V CNP 72/11

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Lecha Walentynowicza, na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2012 r., odrzucił skargę C. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 22 czerwca 2010 r. Postanowienie to, wydane w sprawie z wniosku C. P. przy uczestnictwie W. P. o podział majątku wspólnego, zmieniło postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 listopada 2009 r., ustalając między innymi równe udziały stron w majątku wspólnym. Skarżąca zakwestionowała to postanowienie w części dotyczącej ustalenia równych udziałów, spłat, kosztów procesowych oraz kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie przepisów k.p.c. (art. 381 w zw. z art. 217 § 2, art. 386 § 1 i § 4) oraz Konstytucji RP (art. 78 i art. 176). Sąd Najwyższy odrzucił skargę z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, zgodnie z art. 424^4 zd. drugie k.p.c., podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy podkreślił, że ocena dowodów jest wyłączną domeną sądów orzekających i nie podlega kontroli Sądu Najwyższego, który jest sądem prawa. Zarzuty skarżącej zostały uznane za polemikę z oceną materiału dowodowego. Po drugie, skarga wymaga uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody wywołanej kwestionowanym orzeczeniem (art. 424^5 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 424^1 § 1 k.p.c.). Skarżąca nie uprawdopodobniła szkody, ograniczając się do wskazania kwoty 57.248,32 zł bez dalszego uzasadnienia. Wobec niespełnienia tych wymogów, Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 424^8 § 1 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający