V Ca 864/19

Sygn. akt V Ca 864/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Beata Gutkowska Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Nizioł po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2020 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa M. G. (1) , B. G. (1) , R. M. , W. M. , A. M. , S. N. , M. Ś. , M. P. (1) , M. P. (2) , I. P. , M. B. (1) , M. B. , A. S. (1) , A. S. (2) , P. K. , K. K. , A. K. (1) , M. K. , M. G. (2) , T. G. , A. K. (2) , S. B. (1) , S. B. (2) , J. B. , G. B. , A. B. , M. G. (3) , T. K. i B. K. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II C 2353/17 1. oddala apelację; 2. zasądza od powodów M. G. (1) , B. G. (1) , R. M. , W. M. , A. M. , S. N. , M. Ś. , M. P. (1) , M. P. (2) , I. P. , M. B. (1) , M. B. , A. S. (1) , A. S. (2) , P. K. , K. K. , A. K. (1) , M. K. , M. G. (2) , T. G. , A. K. (2) , S. B. (1) , S. B. (2) , J. B. , G. B. , A. B. , M. G. (3) , T. K. i B. K. na rzecz (...) S.A. w W. kwoty po 135,00 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Sygn. akt V Ca 864/19 UZASADNIENIE Do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia połączono 17 spraw z powództw osób fizycznych przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. , o zasądzenie na rzecz każdego z powodów po 250 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 czerwca 2014 r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za opóźnienie lotu (...) W. - K. z 20 czerwca 2014 r. We wniesionych pozwach powodowie: I. P. , M. B. (1) i M. B. (2) , A. S. (3) i A. S. (2) , P. K. i K. K. , A. K. (1) i M. K. , M. G. (2) i T. G. , A. K. (2) , S. B. (1) , S. B. (2) i J. B. , G. B. i A. B. , M. G. (3) , T. K. i B. K. , M. G. (4) i B. G. (2) , R. M. i W. M. , A. M. , S. N. i M. Ś. , M. P. (1) i M. P. (2) podnosili, iż byli pasażerami obsługiwanego przez pozwaną ww. lotu, który w odniesieniu do planowanej godziny przylotu do K. uległ opóźnieniu o ponad 3 godziny. Pozwana - mimo wystosowanych do niej wezwań - nie wypłaciła powodom odszkodowania z tytułu opóźnienia lotu. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództw w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych nie kwestionując twierdzeń powodów i podnosząc jedynie zarzut przedawnienia ich roszczeń. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II C 2353/17, Sąd Rejonowy oddalił powództwa i zasądził od każdego z powodów na rzecz pozwanej kwoty po 270,58 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelacje od wyroku Sądu Rejonowego wnieśli powodowie, skarżąc go w całości. Orzeczeniu Sądu pierwszej instancji zarzucili: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie terminu przedawnienia określonego art. 778 k.c. dla roszczeń wynikających z nieprawidłowej realizacji umowy o imprezę turystyczną zawartej z organizatorem turystyki (nie zaś z przewodnikiem lotniczym); - naruszenie prawa materialnego poprzez poprzez niezastosowanie normy przedawnienia określonej art. 118 k.c. , w sytuacji, w której powodowie dochodzą roszczeń wynikających z nieprawidłowej realizacji imprezy turystycznej; - naruszenie prawa materialnego poprzez poprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem treści art. 3 pkt 6 rozporządzenia WE 261/2004 w zw. z art. 11 ustawy o usługach turystycznych - tj. z naruszeniem praw pasażerów wynikających z ustawy o usługach turystycznych , będącej implementacją dyrektywy 90/314/ EWG, w zakresie terminu przedawnienia roszczeń będących konsekwencją nieprawidłowo zrealizowanej umowy o imprezę turystyczną. Wskazując na powyższe powodowie wnieśli zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na ich rzecz kwot po 250 euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20 czerwca 2014 r. do dnia 1 stycznia 2016 r. oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, uchylenie pkt. zasądzającego na rzecz pozwanej koszty procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów procesu według norm przepisanych w związku z prowadzonymi postępowaniami przed Sądem I i II instancji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, zatem na podstawie art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku obejmować będzie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i rozważania w zakresie oceny materiału dowodowego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne, czyniąc je równocześnie integralną częścią poniższych wywodów. Podniesione w apelacji zarzuty naruszenia prawa materialnego zmierzały do wykazania, iż Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że roszczenia powodów przedawniały się w terminie rocznym od dnia wykonania przewozu. Według strony powodowej art. 778 k.c. ma zastosowanie jedynie dla ustalenia terminu przedawnienia roszczeń pasażerów opóźnionych rejsów, którzy zawarli umowę przewozu bezpośrednio z przewoźnikiem lotniczym, a nie jak w sprawie niniejszej, z organizatorem turystyki. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu Okręgowego to, że powodowie nie zawierali umów przewozu bezpośrednio z przewoźnikiem lecz zawierali umowy o świadczenie usług turystycznych z niezwiązanym z pozwaną spółką biurem podróży, pozostawało bez wpływu na kwalifikację stosunku prawnego istniejącego między powodami, a pozwaną. Skoro bowiem roszczenie powodów wynikało z rozporządzenia 261/2004 regulującego odpowiedzialność przewoźników lotniczych wynikającą z nieprawidłowego zrealizowania umowy przewozu lotniczego, to bez znaczenia było w jakich okolicznościach umowa taka została zawarta. Jak wskazał Sąd Najwyższy, w przywołanej przez Sąd Rejonowy uchwale z dnia 17 marca 2017 r., III CZP 111/16, możność żądania odszkodowania przez pasażera nie jest uzależniona od zawarcia przez niego umowy z przewoźnikiem lotniczym. Zgodnie z art. 3 ust. 5 , rozporządzenie nr 261/2004 ma zastosowanie do każdego obsługującego przewoźnika lotniczego, który świadczy usługi transportowe na rzecz pasażerów spełniających wymagania przewidziane w rozporządzeniu. Według tego przepisu, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy, nie będąc związany umową z pasażerem, wykonuje zobowiązania wynikające z rozporządzenia, uważa się, że robi to w imieniu osoby związanej umową z pasażerem. „Obsługującym przewoźnikiem” jest, zgodnie z art. 2 lit. b rozporządzenia nr 261/2004, przewoźnik lotniczy wykonujący lub zamierzający wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działający w imieniu innej osoby, prawnej lub fizycznej, związanej umową z pasażerem. Odpowiedzialność przewoźnika istotnie różni się zaś od odpowiedzialności odszkodowawczej, uregulowanej w kodeksie cywilnym . Po pierwsze, przesłanką takiej odpowiedzialności nie jest szkoda. Po drugie, wysokość odszkodowania została ściśle określona, w zależności od długości lotu. Pasażer został zatem zwolniony od obowiązku dowodzenia zarówno przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, jak i wysokości odszkodowania. Z natury rzeczy powinien więc dochodzić roszczenia o wypłatę odszkodowania przewidzianego w rozporządzeniu nr 261/2004 niezwłocznie po zakończeniu opóźnionego lotu. Z tego względu przyjęto w judykaturze, że roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., przedawnia się w tenninie rocznym na podstawie art. 778 k.c. , który uznano za wystarczający ze względu na wspomnianą specyfikę świadczenia. Wskazany termin będzie przy tym właściwym niezależnie od tego, czy pasażer zawierał umowę przewozu bezpośrednio z przewoźnikiem lotniczym, czy też nie, skoro dochodzi roszczenia unormowanego w postanowieniach przedmiotowego rozporządzenia. Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy uwzględnił podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia. Wobec odbycia lotu w dniu 20 czerwca 2014 r., termin przedawnienia roszczenia powodów upływał bowiem z dniem 20 czerwca 2015 r., zaś powodowie wnieśli pozwy dopiero w roku 2017 r. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności podniesionych w apelacji zarzutów, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.