V CNP 18/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w sprawie o udzielenie zamówienia publicznego.
Konsorcjum firm złożyło skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K., który nakazał unieważnienie czynności zatrzymania wadium w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę, przypomniał przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, podkreślając, że musi ona dotyczyć orzeczenia sprzecznego z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami lub ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę Konsorcjum Firm o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 lutego 2011 r. Wyrok ten, wydany w sprawie z odwołania Konsorcjum przeciwko Towarzystwu ubezpieczeniowemu, nakazał zamawiającemu unieważnienie czynności zatrzymania wadium. Skarżące Konsorcjum zarzuciło Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych (uzp), w szczególności art. 46 ust. 4a w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 138c ust. 1 pkt 2 uzp. Sąd Najwyższy, odmawiając przyjęcia skargi do rozpoznania, przypomniał, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych nie było możliwe. Podkreślono, że prawomocność tworzy nowy stan prawny i sanuje ewentualne naruszenia prawa. Sąd Najwyższy zaznaczył, że pojęcie „niezgodności z prawem” na gruncie art. 424¹ § 1 k.p.c. jest odmienne od ogólnego pojęcia bezprawności i wymaga, aby orzeczenie było sprzeczne z przepisami niepodlegającymi różnej wykładni lub ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Wskazano, że swoboda ocen sędziego wynika z istoty władzy sądowniczej, pojęć niedookreślonych i klauzul generalnych, co prowadzi do istnienia „luzu decyzyjnego”. Sąd Najwyższy uznał, że wykładnia przepisów uzp dokonana przez Sąd Okręgowy, w tym odniesienie do uchylonego rozporządzenia, nie stanowiła kwalifikowanego naruszenia prawa materialnego, a ustalenie, że złożenie dokumentów niepotwierdzających spełnienia warunków nie stanowi przesłanki do zatrzymania wadium, było zgodne z restrykcyjną wykładnią art. 46 ust. 4a uzp. Wobec powyższego, skarga została uznana za oczywiście bezzasadną i nie została przyjęta do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto, orzeczenie musi być sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że prawomocność tworzy nowy stan prawny i sanuje ewentualne naruszenia prawa. Zaznaczył, że pojęcie niezgodności z prawem na gruncie art. 424¹ § 1 k.p.c. jest odmienne od ogólnego pojęcia bezprawności i wymaga kwalifikowanego naruszenia prawa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Konsorcjum Firm: "E. […]" Sp. z o.o. w W., U. […] w K. i […] C. […] W. | spółka | skarżący |
| [...] Towarzystwo [...] S.A. w K. | spółka | zamawiający |
Przepisy (8)
Główne
k.p.c. art. 424¹ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Definicja bezprawności dotycząca art. 424¹ § 1 k.p.c. jest odmienna od ogólnego pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa materialnego i procesowego. Prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć.
uzp art. 46 § ust. 4a
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - prawo zamówień publicznych
Kluczowy przepis dotyczący zatrzymania wadium, którego wykładnia była przedmiotem sporu.
uzp art. 25 § ust. 1
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - prawo zamówień publicznych
Przepis dotyczący uzupełniania dokumentów i oświadczeń przez wykonawcę.
Pomocnicze
k.p.c. art. 424¹
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem.
k.p.c. art. 424⁹
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna orzekania przez Sąd Najwyższy w przedmiocie przyjęcia skargi.
k.c. art. 417¹ § § 2
Kodeks cywilny
W związku z istotą i sensem odpowiedzialności państwa przewidzianej w tym przepisie.
uzp art. 138c § ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - prawo zamówień publicznych
Przepis dotyczący czynności zamawiającego.
Konstytucja art. 77
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
W związku z naturą władzy sądowniczej i odpowiedzialnością państwa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest środkiem nadzwyczajnym, przysługującym tylko w ściśle określonych przypadkach. Pojęcie niezgodności z prawem na gruncie art. 424¹ § 1 k.p.c. wymaga kwalifikowanego naruszenia prawa, a nie tylko odmiennej wykładni. Sąd Najwyższy nie jest instancją odwoławczą od wyroków sądów drugiej instancji w zwykłym trybie.
Odrzucone argumenty
Zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych przez Sąd Okręgowy.
Godne uwagi sformułowania
Zasadą jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Dlatego przy wykładni zawartego w art. 424¹ § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 417¹ § 2 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej. Dlatego też należy uznać, że różnej treści orzeczenia wydane w podobnej sprawie mogą być „zgodne z prawem”. Prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Przy ocenie więc, czy skarga jest oczywiście bezzasadna należy uwzględnić „obostrzone” pojęcie bezprawności orzeczenia w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. Wobec restrykcyjności unormowania zawartego w art. 46 ust. 4 a do przyjęcia zawinienia wykonawcy konieczna jest jego całkowita bierność, umyślność i celowość oraz nasilenie złej woli w niepodporządkowaniu się wezwaniu zamawiającego.
