V CSK 137/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu niespełnienia przesłanek formalnych, podkreślając, że nie jest trzecią instancją korygującą błędy w każdej indywidualnej sprawie.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną pozwanego P. S.A. od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie o zapłatę. Skarga została oparta na przesłance potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie. Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie wykazał istnienia takich wątpliwości ani potrzeby dalszej wykładni, powołując się na liczne wcześniejsze orzeczenia SN w podobnych sprawach. W konsekwencji, odmówiono przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w składzie SSN Teresy Bielskiej-Sobkowicz rozpoznał skargę kasacyjną pozwanego P. S.A. w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 października 2013 r. w sprawie o zapłatę. Podstawą odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania było niespełnienie przesłanek określonych w art. 398^9 § 1 k.p.c. Sąd podkreślił, że skarga kasacyjna nie jest środkiem służącym do korygowania każdego błędu sądu niższej instancji, a jej celem jest realizacja funkcji publicznoprawnych, takich jak zapewnienie jednolitości orzecznictwa czy wykładnia przepisów budzących wątpliwości. Skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów dotyczących dóbr osobistych i roszczeń członków rodziny osoby zmarłej (art. 23, 24, 446 i 448 k.c.), jednak Sąd Najwyższy stwierdził, że kwestie te były już wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa SN i nie wykazał on istnienia nowych, nierozstrzygniętych wątpliwości interpretacyjnych. Wobec braku spełnienia przesłanek formalnych, skargę kasacyjną odrzucono na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarżący nie wykazał istnienia takich przesłanek.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że skarżący nie przedstawił wystarczającej argumentacji jurydycznej wskazującej na istnienie poważnych wątpliwości interpretacyjnych lub rozbieżności w orzecznictwie, zwłaszcza że kwestie te były już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. M. | osoba_fizyczna | powód |
| P. S.A. w W. | spółka | pozwany |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
W przypadku braku przesłanek, Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^4 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Cel wymagania przewidzianego w tym przepisie może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
k.c. art. 23
Kodeks cywilny
Dotyczy dóbr osobistych.
k.c. art. 24
Kodeks cywilny
Dotyczy ochrony dóbr osobistych.
k.c. art. 446
Kodeks cywilny
Dotyczy roszczeń odszkodowawczych po śmierci osoby.
k.c. art. 448
Kodeks cywilny
Dotyczy zadośćuczynienia za krzywdę.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niespełnienie przez skarżącego przesłanki z art. 398^9 § 1 pkt 2 k.p.c. z uwagi na brak wykazania istotnych wątpliwości prawnych lub rozbieżności w orzecznictwie, które wymagałyby wykładni Sądu Najwyższego. Kwestie podnoszone przez skarżącego były już wielokrotnie rozstrzygane przez Sąd Najwyższy, co wyklucza potrzebę dalszej wykładni w ramach skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie ma obowiązku korygowania każdego błędu sądu niższej instancji.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Cel wymagania przewidzianego w art. 398^4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Skład orzekający
Teresa Bielska-Sobkowicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu niespełnienia przesłanek formalnych, w szczególności braku wykazania istotnych wątpliwości prawnych lub rozbieżności w orzecznictwie."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie postępowania kasacyjnego i oceny dopuszczalności skargi, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie jest rutynowe z punktu widzenia procedury cywilnej, wyjaśnia standardowe przesłanki odrzucenia skargi kasacyjnej. Nie zawiera przełomowych interpretacji ani nietypowych faktów.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe przesłanki formalne.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 137/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa R. M. przeciwko P. […] S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I ACa […] , odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanego P. […] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 października 2013 r. należy zważyć, co następuje. Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.: postanowienie SN z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, niepubl.; p ostanowienie SN z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II CSK 84/07, niepubl.) . Skarżącego obciążał obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I CSK 111/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II PK 220/08, niepubl.). Skarżący odniósł przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania do potrzeby wykładni art. 23, 24, 446 i 448 k.c. w zakresie tego, czy uczucia i więzi rodzinne pomiędzy członkami rodziny można zakwalifikować jako dobro osobiste oraz w zakresie dopuszczalności i charakteru roszczeń członków rodziny osoby zmarłej. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawił jednak argumentacji jurydycznej wykazującej, że przedstawione wątpliwości wywołują obecnie problemy w wykładni prawa, tym bardziej, iż problemy te były przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego i nie wymagają dalszych wyjaśnień (zob. m. in.: postanowienie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2014 r., III CZP 2/14; wyrok z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt V CSK 320/13, niepubl., postanowienie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV CSK 623/13, niepubl., uchwałę z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt III CZP 74/13, Biuletyn SN 2013, nr 12, s. 14, uchwałę z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt III CZP 93/12, OSNC 2013, nr 7 – 8, poz. 84, Biuletyn SN 2012, nr 12, s. 11, uchwałę z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt III CZP 67/12, OSNC 2013, nr 4, poz. 45, Biuletyn SN 2012, nr 11, s. 7, wyrok z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II CSK 677/11, niepubl., wyrok z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I CSK 314/11, niepubl., uchwałę z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt III CZP 32/11, OSNC 2012, nr 1, poz. 10, Biuletyn SN 2011, nr 7, s. 9, wyrok z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II CSK 537/10, niepubl., wyrok z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I CSK 621/10, niepubl., wyrok z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II CSK 248/10, Biuletyn SN 2011, nr 3, s. 13, OSNC Zbiór Dodatkowy nr B/2011, poz. 44, uchwałę z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt III CZP 76/10, OSNC Zbiór Dodatkowy nr B/2011, poz. 42, Biuletyn SN 2010, nr 10, s. 11, wyrok z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV CSK 307/09, OSNC Zbiór Dodatkowy nr C/2010, poz. 91, wyrok z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt I CSK 149/09, niepubl., wyrok z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt III CSK 386/07, OSNC Zbiór Dodatkowy nr B/2009, poz. 50, wyrok z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II CSK 459/07, niepubl., wyrok z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt IV CSK 192/07, OSNC Zbiór Dodatkowy nr C/2008, poz. 86, wyrok z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt II CK 479/03, niepubl., wyrok z dnia 30 czerwca 2004 r., sygn. akt IV CK 445/03, niepubl., wyrok z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. akt II CK 17/03, niepubl., wyrok z dnia 15 października 2002 r., sygn. akt II CKN 985/00, niepubl.). Wobec powyższego i w braku innych przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. [aw]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI