V CNP 14/14

Sygn. akt V CNP 14/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) SSN Anna Kozłowska w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 listopada 2012 r., w sprawie z powództwa K. K. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2015 r., 1) odrzuca skargę; 2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 317 ( trzysta siedemnaście ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r., Sąd Rejonowy w B. zasądził, zgodnie z żądaniem pozwu, od pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej „M.” w B. na rzecz powódki K. K. kwotę 3.542,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi: od kwoty 600 zł od dnia 2 września 2006 r., od kwoty 600 zł od dnia 2 września 2007 r., od kwoty 600 zł od dnia 2 września 2008 r., od kwoty 620,55 zł od dnia 2 września 2009 r., od kwoty 564,32 zł od dnia 2 września 2010 r. i od kwoty 557,48 zł od dnia 2 września 2011 r. Uwzględniona kwota obejmowała zwrot nienależnego świadczenia uzyskanego przez pozwaną z rozliczenia opłat należnych z tytułu dostarczania energii cieplnej do mieszkania powódki w poszczególnych okresach grzewczych, począwszy od sezonu grzewczego 2005/2006. Sąd przyjął, że począwszy od sezonu grzewczego 2008/2009 r. ze względu na dokonanie przez pozwaną indywidualnych rozliczeń pozwana powinna była zwrócić powódce nadpłaty zaliczkowanych przez nią kwot na poczet należności z tytułu dostawy energii cieplnej według wyliczenia dokonanego przez pozwaną. Za okres poprzedni, z powodu niewykonania przez pozwaną ustawowego obowiązku wynikającego z art. 45a ust. 4 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (obecnie jedn. tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), uznał za uzasadnione żądanie w kwotach po 600 zł za sezon. Apelacja pozwanej wniesiona od wyroku Sądu pierwszej instancji została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 listopada 2012 r., który uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Sądu pierwszej instancji. Wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 listopada 2012 r. został zaskarżony przez pozwaną skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem w części zasądzającej kwotę 2.342,35 zł, tj. o 1.800 zł niższą od zasądzonej. W uzasadnieniu skargi pozwana wyjaśniła, że zaskarżyła orzeczenie w części, „tj. o kwotę 1.800,00 zł niższą od zasądzonej, wprowadzony Regulamin rozliczeń centralnego ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej w zasobach SM „M.” zaczął obowiązywać od okresu grzewczego 2008/2009 stąd też jedynie w 3 powyższym zakresie strona pozwana składa niniejszą skargę”. Pozwana wniosła o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem, podobnie jak skarga kasacyjna, jest środkiem zaskarżenia o wysokim stopniu sformalizowania. Wynika to z treści art. 4245 § 1 k.p.c. zawierającego tzw. warunki konstrukcyjne skargi, których niespełnienie powoduje konieczność odrzucenia skargi bez możliwości uruchomienia trybu sanacji dostrzeżonych braków (art. 4248 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c., skarga powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części. Przewidziany w tym przepisie obowiązek określenia, czy orzeczenie jest zaskarżone w części oznacza konieczność precyzyjnego określenia zakresu zaskarżenia. Wymaganie to nie jest spełnione, jeżeli sposób sformułowania zakresu zaskarżenia uniemożliwia pewne ustalenie zakresu zaskarżenia wyroku nawet przy zastosowaniu przez sąd starannych zabiegów interpretacyjnych. Taka właśnie sytuacja zachodzi w odniesieniu do skargi wniesionej przez pozwaną. Przede wszystkim wskazany zakres zaskarżenia w ogóle nie koresponduje z treścią wyroku Sądu Okręgowego w K., którym oddalono apelację, a nie zasądzono, oprócz kwot tytułem kosztów postępowania (pkt 2 wyroku), jakiejkolwiek kwoty objętej żądaniem. Takie rozstrzygnięcie zawarte jest natomiast w wyroku Sądu pierwszej instancji, w którym uwzględniono powództwo. Niezależnie od powyższego wskazany przez pozwaną kwotowo zakres zaskarżenia w kwocie 2.342,35 zł, tj. - jak to doprecyzowano w uzasadnieniu skargi - o 1.800 zł niższy od zasądzonej także nie pozwala na ustalenie rzeczywistego zakresu zaskarżenia mimo podjęcia starannych zabiegów interpretacyjnych. Kwota 2.342,35 zł stanowi sumę kwot (600 zł, 620,55 zł, 564,32 zł, 557,48 zł) zasądzonych za poszczególne sezony grzewcze, począwszy od sezonu grzewczego 2007/2008. W takim jednak przypadku pozostała kwota, nieobjęta zaskarżeniem, wynosiłaby 1.200 zł (sumę dwóch kwot po 600 zł), a nie kwotę 1.800 zł. Wątpliwości te potęguje także treść uzasadnienia skargi, w którym wyjaśniono, że pozwana kwestionuje rozstrzygnięcie jedynie w części 4 od okresu grzewczego 2008/2009. Stanowisko to oznacza, że pozwana nie kwestionuje kwoty 600 zł zasądzonej za sezon grzewczy 2007/2008. W takim jednak przypadku pozostała, kwestionowana przez pozwaną kwota, nie powinna obejmować kwoty 2.342,35, lecz kwotę 1.742,35 zł, tj. sumę kwot: 620,55 zł, 564,32 zł i 557,48 zł. Wątpliwości dotyczących rzeczywistego zakresu zaskarżenia nie wyjaśnia także ogólnie sformułowany wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Uzasadnia to wniosek, że wniesiona skarga nie zawiera prawidłowo określonego zakresu zaskarżenia, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. skarga podlegała odrzuceniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz przepisów § 13 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).