V CSK 114/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu niewykazania przez stronę powodową istnienia przesłanek uzasadniających jej przyjęcie.
Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, który zmienił wyrok Sądu Okręgowego i oddalił powództwo o zapłatę. Sąd Najwyższy, analizując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, stwierdził, że skarżący nie wykazał istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości czy rozbieżności w orzecznictwie. W konsekwencji, skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania, a powód został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez powoda, Bank [...] w K., od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...], który zmienił wyrok Sądu Okręgowego i oddalił powództwo o zapłatę przeciwko Województwu [...], z udziałem interwenienta ubocznego G. [...] S.A. w W. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, podkreślił, że skarga ta jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym ochronie interesu publicznego, a nie korygowaniu wszelkich uchybień. Zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c., przyjęcie skargi wymaga wykazania istnienia istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi. Skarżący powołał się na potrzebę wykładni art. 510 § 2 k.c. w związku z art. 101 ust. 1 Prawa bankowego, jednak Sąd Najwyższy uznał, że uzasadnienie wniosku nie spełnia wymogów należytego umotywowania. Brak było wyodrębnionej argumentacji prawnej wyszczególniającej wątpliwości co do wykładni przepisów, które nie zostały jeszcze rozwiązane w judykaturze, ani własnej propozycji interpretacyjnej. Przytoczone przez skarżącego tezy orzeczeń i publikacji nie tworzyły spójnego wywodu obrazującego jego wątpliwości. W związku z tym, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c. i zasądził od powoda na rzecz pozwanego oraz interwenienta ubocznego koszty postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej nie spełnia wymogów należytego umotywowania. Brak było wyodrębnionej argumentacji prawnej obrazującej wątpliwości co do wykładni przepisów i własnej propozycji interpretacyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| [...] Banku [...] w K. | spółka | powód |
| Województwo [...] | organ_państwowy | pozwany |
| G. [...] S.A. w W. | spółka | interwenient uboczny |
Przepisy (9)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Jeśli nie zachodzą przesłanki z § 1, Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
k.p.c. art. 98
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania.
k.p.c. art. 99
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania.
k.p.c. art. 108
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania.
k.p.c. art. 398^21
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania.
k.p.c. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania.
k.c. art. 510 § § 2
Kodeks cywilny
Przepis, którego wykładni dotyczył wniosek skarżącego.
Prawo bankowe art. 101 § ust. 1
Ustawa - Prawo bankowe
Przepis, którego wykładni dotyczył wniosek skarżącego.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego dotycząca potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub oczywiście niezgodnych z prawem. Powołanie się na tę przesłankę wymaga wykazania, że określony przepis prawa nie doczekał się jeszcze wykładni mimo, że budzi poważne kontrowersje, bądź też jego niejednolita interpretacja prowadzi do wydawania przez sądy odmiennych rozstrzygnięć w sprawach o identycznym lub zbliżonym stanie faktycznym.
Skład orzekający
Agnieszka Piotrowska
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wymogi formalne i merytoryczne wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w kontekście potrzeby wykładni przepisów prawnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku wykazania przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie ilustruje rygorystyczne podejście Sądu Najwyższego do przyjmowania skarg kasacyjnych, co jest kluczowe dla praktyków prawa procesowego.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe wymogi formalne.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 114/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa […] Banku […] w K. przeciwko Województwu […] z udziałem interwenienta ubocznego G. […] S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych 3. zasądza od powoda na rzecz interwenienta ubocznego koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powoda […] Banku […] w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z 15 listopada 2013 r. zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego poprzez oddalenie powództwa w sprawie przeciwko Województwu […] przy udziale interwenienta ubocznego G. […] S.A. w W. o zapłatę podnieść należy, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący […] Bank […] oparł na istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Powołanie się na tę przesłankę wymaga wykazania, że określony przepis prawa nie doczekał się jeszcze wykładni mimo, że budzi poważne kontrowersje, bądź też jego niejednolita interpretacja prowadzi do wydawania przez sądy odmiennych rozstrzygnięć w sprawach o identycznym lub zbliżonym stanie faktycznym, w tym drugim przypadku przytoczyć należy przykłady takich orzeczeń i wykazać istniejące między nimi rozbieżności (por. nie publikowane postanowienia SN z dn. 24 października 2012, I PK 144/12, z dnia 13 czerwca 2008 roku, III CSK 104/08, z dnia 28 marca 2007 roku, II CSK 84/07, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08). Z wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że zachodzi, jego zdaniem, potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 510 § 2 k.c. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe (Dz.U.2012.1376 j.t.). Jednakże uzasadnienie tego wniosku nie spełnia wskazywanych wielokrotnie w orzecznictwie wymogów należytego umotywowania tej przesłanki przedsądu. Stosownie do tych wymogów skarżącego obarcza ciężar przedstawienia wyodrębnionej i pogłębionej argumentacji prawnej wyszczególniającej dostrzegane przez stronę poważne i wymagające autorytatywnej wypowiedzi Sądu Najwyższego wątpliwości odnoszące się do wykładni wskazanej przez skarżącego normy prawa materialnego i dotychczas w judykaturze nie rozwiązane, a także własnej propozycji interpretacyjnej (por. niepublikowane postanowienia SN z dnia 8 lipca 2009 roku, I CSK 111/09, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08), czego w rozpatrywanej skardze zabrakło. Skarżący w części skargi służącej uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania (strona 12-13) przytoczył bowiem jedynie oderwane tezy orzeczeń Sądu Najwyższego oraz tezy publikacji wskazanych w skardze z imienia i nazwiska autorów (bez pełnego tytułu i miejsca publikacji tych materiałów) dotyczące przelewu wierzytelności na zabezpieczenie (co już oznacza istnienie w tej kwestii określonego dorobku orzeczniczego Sądu Najwyższego), ale te cytaty nie układają się w jakikolwiek spójny wywód prawny skarżącego obrazujący wątpliwości skarżącego co do wykładni wskazanych wyżej przepisów, nie dają też jasnego obrazu stanowiska skarżącego w tej kwestii w powiązaniu z ocenami i poglądami prawnymi Sądu Apelacyjnego zaprezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym kontroli zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, który sporządzony być musi z zachowaniem najwyższych wymogów profesjonalizmu, czemu służy przymus adwokacko - radcowski, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia powoływanej przez siebie przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w związku z czym na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego oraz interwenienta ubocznego, którzy wnieśli w ustawowym terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 98 i art. 99 w związku z art. 108 w związku z art. 398 21 i 391 § 1 k.p.c. [aw]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI