V CNP 32/12

Sygn. akt V CNP 32/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 29 stycznia 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Anna Kozłowska 
 
 
 
w sprawie ze skarg M. M. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 20 maja 2010 r.,  
w sprawie z powództwa M. M. 
przeciwko P. O. i R. O. 
o zapłatę 1.393, 75 zł i o wydanie, 
z powództwa M. M. 
przeciwko Z.O. i L. O. 
o zapłatę 358,70 zł 
z powództwa M. M. 
przeciwko B. O. i A. O. 
o zapłatę 361, 35 zł 
z powództwa M. M. 
przeciwko G. Z. i E. Z. 
o zapłatę 519, 45 zł i o wydanie 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2013 r., 
 
 
 
odrzuca skargi. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
W związku z czterema skargami powoda M. M. o  stwierdzenie niezgodności 
z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 maja 2010 r., 
wydanego w połączonych do wspólnego rozpoznania sprawach  z jego powództwa 
przeciwko L. O. i Z. O. o zapłatę, G. Z. i E. Z. o zapłatę i wydanie nieruchomości, B. 
O. i A. O. o zapłatę oraz przeciwko  P. O. i R. O. o zapłatę i wydanie 
nieruchomości,  należy zważyć, co następuje. 
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia 
powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, 
czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich 
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest 
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez 
wydanie tego wyroku, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze 
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę 
wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek 
uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku 
z  prawem. 
Żadna z czterech skarg nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 
4 k.p.c. 
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie 
wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego 
wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas 
jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego 
z   prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2006 r., 
IV  CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141; z dnia 22  listopada  2005 r., I CNP 
19/05, niepubl.; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia 
11 sierpnia  2005 r., 
III 
CNP 
4/05, 
OSNC 
2006, 
nr 
1, 
poz. 
16). 
Zgodnie  z  utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ten wymóg  skargi 
o   stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zobowiązuje  
skarżących do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak  również 
do  wskazania 
jej 
rodzaju 
i 
rozmiaru, 
a 
ponadto 
do 
powołania 

 
3 
lub  przedstawienia  dowodów 
lub 
innych 
środków 
uwiarygodniających 
ich 
twierdzenie. Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245 § 1 
pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powołają w skardze nie tylko 
wszystkie znane im fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym 
wyrokiem, a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, 
ale ponadto powołają dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią 
twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienia Sądu 
Najwyższego z  dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, niepubl.; z dnia 23 marca 
2006  r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8). Tak rozumianego obowiązku 
skarżący nie spełnił w żadnej ze skarg. Poprzestał bowiem na oświadczeniu 
o  poniesieniu szkód wraz ze wskazaniem ich wysokości. Nie przedstawił jednak 
jakichkolwiek skonkretyzowanych dowodów lub ich surogatów na okoliczność ich 
poniesienia, odwołując się jedynie do dowodów znajdujących się w aktach 
postępowania przed Sądami obu instancji. Z dowodów tych, a w szczególności 
z  zaświadczenia wydanego przez pośrednika obrotu nieruchomościami M. K., 
wzmiankowanego w każdej ze skarg, nie wynika by rozmiar poniesionych przez 
powoda szkód odpowiadał wartościom przytoczonym w  poszczególnych skargach.  
Ponadto w żadnej z  tych czterech skarg nie została spełniona przesłanka 
wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ w każdej z nich skarżący 
ograniczył się tylko do stwierdzenia, że brak jest ustawowych przesłanek 
do  złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że wyrok nie podlega 
zaskarżeniu skargą kasacyjną z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu 
zaskarżenia. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu 
przewidzianego w  art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 17 sierpnia 2005 r., I  CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego 
spełnienie polega na zawarciu w  skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji 
dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie 
zaskarżonego orzeczenia w  drodze innych środków prawnych nie było i nie jest 
możliwe (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 
2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, 
OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). 

 
4 
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie 
art.  4248 § 1 k.p.c.