V C upr 32/15

Sygn. akt V C upr 32/15 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w M. w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Agnieszka Hasiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. w Miliczu sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przeciwko K. G. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. (...) 1. (...) 2. (...) - (...) - (...) 3. (...) 4. (...) M. , (...) Sygn. akt V C upr 32/15 UZASADNIENIE Strona powodowa Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. , działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w pozwie złożonym w dniu 6 lutego 2015 r. wniosła o zasądzenie od pozwanego K. G. kwoty 1 887,78 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym 600,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 30,00 zł opłaty sądowej od pozwu. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany (...) Bank S.A. zawarli w dniu 25 kwietnia 2006 r. umowę bankową o nr (...) , na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną i zobowiązał się do jej zwrotu na warunkach określonych w umowie. Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, wobec czego niespłacona kwota należności głównej stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie. Pomimo upływu terminu wyznaczonego pozwanemu do uregulowania należności, nie dokonał on zapłaty, wobec czego w dniu 29 września 2009 r. pierwotny wierzyciel zawarł ze stroną powodową umowę przelewu wierzytelności, cedując na jej rzecz całość praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy. Nadto strona powodowa wskazała, że zadłużenie pozwanego wynosi 1 887,78 zł, w tym należność główna 739,73 zł, należności uboczne w wysokości 256,00 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 892,05 zł. Podniosła, że wezwała pozwanego do zapłaty, jednakże zadłużenie nie zostało uregulowane. Pozwany – prawidłowo wezwany - nie stawił się na rozprawę, nie złożył odpowiedzi na pozew ani nie żądał rozpoznania sprawy pod jego nieobecność. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 września 2009 r. (...) Bank S.A. we W. zawarł z Prokurą Niestandaryzowanym S. Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym we W. umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanego K. G. w wysokości – kapitał 739,73 zł, odsetki 382,67 zł i koszty 256,00 zł. (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 29.09.2009 r. k. 4-10; wyciąg z elektronicznego załącznika do porozumienia k. 11) Strona powodowa w dniu 16 grudnia 2014 r. sporządziła pismo wzywające pozwanego do zapłaty zadłużenia.. (dowód: pismo strony powodowej z 16.12.2014 r. k. 12) W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego wystawionym w dniu 29 stycznia 2015 r. strona powodowa oświadczyła, że w dniu 29 września 2009 r. Prokura (...) we W. nabyła od (...) Bank S.A. we W. wierzytelność wobec pozwanego K. G. , wynikającą z umowy kredytu z dnia 25 kwietnia 2006 r. o nr (...) . Wysokość zobowiązania dłużnika na dzień wystawienia wyciągu wynosiła łącznie 1 887,78 zł, w tym należność główna 739,73 zł, odsetki w kwocie 892,05 zł i koszty – 256,00 zł. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr S/143/514/ (...) z 29.01.2015 r. k. 6) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c. , dotyczącego umowy przelewu wierzytelności. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Powodowy Fundusz formułując żądanie w niniejszej sprawie miał zatem obowiązek udowodnienia, że przysługuje mu uprawnienie do dochodzenia należności od pozwanej z tytułu związania umową z poprzednikiem prawnym strony powodowej, z tytułu której miała uiścić dochodzona pozwem kwotę. Strona powodowa zaoferowała jako materiał dowodowy jedynie umowy cesji z wyciągiem z załącznika, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu oraz wezwanie do zapłaty. W ocenie Sądu przedłożone przez powoda dokumenty są niewystarczające dla uwzględnienia żądania. Strona powodowa nie wykazała bowiem – wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi – istnienia i wysokości zobowiązania, zasad obciążenia pozwanego dochodzoną kwotą przez pierwotnego wierzyciela, daty wymagalności świadczenia, sposobu i okresu wyliczenia odsetek. Powołała się w tym zakresie jedynie na wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, co nie może zostać uznane za wystarczające, zwłaszcza w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 11 lipca 2011 r. w sprawie P 1/10, na mocy którego zostało wykluczone uprzywilejowanie dowodowe jakie posiadały fundusze sekurytyzacyjne. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu złożony w niniejsze sprawie stanowi wyłącznie dokument prywatny i nie wiąże się z nim domniemanie prawne, że stwierdzona w nim wierzytelność istnieje, co potwierdza przepis art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jedn. z 2014 r. poz. 157) W tej sytuacji brak jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonania przedmiotowego wpisu w księgach rachunkowych powodowego funduszu. Strona powodowa nie przedłożyła źródłowej umowy kredytu, na którą powołała się w uzasadnieniu pozwu, nie zaoferowała też innych dowodów potwierdzających wysokość dochodzonej kwoty. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Zgodnie z art. 339 k.p.c. , jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, przy czym w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W niniejszej sprawie - w świetle powyższych rozważań - takie wątpliwości zachodziły, co obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które jednak nie pozwoliło uznać dochodzonego żądania za wykazane. Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku zaocznego o oddaleniu powództwa w całości. O kosztach postępowania w pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) M. (...)