V CNP 83/09

Sygn. akt V CNP 83/09 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 lutego 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz 
 
w sprawie ze skargi P. W. i K. W. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku 
Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt VI Ga (…) 
wydanego w sprawie z powództwa G. K. 
przeciwko P. W. i K. W. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2010 r., 
 
1.) 
odrzuca skargę; 
2.) 
zasądza od P. W. i K. W. na rzecz G. K. kwotę 600, zł (sześćset) tytułem 
kosztów postępowania skargowego. 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację 
pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie o 
zapłatę. 
Wyrok Sądu Okręgowego pozwani P. W. i K. W. zakwestionowali skargą o 
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zaskarżonemu w 
całości orzeczeniu zarzucili niezgodność z art. 299 § 2 k.s.h. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty 
dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru postępowania 

 
2 
przed Sądem Najwyższym oraz z funkcji tego Sądu ukonstytuowanego jako sąd prawa, 
sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 
183 ust. 1 Konstytucji). Ocena dowodów pozostaje zatem wyłączną domeną sądów 
orzekających i nie może być kontrolowana przez Sąd Najwyższy. 
Zarzuty wskazane przez skarżących dotyczące naruszenia art. 299 k.s.h. są w 
istocie związane z problematyką ustaleń faktycznych i korzystaniem z określonych 
środków dowodowych. Skarżący wskazali w uzasadnieniu skargi, że „sąd drugiej 
instancji 
stwierdził, 
że 
pozwani nie 
wykazali 
istnienia 
jednej z 
przesłanek 
egzoneracyjnych z art. 299 § 2 k.s.h. Mimo stosownych wniosków pozwanych, aby taką 
przesłankę wykazać, Sąd pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia stosownego 
postępowania dowodowego czym naruszył art. 232 k.p.c., art. 217 § 2 k.p.c. w związku z 
art. 227 k.p.c.”. Należy zatem stwierdzić, że wywody skarżących stanowią wyłącznie 
polemikę z oceną materiału dowodowego przeprowadzoną przez Sądy orzekające w 
sprawie. 
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia 
ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest 
niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76; z 
dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r., V CNP 55/06, 
niepubl.). 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). 
Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego oparto na art. 98 § 1 k.p.c. w związku 
z art. 108 § 1 k.p.c.