III CNP 5/11

Sygn. akt III CNP 5/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 29 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Jacek Gudowski 
 
 
 
w sprawie z wniosku D. P.  
przy uczestnictwie S. G.i innych,  
o dział spadku, podział majątku dorobkowego i zniesienie współwłasności, 
oraz w sprawie z wniosku R. B., P. B., A. Z. i  L. Z. 
przy uczestnictwie K. P. 
o zniesienie współwłasności, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2011 r., 
na skutek skargi uczestniczki K. P. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem  
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 21 stycznia 2010 r.,  
 
 
 
odrzuca skargę. 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił 
postanowienie Sądu Rejonowego w K. z  dnia 25 kwietnia 2008 r.  
Uczestniczka K. P. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z  prawem 
prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w K. podnosząc, że na 
skutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniosła szkodę w  postaci utraconych 
korzyści, jakie mogłaby uzyskać, gdyby w lokalu prowadziła działalność 
gospodarczą. Skarżąca podniosła także, iż doznała szkody w postaci niemożności 
sprzedaży lokalu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c., 
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia 
przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego 
z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. 
konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia 
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez 
skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej 
rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie 
i  przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych 
środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia, 
surogaty dokumentów. 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że do spełnienia 
przesłanki z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest istnienie szkody w chwili 
wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia. Nie jest zatem wystarczające powołanie się w skardze na samo 
zagrożenie wystąpienia szkody, choćby było ono realne. Taki wniosek wynika 
z  wykładni literalnej powołanego przepisu dokonywanej w związku z art. 4241 § 1 
k.p.c. i art. art. 4171 § 2 k.c., w których ustawodawca powtórzył zawarty w art. 4245 
§ 1 pkt 4 k.p.c. zwrot „została wyrządzona szkoda”. Sformułowanie to świadczy 
o  tym, że omawiana skarga przysługuje stronie tylko wtedy, gdy przez wydanie 
prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem została już stronie wyrządzona 

 
3 
szkoda (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 
5/05, niepubl., z dnia 4 sierpnia 2009 r., II CNP 43/09, niepubl., z dnia 10 grudnia 
2010 r., III CNP 48/10, niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 
2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05,OSNC 2006, nr 6, 
poz. 110). 
Tymczasem skarżąca nie powołała się na rzeczywistą, realną szkodę, która 
została już poniesiona przez nią na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, lecz 
na szkodę hipotetyczną, przyszłą. Uszło także uwagi skarżącej, że dokonany przez 
Sąd podział jest ekwiwalentny; wszyscy uczestnicy zostali rozliczeni według 
posiadanych udziałów, więc o szkodzie – także z tego punktu widzenia – nie może 
być mowy. 
Okoliczność ta przesądza, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka art. 
4245 § 1 pkt 4 k.p.c., a skarga uczestniczki o stwierdzenie niezgodności z prawem 
prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. 
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).