II SA/Gl 263/23

II SA/Gl 263/23 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Renata Siudyka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 280 § 1, art. 270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 października 2020 r., nr SKO.K/41.3/617/2020/11233/KS w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 2/21, w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 stycznia 2023 r., W.S. (dalej: skarżący) złożył wniosek o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 2/21. W swoim wniosku, uzupełnionym pismem z 10 marca 2023 r., wskazał że 13 grudnia 2022 r., Trybunał Konstytucyjny wyrokiem nr K 4/21 orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu wskazał też, że stanowi to przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, co też skarżący uczynił, składając równocześnie wniosek o wznowienie do organów administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Przyczyną wznowienia postępowania może być przypadek, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.).
Sąd w pierwszym etapie postępowania, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., jest zobowiązany zbadać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych elementów prowadzi do odrzucenia skargi. Dopiero spełnienie obu tych warunków zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania.
Badanie, o którym mowa w art. 280 p.p.s.a., nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze (por. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 280 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z uwagi na fakt, iż argumentacja przedstawiona w skardze o wznowienie postępowania nie uzasadniała w żadnym stopniu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu, skarżący wezwany został do wskazania ustawowej podstawy wznowienia oraz do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu na wniesienie skargi o wznowienie, licznego od dnia dowiedzenia się o ww. podstawie wznowienia (art. 277 p.p.s.a.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. K 4/21.
Wskazać jednak należy, że w przywołanym przez skarżącego wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł że: art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, ze zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, ze zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Przywołana treść orzeczenia nie odnosi się do wyroku sądowego zapadłego w sprawie o sygn. II SA/Gl 2/21 i nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, nie był podstawą wydania wyroku w przywołanej sprawie.
W ocenie Sądu powołanie się w skardze o wznowienie postępowania na niekonstytucyjność przepisu, który nie był podstawą wydania orzeczeń organów administracji publicznej i sądów administracyjnych obu instancji, nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia z art. 272 § 1 p.p.s.a. i czyni skargę o wznowienie postępowania niedopuszczalną.
Biorąc to wszystko pod uwagę należy stwierdzić, że wniesioną skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić, z powodu niespełnienia wymagań z art. 280 § 1 p.p.s.a., gdyż nie opierała się ona na ustawowych podstawach wznowienia, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji.