozszerzone w postępowaniu apelacyjnym 
(art. 383 k.p.c.) zatem wskazana przez skarżącego kwota 800 zł stanowi podstawę 
do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia, a w konsekwencji oceny 
dopuszczalności skargi kasacyjnej w świetle art. 3982 § 1 k.p.c. 
 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za 
niedopuszczalną z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia i na 
podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. orzekł jak 
w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 98 § 1, 3 k.p.c., 
art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.