V CK 269/05

Sygn. akt V CK 269/05 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Lech Walentynowicz 
 
 
 
w sprawie z powództwa Miejskich Wodociągów i Kanalizacji - Spółki  
z o.o. w K.  
przeciwko Gminie B. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2005 r., 
na skutek kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 18 października 2004 r.,  
 
 
 
 
odrzuca kasację. 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
Wyrokiem z dnia 18 października 2004 r. Sąd Apelacyjny, na skutek apelacji 
obu stron, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego z dnia 30 stycznia 2004 r. 
w sprawie o zapłatę. 
Powód w kasacji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną 
wykładnię § 2 wskazanej umowy w związku z art. 65 § 2 k.c., art. 5 k.c. Skarżący 
wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości wyroku i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący ma obowiązek przedstawić 
w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne lub że istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności 
w  orzecznictwie sądów albo że orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi 
nieważność postępowania. Niniejsza kasacja nie spełnia tego wymagania. 
Po przedstawieniu podstaw kasacji, skarżący zamieścił następującą 
wypowiedź: „przyjęcie niniejszej kasacji motywuję rozstrzygnięciem istotnego 
zagadnienia prawnego, polegającego na interpretacji zapisów umowy pomiędzy 
podmiotem prawa świadczącym usługi użyteczności publicznej a jednostką 
samorządu terytorialnego”.  
Powyższa wypowiedź nie stanowi przedstawienia okoliczności, o których 
mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 393 k.p.c., ponieważ problem 
interpretacji zapisów konkretnej umowy nie ma charakteru uniwersalnego i nie 
stanowi zagadnienia prawnego w rozumieniu powyższych przepisów. Wskazana 
przez skarżącego „konieczność interpretacji zapisów umowy”, nie może być 
traktowana jako naruszenie prawa materialnego, w rozumieniu art. 3931 pkt 1 
k.p.c., uzasadniająca wniesienie kasacji. Prawem materialnym bowiem, zgodnie 

 
3 
z  tym przepisem, są jedynie normy prawne wypływające ze źródeł prawa 
(Konstytucji, 
ustaw, 
aktów 
normatywnych 
niższego 
rzędu, 
umów 
międzynarodowych).  
Należy także podkreślić, że przedstawienie okoliczności, które uzasadniałyby 
rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie 
prawne (art. 3933 § 1 pkt  3 i art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.), polega na przedstawieniu 
tego zagadnienia przez jego sformułowanie z przytoczeniem argumentów 
prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (zob. postanowienie 
Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01 – OSNC 2002, z. 1, 
poz. 11). Tych wszystkich elementów brak jest w kasacji powoda. Kasacja jest 
szczególnym środkiem odwoławczym, realizującym przede wszystkim interes 
publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów 
powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa. Zatem okoliczności 
uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą być w niej odrębnie powołane 
i uzasadnione.  
Z przedstawionych przyczyn należy uznać zatem, że wniesiona w sprawie 
kasacja nie zawiera przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie 
i  dotknięta jest brakiem istotnym, powodującym jej odrzucenie (por. postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC z 2001 r., nr 
3, poz. 51; z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC z 2001 r., nr 3, 
poz. 52). 
W związku z tym, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, 
jak w sentencji postanowienia.