Skład orzekający
Jan Górowski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ugruntowanie wykładni pojęcia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w kontekście skargi opartej na art. 424¹ k.p.c. oraz zasady prawomocności orzeczeń."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego trybu postępowania (skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem) i nie stanowi bezpośredniej wykładni przepisów prawa zamówień publicznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne kwestie proceduralne dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, co jest ważne dla praktyków prawa, choć samo rozstrzygnięcie jest negatywne dla skarżącego.
“Kiedy prawomocny wyrok można uznać za niezgodny z prawem? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
administracyjne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CNP 18/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi Konsorcjum Firm: "E. […]" Sp. z o.o. w W., U. […] w K. i […] C. […] W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt XIX Ga […] w sprawie z odwołania Konsorcjum Firm: "E. […]" Sp. z o.o. w W., U. […] w K. i […] C. […] W. przeciwko […] Towarzystwu […] S.A. w K. o udzielenie zamówienia publicznego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2013 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Zamówień Publicznych w W. (dalej: „KIO”) z dnia 22 października 2010 r. w ten sposób, że nakazał zamawiającemu […] Towarzystwu […] SA w K. unieważnienie czynności zatrzymania wadium. Wykonawca w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku zarzucił przede wszystkim naruszenie art. 46 ust. 4a w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 138c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – prawo zamówień publicznych, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r., Nr 226, poz. 1817 ze zm., dalej: „uzp”). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu w zasadzie drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe (art. 424 1 § 1 k.p.c.). Zasadą jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes , jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Dlatego przy wykładni zawartego w art. 424 1 § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 417 1 § 2 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej. Swoboda ocen sędziego wynika nie tylko z jej istoty, ale często z pojęć niedookreślonych, czy klauzul generalnych. W związku z tym w teorii prawa trafnie przyjmuje się istnienie tzw. luzu decyzyjnego, który oznacza możliwość wyboru przez sędziego jednego z możliwych rozwiązań. Poza tym treść orzeczenia zależy od wyników wykładni, które mogą być różne w zależności od przedmiotu i stosowanych jej metod. W związku z otwartością semantyczną języka w tym także języka prawnego mogą mieć miejsce różne poprawne z punktu widzenia metod interpretacje. Z tych przyczyn tezę o istnieniu jedynego trafnego orzeczenia należy odrzucić. Dlatego też należy uznać, że różnej treści orzeczenia wydane w podobnej sprawie mogą być „zgodne z prawem” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91, PUG 1992, nr 2-3, poz. 4). Z tych wszystkich względów definicja bezprawności dotycząca art. 424 1 § 1 k.p.c. jest nieco odmienna od tego ogólnego pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa materialnego i procesowego. Prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz.35, z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP 13/06, M. P.Pr. 2007, nr 5, poz. 253). Przy ocenie więc, czy skarga jest oczywiście bezzasadna należy uwzględnić „obostrzone” pojęcie bezprawności orzeczenia w rozumieniu art. 424 1 k.p.c. Sąd Okręgowy dokonując wykładni art. 46 ust. 4a uzp wyraźnie wskazał, że o jego zastosowaniu nie decydują wyłącznie dwie przesłanki tj. wystosowanie przez zamawiającego wezwania, o którym mowa w art. 26 ust. 3 uzp oraz nieudowodnienie przez wykonawcę, że nieuzupełnienie dokumentów lub oświadczeń, o których mowa w art. 25 ust. 1 uzp nastąpiło bez jego winy. Sam fakt uchylenia Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz. U Nr 87, poz. 605), nie oznacza, że Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia prawa materialnego w kwalifikowany sposób. W istocie bowiem Sąd Okręgowy tylko posiłkował się tym rozporządzeniem przy wykładni mającego zastosowanie w sprawie art. 25 ust. 1 uzp. Wyraźnie bowiem podniósł, że zamawiający może żądać, także innych dokumentów niż wymienione w tym akcie wykonawczym. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego stanowiło natomiast ustalenie, że złożenie dokumentów, które w ocenie zamawiającego nie potwierdzają spełnienia warunków udziału w postępowaniu przetargowym nie stanowi ustawowej przesłanki zezwalającej na zatrzymanie wadium. Wobec restrykcyjności unormowania zawartego w art. 46 ust. 4 a do przyjęcia zawinienia wykonawcy konieczna jest jego całkowita bierność, umyślność i celowość oraz nasilenie złej woli w niepodporządkowaniu się wezwaniu zamawiającego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2013 r., I CSK 422/12, LEX nr 1331255). Dokonana więc wykładnia zastosowanych przepisów nie narusza ich w wyżej zasygnalizowany kwalifikowany sposób. Ze wskazanych względów na podstawie określonej w art. 424 9 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. aw db
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI