V ACa 639/16

Sygn. akt V ACa 639/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku Wydział V Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Teresa Karczyńska- Szumilas Sędziowie: SA Roman Kowalkowski SA Anna Strugała (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Halina Szulc po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa A. S. G. , (...) przeciwko P. S. o nakazanie na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt VIII GC 67/10 I. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w jego rubrum w miejsce mylnie wpisanej siedziby powoda (...) wpisać prawidłową nazwę (...) oraz w miejsce mylnie wpisanego przedmiotu sprawy „dotyczące nieuczciwej konkurencji” wpisać prawidłowy przedmiot sprawy „o nakazanie”; II. zmienia zaskarżony wyrok: a) w punkcie 1. (pierwszym), 2. (drugim) i 3. (trzecim) w ten sposób, że powództwo oddala; b) w punkcie 5. (piątym) w ten sposób, że zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 7.217 zł (siedem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. oddala apelację powoda; IV. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 16.402,44 zł (szesnaście tysięcy czterysta dwa złote czterdzieści cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu apelacyjnym. Na oryginale właściwe podpisy. Sygn. akt V ACa 639/16 UZASADNIENIE Powód - A. S. z siedzibą w G. , (...) wniósł – na podstawie art. 296 ust. 1 i art. 286 w zw. z art. 296 ust. 2 pkt 1-3 i art. 155 ust. 1-3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej oraz art. 18 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji , o: 1/ nakazanie pozwanemu - P. S. - zaniechania naruszeń praw ochronnych na słowny znak towarowy (...) , zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP pod numerem R - (...) oraz na słowno-graficzny znak towarowy (...) przedstawiający napis S. kreślony czcionką fantazyjną, pod którym znajduje się schematyczny rysunek łożyska, zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP pod numerem (...) , tj. działań polegających na składowaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, imporcie i eksporcie oraz reklamie łożysk, w tym ich opakowań, bezprawnie opatrzonych oznaczeniami identycznymi z co najmniej jednym z ww. znaków towarowych lub oznaczeniami zawierającymi skrót (...) pisany dowolną czcionką; 2/ nakazanie pozwanemu zaniechania naruszeń praw ochronnych na znaki towarowe wskazane w pkt. 1 powyżej, tj. działań polegających na wprowadzaniu do obrotu oryginalnych łożysk S. bez opakowań; 3/ nakazanie pozwanemu zaniechania naruszeń praw ochronnych na znaki towarowe wskazane w pkt. 1 powyżej, tj. działań polegających na wprowadzaniu do obrotu oryginalnych łożysk S. w opakowaniach, na których bezprawnie został umieszczony co najmniej jeden ze znaków towarowych powoda wskazanych w pkt. 1 powyżej lub opatrzonych oznaczeniami zawierającymi skrót (...) pisany dowolną czcionką; 4/ nakazanie pozwanemu zniszczenia łożysk i opakowań, i stanowiących jego własność, opisanych w pkt. 1; 5/ nakazanie pozwanemu zniszczenia łożysk i opakowań, stanowiących jego własność, opisanych w pkt. 2-3 powyżej oraz łożysk przestarzałych o oznaczeniach: (...) ( sztuk 1 ); (...) (sztuk 1 ); nr (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 2); (...) (sztuk 4); (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 2); (...) (sztuk 1); (...) (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 2); (...) (sztuki), znajdujących się w depozycie Wydziału (...) K. (...) w B. , ul. (...) , (...)-(...) B. ; 6/ nakazanie pozwanemu zamieszczenia na własny koszt, w dwóch kolejnych wydaniach ogólnopolskiego dziennika Gazeta (...) , dziennika „ (...) (tj. łącznie 6 razy), na jednej z trzech pierwszych stron bez ogłoszeń, ogłoszenia o wielkości co najmniej ½ strony, sformatowanego przy pomocy czcionki o rozmiarze co najmniej 12 punktów, o treści: (...) w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji, a w razie wniesienia apelacji, w terminie 14 od dnia wydania orzeczenia przez Sąd 11 instancji. 7/ zezwolenie na opublikowanie przez powoda ogłoszenia o wskazanej w pkt. 6 treści na koszt pozwanego w wypadku, gdyby pozwany nie wykonał orzeczenia Sądu, o którym mowa w tym punkcie, albo złożył oświadczenie innej treści lub w innej formie niż nakazane; 8/ zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według przedłożonego spisu, a w razie nieprzedłożenia takiego spisu - według norm przepisanych w maksymalnej wysokości. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że spółka (...) jest największym na świecie dostawcą produktów, rozwiązań i usług w przemyśle łożyskowym, a także w tych dziedzinach przemysłu maszynowego, które związane są z uszczelnieniami i ruchem obrotowym, istniejąca od 1907 r. i działająca w 130 krajach. Wyroby spółki (...) cieszą się znakomitą renomą i są powszechnie utożsamiane z towarami najwyższej jakości. Na terytorium RP produkty S. są oferowane nieprzerwanie od 1923 r. Łożyska powoda sprzedawane są na terenie Polski głównie przez sieć autoryzowanych dystrybutorów przemysłowych (obecnie 12 firm). W latach 2007-2009 sprzedaż łożysk S. w Polsce wyniosła ok. 300 mln sztuk, zaś przychód spółki w 2008 r. wyniósł ponad 500 mln zł. Udział łożysk S. na polskim rynku szacuje się na ok. 30 % w ujęciu wartościowym. Według standardów S. , łożyska pochodzące z tego przedsiębiorstwa powinny zostać zamontowane w urządzeniu w ciągu 5 lat od daty jego produkcji. Dłuższe przechowywanie może bowiem spowodować pogorszenie parametrów łożysk ze względu na wysychanie smaru oraz przenikanie zanieczyszczeń do łożyska. Powód wyjaśnił, że do oznaczania swoich produktów używa wielu słownych i słowno – graficznych znaków towarowych, zarejestrowanych jako znaki krajowe, w trybie rejestracji międzynarodowej oraz jako znaki wspólnotowe. Powód jest m.in. uprawniony z rejestracji słownego znaku towarowego S. , zarejestrowanego przez Urząd Patentowy RP pod nr R- (...) oraz słowno – graficznego znaku towarowego S. , zarejestrowanego przez Urząd Patentowy RP pod nr (...) . Oba znaki zarejestrowane są dla towarów w klasach 4,6,7,9,12, w tym łożysk do pojazdów, objętych klasą 7 klasyfikacji nicejskiej. Znak słowno-graficzny przedstawia napis S. kreślony czcionką fantazyjną, pod którym znajduje się schematyczny rysunek łożyska, (...) (s. 7 uzasadnienia pozwu). Powód udzielił licencji na korzystanie ze znaków towarowych S. na terenie (...) sp. z o.o. W wyniku ich połączenia powstała (...) S.A. , która stała się automatycznie stroną obu umów. Powód opatruje swoje towary obydwoma opisanymi wyżej znakami towarowymi. Na łożyskach znajduje się znak S. wykonany metodą trawienia lub laserową. W przypadku starszych łożysk można się również spotkać z metodą wytłaczania lub grawerowania znaku, która obecnie nie jest już stosowana. Opakowania łożysk posiadają charakterystyczną niebiesko-czerwoną kolorystykę i umieszczony w centralnym miejscu znak towarowy S. . Obecnie powód opatruje opakowania pochodzące z jego przedsiębiorstwa wyżej opisanym znakiem słowno – graficznym, w którym nie występuje schematyczny wizerunek łożyska. W dalszej części uzasadnienia pozwu powód podał, że w dniu 14 maja 2008 r. pozwany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedał Miejskim Zakładom (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) 84 sztuki łożysk. Opakowania tych łożysk były bezprawnie opatrzone oznaczeniem identycznym ze słownym i słowno - graficznym znakiem towarowym S. . W toku wszczętego przez Prokuraturę Rejonową B. - P. postępowania karnego (sygn. akt 4 Ds. (...) ) dokonano przeszukań w magazynach należących do powoda, w trakcie których ujawniono i zabezpieczono wiele tysięcy łożysk, co do których istniało uzasadnione podejrzenie, że są bezprawnie opatrzone słownym i słowno-graficznym znakiem towarowym S. . Zajęte produkty przechowywane były w magazynach należących do T. ze względu na nie dysponowanie przez policję pomieszczeniami, w których można by umieścić towary w tak znaczącej ilości, jak te zajęte u pozwanego. Zajęte łożyska zostały odebrane przez policję 2 grudnia 2008 r. i wówczas ponownie dokonano ich weryfikacji, gdzie okazało się, że odebrane produkty nie odpowiadają specyfikacji łożysk zajętych przez policję w czerwcu 2008 r. Powód podkreślił, że łożyska zajęte przez policję w 2008 r. zostały zamienione, podczas gdy do ich dozoru zobowiązany był pozwany. Powód wyjaśnił, że niniejszym pozwem objęte są te łożyska, które zostały odebrane z magazynów pozwanego w dniu 2 grudnia 2008 r. Powód wywodził, że część produktów, na które zostały zamienione pierwotnie zajęte łożyska, była oryginalna i zostały one zwrócone pozwanemu. Pozostałą natomiast część towarów zabezpieczoną u pozwanego, tj. ok. 9180 sztuk można podzielić na grupy produktów, których oferowanie i wprowadzenie do obrotu stanowi naruszenie praw ochronnych na znaki towarowe powoda. Są to tzw. produkty podrobione (pkt 1 na s. 11 uzasadnienia pozwu) oraz oryginalne łożyska S. , nie nadające się jednak do obrotu (pkt 2-4 na s. 12-13 uzasadnienia pozwu). Piąta grupa łożysk (pkt 5 na s. 13 uzasadnienia pozwu), jak wskazał powód, obejmuje łożyska oryginalne umieszczone w opakowaniach oryginalnych, których powód w niniejszym postępowaniu nie kwestionuje. Powód podkreślił, że łożyska z grup 2-4 określa jako „kwestionowane łożyska”. Szczegółowy opis towarów odebranych od pozwanego w dniu 2 grudnia 2008 r. o objętych pozwem zamieszczony został w Ekspertyzie (...) z 5 czerwca 2009 r. sporządzonej przez P. P. (1) – specjalistę ds. technicznych (...) S.A. W dniu 5 lutego 2010 r. Prokurator umorzył postępowanie karne w sprawie 4 Ds. (...) , w którym orzekł o przechowaniu łożysk zwanych w niniejszym pozwie „podrobionymi” oraz podrobionych opakowań w depozycie Wydziału dw. z (...) w B. , a następnie o wystąpieniu o ich przepadek do Sądu Rejonowego w B. . Prokurator uznał, że łożyska te i opakowania są podrobione, tj. bezprawnie opatrzone znakami towarowymi S. . W stosunku do pozostałych łożysk, zwanych w pozwie „kwestionowanymi” prokurator orzekł o ich włączeniu do postępowania 4 Ds. (...) prowadzonego przez Wydział dw. (...) K. w B. . Z informacji uzyskanych przez powoda wynika, że pozwany kontynuuje swoją bezprawną działalność i nadal oferuje podrobione towary. Powód w dniu 4 listopada 2008 r. wystąpił do pozwanego o zaprzestanie naruszeń. Strony prowadziły negocjacje, które zostały przerwane. W dalszej części uzasadnienia pozwu powód opisał zjawisko podrabiania części zamiennych i skutki tegoż zjawiska oraz podstawy prawne odpowiedzialności pozwanego i uzasadnił właściwość tutejszego Sądu (s.15-27 uzasadnienia pozwu). Pozwany w odpowiedzi na pozew domagał się oddalenia powództwa w całości, a ponadto nakazania powodowi zamieszczenia na własny koszt, w trzech kolejnych wydaniach ogólnopolskich dzienników: Gazeta (...) , „ (...) , (...) (tj. łącznie 9 razy), na jednej z trzech pierwszych stron bez ogłoszeń, ogłoszenia o wielkości co najmniej ½ strony, sformatowanego przy pomocy czcionki o rozmiarze co najmniej 12 punktów, zawierającego oświadczenie, o którym mowa w art. 22 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji o treści: „ (...) , w terminie 14 dni od daty wydania prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie. Ponadto domagał się zezwolenia na opublikowanie przez pozwanego ogłoszenia o treści wskazanej w pkt 2 na koszt powoda, gdyby powód nie wykonał nakazu Sądu, o którym mowa w tym punkcie, albo złożył oświadczenie innej treści lub w innej formie niż nakazane oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany podał, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest obrót łożyskami różnych producentów, w tym S. . Pozwany nabywa łożyska głównie na rynku (...) z różnych źródeł, w tym również z tzw. nadwyżek magazynowych z tzw. B. , co do których nastąpiło wyczerpanie praw z rejestracji znaków towarowych. Pozwany dokonuje zakupów łożysk także od tzw. autoryzowanych dystrybutorów S. , co w jego przekonaniu stanowi, ewidentny dowód ich oryginalności oraz dobrej wiary pozwanego w zakresie nie tylko poszczególnych transakcji, ale całej działalności pozwanego jako takiej, eliminując postawienie zarzutów z art. 296 Prawa własności przemysłowej i art. 18 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji , a także dostarcza im łożyska w przypadku istnienia braków w danym asortymencie. Pozwany podkreślił, że w ramach dotychczasowej współpracy z autoryzowanymi dystrybutorami, żaden z nich nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń dotyczących oryginalności dostarczonych przez niego łożysk, praw do znaków S. bądź jakości towaru pozwanego. Zastrzeżenia ze strony (...) S.A. , których konsekwencją było zawiadomienie skierowane do organów ścigania, pojawiły się dopiero na tle dostawy łożysk przez pozwanego do (...) sp. z o.o. w W. . Pozwany wyraził pogląd, że w związku z przegraną w przetargu, (...) S.A. podjęła za pośrednictwem powoda próbę wykluczenia groźnego konkurenta (czyli pozwanego) z rynku. Pozwany podkreślił przy tym, że stanowisko samego (...) W. w tej sprawie było dla niego pozytywne - nabywca nie zgłosił jakichkolwiek zastrzeżeń dotyczących realizacji umowy i wystawił pozwanemu stosowne referencje. W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 4 czerwca 2008 r. powód wystąpił do Komendy (...) w B. o ściganie pozwanego w związku z zarzutem popełnienia przestępstw określonych w art. 305 ustawy Prawo własności przemysłowej i art. 286 § 1 kk , polegających na dokonywaniu obrotu łożyskami samochodowymi oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi zastrzeżonymi na rzecz S. oraz oszustwie przy sprzedaży tych łożysk. W związku z wpłynięciem ww. wniosku, postanowieniem z dnia (...) . K. w B. wszczęła dochodzenie i w dniach 24 i 27 czerwca 2008 r. dokonała przeszukań w magazynach pozwanego. Weryfikacja łożysk była prowadzona przez funkcjonariuszy Policji bez biegłego, w oparciu o stanowiska samego pokrzywdzonego, w którego imieniu występował P. P. (1) (określający siebie wprost mianem "przedstawiciela" S. będącego "jedynym" przedstawicielem S. na polskim rynku - co w oczywisty sposób świadczy, zdaniem pozwanego, o ograniczonej wiarygodności jego zeznań, jako inspirowanych pełną identyfikacją z powodem i stanowiskiem pracy w S. ) dysponujący urządzeniem (czytnikiem) pozwalającym, jego zdaniem, na poprawną weryfikację oryginalności opakowań łożysk S. . Pozwany zarzucił, że w toku przeszukania nie badano oryginalności łożysk, sama weryfikacja była jedynie wyrywkowa (jedynie 5 sztuk na 180 podlegało badaniu) i ograniczała się jedynie do opakowań łożysk, co przyznał sam P. P. (1) w toku dochodzenia. W wyniku dokonanego przeszukania, Policja zabezpieczyła szereg łożysk, co do których przedstawiciel S. podnosił jakiekolwiek zastrzeżenia. W toku postępowania, znaczna część zatrzymanych łożysk została zwrócona pozwanemu po ich kolejnych "weryfikacjach" przez P. P. (1) , a duża część łożysk zweryfikowanych ostatecznie jako oryginalne, została zabezpieczona na potrzeby postępowania prowadzonego w związku z podejrzeniem ich zamiany (postępowanie to również zostało umorzone), co świadczy, zdaniem pozwanego, o braku wiarygodności zarówno przyjętego sposobu badania, jak i samego świadka. Ostatecznie, wobec braku biegłego, który podjąłby się weryfikacji kwestionowanych łożysk, długotrwałości ich ewentualnego badania i wiążących się z tym koniecznych kosztów (w tym wynikających z konieczności zniszczenia weryfikowanych łożysk), powyższe stanowisko S. zostało z ostrożności i – zdaniem pozwanego - na wyrost przyjęte przez Prokuraturę Rejonową B. - P. , która nieprawomocnym postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt 4 Ds (...) , po blisko dwóch latach trwania postępowania przygotowawczego, umorzyła to postępowanie. Umorzenie dochodzenia oparto co prawda na stwierdzeniu, że w nieustalonym miejscu i czasie doszło do oznaczenia łożysk podrobionymi znakami towarowymi (co jednak nie dotyczyło 84 łożysk dostarczonych na rzecz (...) podczas gdy weryfikacja dokonana przez P. P. (1) wskazywała bezsprzecznie na fakt ich podrobienia), a sprzedając je, P. S. nie miał świadomości, iż są to produkty podrobione. Prokuratura zaznaczyła - co pozwany podkreślił, że "...fakt oznaczenia łożysk i opakowań podrobionymi znakami towarowymi firmy (...) z siedzibą w (...) ustalono tylko i wyłącznie w oparciu o stanowisko pokrzywdzonego ... Oryginalności łożysk nie badano przez biegłego ...". Ponadto, Prokuratura ustaliła wprost, że P. S. nie posiadał -mimo, że występował o to do producenta - danych, które umożliwiałyby mu weryfikację oryginalności i daty produkcji łożysk. Pozwany wywodził, że postępowanie powoda zmierza do wyeliminowania obrotu łożyskami S. na rynku wtórnym i wyeliminowania samego pozwanego z rynku, jako konkurenta tzw. autoryzowanych dystrybutorów S. . Pozwany nie jest w stanie samodzielnie weryfikować wszystkich partii i sztuk łożysk wprowadzanych do obrotu pod kątem ich oryginalności. Pozwany podkreślił, że zwracał się do S. Polska z prośbami o udzielnie mu informacji niezbędnych dla dokonywania skutecznej weryfikacji zakupionych łożysk oraz przeprowadzenie szkolenia pracowników w tym zakresie (wykazując tym samym pełną wolę zadośćuczynienia deklaracji powoda o woli ograniczenia praktyki handlu podrobionymi towarami). Mimo to, w pismach z dnia (...) r. S. (Polska), oświadczył wprost, że nie świadczy usług polegających na weryfikacji oryginalności łożysk i nie prowadzi w tym zakresie szkoleń, a w celu maksymalnego zmniejszenia ryzyka zakupu produktów nieoryginalnych radzi ich zakup u autoryzowanych dystrybutorów koncernu. Powód występował jeszcze z kolejnymi wnioskami o ściganie pozwanego, w związku ze sprzedażą rzekomo podrobionych łożysk i ich zamianą w toku postępowania, przy czym na chwilę obecną umorzono już trzy z czterech prowadzonych postępowań. Pozwany podkreślił, że dotychczasowe postępowania karne wykazały, że nie podrabia on jakichkolwiek znaków towarowych, w tym należących do A. S. i wprowadza do obrotu łożyska oznaczone tymi znakami w dobrej wierze, opierając się na oświadczeniach (wyraźnych bądź dorozumianych) jego dostawców o oryginalności opakowań i samych łożysk, legalności źródeł pochodzenia łożysk i braku ograniczeń co do ich dalszej odsprzedaży, zaś jedynym przedstawionym przez powoda dowodem wprowadzania do obrotu łożysk podrabianych (oznaczanych znakami identycznymi z oryginalnymi) jest ich weryfikacja przez P. P. (1) , dokonywana w uproszczony sposób poprzez badanie opakowań łożysk czytnikiem, jedynie w niektórych przypadkach poparta oceną techniczną konstrukcji łożysk (choć nie poparta w tym celu pełną dokumentacją techniczną). W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na pozew pozwany zarzucił, że został pozbawiony przez powoda możliwości weryfikacji daty produkcji łożysk, które znakowane są nic nie mówiącym kodem literowym, przy czym powód traktuje informacje umożliwiające odczytanie daty produkcji jako dane poufne, których nie udostępnia dystrybutorom nieautoryzowanym (dążąc konsekwentnie do ich eliminacji z rynku). Zdaniem pozwanego, powód de facto nie udowodnił w żaden sposób, że łożyska sprzedawane (posiadane) przez pozwanego są przestarzałe, w tym, że pochodzą z lat pięćdziesiątych itd. Twierdzenia te mają charakter ogólny i nie pozwalają na ustosunkowanie się do nich w odniesieniu do konkretnych sztuk bądź choćby typów łożysk, gdyż powód nie skonkretyzował ich w wystarczający sposób. Powód pomija również niezwykle istotny fakt, iż kod literowy daty produkcji, na podstawie którego P. P. (1) dokonywał weryfikacji łożysk, i który stanowi podstawę stanowiska powoda w nin. sprawie, powtarza się co kilkanaście lat, co oznacza, że łożyska zidentyfikowane wstępnie jako mogące pochodzić z lat pięćdziesiątych, mogą pochodzić równie dobrze z lat sześćdziesiątych/siedemdziesiątych itd., przy czym to powód dysponuje pełną wiedzą i dokumentacją dotyczącą sposobu znakowania łożysk. Ponadto, pozwany zarzucił powodowi, że ten nie udowodnił, że nie ma możliwości sprzedaży łożysk S. po upływie 5 lat od daty ich produkcji, zaś na swoich stronach internetowych sam powód prezentuje możliwości smarowania łożysk i ich konserwacji, co świadczy, w ocenie pozwanego, o możliwości przedłużenia żywotności łożysk ponad deklarowane przez powoda 5 lat. Odnośnie bezprawnego prezentowania znaku towarowego S. na stronie internetowej pozwanego, pozwany wskazał, że w utrwalonym orzecznictwie ETS (C-337/95 P. C. D. , C-63/97 B. i wiele kolejnych) podkreśla się, że wyczerpanie praw z rejestracji znaku nie ogranicza się jedynie do funkcji odróżniającej, ale dotyczy także jego funkcji reklamowej i informacyjnej. Tymczasem, z załączonego przez powoda materiału wynika wprost, że pozwany nie prezentuje nawet na swojej stronie internetowej znaku graficznego S. , a jedynie oznaczenie słowne (sam wyraz S. ), i to wyłącznie dla zachowania funkcji odróżniającej, bez czego prowadzenie przez niego odsprzedaży łożysk byłoby niemożliwe. Oznaczenie to nie jest przez niego w żaden sposób eksponowane, jest zamieszczane przy konkretnym typie łożyska jedynie w zakładce "sklep on-line" na równi z oznaczeniami wielu innych producentów i nie budzi skojarzeń co do powiązań gospodarczych pozwanego i powoda wykraczających poza dystrybucję łożysk S. (także w kontekście pozostałej treści stron www oraz ich elementów graficznych, kolorystyki itd.). Odnośnie wiarygodności zeznań i ekspertyzy P. P. (1) (prywatna opinia), poza podniesionymi twierdzeniami wskazującymi, że wielokrotnie dokonywał on różnej oceny tych samych łożysk (ewidentnym przykładem jest tu zarzut dot. sprzedaży łożysk na rzecz (...) ), a zarzut zamiany zabezpieczonych łożysk miał na celu jedynie zachowanie pozorów wiarygodności pierwszej kontroli, jaką przeprowadzono w magazynach pozwanego (tam, gdzie w grę wchodziły znaczące "pomyłki" świadka, dotyczące wielu sztuk łożysk), pozwany wskazał, że pismem z dnia 4 grudnia 2009 r. skierował do Prokuratury Rejonowej w (...) zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez pracowników powoda, w tym P. P. (1) czynów opisanych w art. 26 ust. 1 i ust. 2 Z. Co do partii łożysk dostarczonych na rzecz (...) W. , pozwany zarzucił, że „ekspertyza" Pana T. W. (1) (załączona również do pozwu), sprowadza się do jednego zdania o tym, że pudełka nie pochodzą od certyfikowanego dostawcy opakowań. Pozwany zarzucił, że opakowania, które zostały poddane „ekspertyzie", nie pochodziły z dostawy dokonanej przez pozwanego, lecz z nieznanego i nieudokumentowanego źródła. Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 września 2011 r. Sąd Okręgowy zabezpieczył w sprawie dowody w postaci łożysk lub opakowań łożysk w sposób określony w pkt 1 a-d postanowienia (k.1135-1137). Wyrokiem z dnia 6 maja 2016r. Sąd Okręgowy w B. : 1. Nakazał pozwanemu zamieszczenie na własny koszt w wydaniach ogólnopolskiego dziennika „ (...) i dziennika (...) ogłoszenia o wielkości co najmniej ½ strony, sformatowanego przy pomocy czcionki o rozmiarze co najmniej 12 punktów, o treści: „ (...) w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji, a w razie wniesienia apelacji, w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia przez Sąd II instancji; 2. zezwolił na opublikowanie przez powoda ogłoszenia o wskazanej w pkt. 1 treści na koszt pozwanego w wypadku, gdyby pozwany nie wykonał orzeczenia Sądu, o którym mowa w tym punkcie, albo złożył oświadczenie innej treści lub w innej formie niż nakazane; 3. nakazał pozwanemu zniszczenie łożysk o numerach: (...) szt. 1, (...) szt. 2, (...) szt. 3, (...) . 5, (...) . 4, (...) . 3, (...) . 3, (...) . 2, (...) . (...) szt. 3, (...) . 3, (...) . 3, (...) szt. 3, (...) . 2, (...) /C3 szt. 3, (...) /C3 szt. 5, (...) /C3 szt. 3 - (...) . 3, (...) /C3 szt. 3, (...) -Z szt. 3, (...) szt. 2, (...) . 3, (...) szt. 2, (...) . 2, (...) . 3; 4. oddalił powództwo w pozostałym zakresie; 5. zniósł wzajemnie poniesione przez strony koszty procesu; 6. zwrócił ze Skarbu Państwa Oddziału (...) Sądu Okręgowego w B. powodowi kwotę 1.993,16 zł. (jeden tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy złote 16/100) tytułem zwrotu niewykorzystanej zaliczki na koszty sądowe. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach: Powód - (...) producent łożysk, jest obecnie największym na świecie producentem łożysk tocznych, opraw i smarów łożyskowych. Posiada 110 fabryk w 28 państwach (w tym w Polsce). Firma działa od 1907 roku, działa w 130 krajach, posiada własne instytuty badawcze oraz wprowadza na rynek nowe standardy i typy łożysk tocznych. Produkty S. są oferowane na terytorium Polski nieprzerwanie od 1923 r. Od 2008 r. spółką zależną powoda jest (...) SA z siedzibą w P. . Wyroby powoda cieszą się bardzo dobrą renomą i są powszechnie utożsamiane z towarami wysokiej jakości. M. S. jest rozpoznawana przez polskich klientów. Łożyska produkowane przez powoda na terenie Polski są sprzedawane głównie poprzez sieć autoryzowanych dystrybutorów przemysłowych, działających na terenie całego kraju. Towary zamawiane są przez polskich dystrybutorów w centrach (...) znajdujących się głównie w (...) , (...) , (...) , W. i (...) . Udział łożysk S. na polskim rynku szacuje się na ok. 30 % w ujęciu wartościowym. Do oznaczania swoich (...) spółka (...) używa wielu słownych i słowno – graficznych znaków towarowych, zarejestrowanych jako znaki krajowe w trybie rejestracji międzynarodowej oraz jako znaki wspólnotowe. Powód jest w szczególności uprawniony z rejestracji znaku towarowego S. , zarejestrowanego przez Urząd Patentowy RP pod nr R- (...) oraz słowno – graficznego znaku towarowego S. , zarejestrowanego przez Urząd Patentowy RP pod nr (...) . Oba znaki zarejestrowane są dla towarów w klasach 4,6,7,9,12, w tym łożysk do pojazdów, objętych klasą 7 klasyfikacji nicejskiej. Znak słowno-graficzny przedstawia napis S. kreślony czcionką fantazyjną, pod którym znajduje się schematyczny rysunek łożyska, (...) . Powód udzielił licencji na korzystanie ze znaków towarowych S. na terenie (...) sp. z o.o. Powód opatruje swoje towary obydwoma opisanymi wyżej znakami towarowymi. Na łożyskach znajduje się znak S. wykonany metodą trawienia lub laserową. W przypadku starszych łożysk można się również spotkać z metodą wytłaczania lub grawerowania znaku, która obecnie nie jest już stosowana. Opakowania łożysk posiadają charakterystyczną niebiesko-czerwoną kolorystykę i umieszczony w centralnym miejscu znak towarowy S. . Obecnie powód opatruje opakowania pochodzące z jego przedsiębiorstwa wyżej opisanym znakiem słowno – graficznym, w którym nie występuje schematyczny wizerunek łożyska. Dla ustalenia oryginalności produktów firmy powoda niezbędna jest wiedza specjalistyczna, którą nie dysponują inne osoby niż upoważnione przez A. S. . Powód wprowadził specjalny system znakowania opakowań, który pozwala na stwierdzenie, czy opakowanie pochodzi od firmy (...) . Na opakowanie naniesiony jest specjalny znak nasycony substancją chemiczną. Jego weryfikacja odbywa się za pomocą specjalnego czytnika, który rozpoznaje substancję chemiczną zastosowaną na opakowaniu produktu oryginalnego. Dla stwierdzenia autentyczności produkowanych przez powoda łożysk niezbędne jest zatem posłużenie się specjalistycznymi czytnikami, porównanie z dokumentacją techniczną, dostęp do bazy kodów, bądź np. zdjęcie blaszki ochronnej. W chwili obecnej nie ma w Polsce podmiotu uprawnionego do kontroli łożysk S. . Pozwany - prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Handlowo – Usługowa (...) z siedzibą w B. , która istnieje od 1991 roku, polegającą na sprzedaży łożysk pochodzących z różnych przedsiębiorstw, w tym opatrzonych znakami towarowymi S. . Pozwany zwracał się do powoda z prośbą o udzielenie informacji niezbędnych dla dokonania skutecznej weryfikacji zakupionych łożysk oraz o przeprowadzenie szkolenia swoich pracowników w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe, powód oświadczył, że nie świadczy usług polegających na weryfikacji oryginalności łożysk i nie prowadzi szkoleń w tym przedmiocie. W dniu 14 maja 2008 r. pozwany, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedał Miejskim Zakładom (...) sp. z o.o. w (...) sztuki łożysk. Opakowania tych łożysk zostały opatrzone oznaczeniem identycznym ze słownym i słowno-graficznym znakiem towarowym S. . Na opakowaniach znajdował się słowno – graficzny znak towarowy S. , zaś na łożyskach znak towarowy S. odciśnięty w metalu. W toku wszczętego przez Prokuraturę Rejonową B. - P. postępowania karnego (sygn. akt 4 Ds. (...) ) dokonano przeszukań w magazynach należących do pozwanego, w trakcie których ujawniono i zabezpieczono wiele tysięcy łożysk. Zajęte łożyska i opakowania zostały zabezpieczone w magazynach znajdujących się w B. przy ul. (...) i w B. przy ul. (...) w dniach 24 i 27 czerwca 2008 r. pozwanego. Następnie zabezpieczone łożyska oddane zostały na przechowanie P. P. (1) - przedstawicielowi powoda, celem szczegółowej analizy pod kątem oryginalności. W dniu 5 czerwca 2009 r. P. P. (1) zajął pisemne stanowisko co do oryginalności zabezpieczonych łożysk, wyrażając pogląd, że pomiędzy zabezpieczonymi w czerwcu 2008 r. rzeczami a przekazanymi jemu, są rozbieżności wskazujące na ich podmianę. Jego zdaniem część łożysk i opakowań przekazanych mu do badania jest oryginalna, lecz podmieniona, a część - podrobiona. Postępowanie w sprawie 4 Ds. (...) zostało umorzone postanowieniem prokuratora z dnia 5 lutego 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia prokurator stwierdził, że P. S. nabywając łożyska oznaczone podrobionymi znakami towarowymi firmy (...) nie miał świadomości, że są to produkty oznaczone podrobionymi znakami towarowymi. W dniu 19 października 2010 r. Sąd Rejonowy XI Wydział Karny orzekł przepadek części łożysk i ich opakowań wskazanych w petitum pozwu (sygn. akt XI Kp (...) ). W sprawie podmiany zabezpieczonych łożysk złożone zostało zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Postępowanie karne w tej sprawie toczyło się w Prokuraturze Rejonowej B. - P. pod sygnaturą 4 Ds. (...) Pozwany dokonywał obrotu łożyskami bezprawnie opatrzonymi znakami towarowymi zarejestrowanymi na rzecz powoda, tj. słownymi i słowno-graficznym znakiem towarowym S. oraz oryginalnymi, lecz nie nadającymi się do obrotu łożyskami S. . W dniu 10 stycznia 2008 r. pozwany sprzedał A. A. , prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) Hurtownia (...) . J. A. (...) s.c. cztery sztuki łożysk, po których dostarczeniu do finalnego odbiorcy okazało się, że łożyska te nie są oryginalnymi produkowanymi przez S. . Dochodzenie w sprawie wprowadzania do obrotu w dniu 10 stycznia 2008 r. w B. przez pozwanego czterech łożysk z podrobionymi znakami towarowymi firmy (...) , zostało umorzone postanowieniem Prokuratora Rejonowego B. - P. z dnia 26 lipca 2010 r. wobec braku znamion czynu zabronionego (sygn. akt 4 Ds. (...) ). W dniu 10 czerwca 2009 r. pozwany sprzedał łożyska do (...) SA . Pismem z dnia 16 lipca 2009 r. spółka ta złożyła pozwanemu reklamację odnośnie 4 sztuk łożysk, zarzucając, że dwa z nich są „oryginalne, ale bardzo stare”, zaś zastrzeżenia co do pozostałych dwóch dotyczyły nieoryginalnego opakowania i złego oznaczenia. Pismem z dnia 20 października 2009 r. powód złożył do Prokuratury Rejonowej w (...) wniosek o ściganie i ukaranie pozwanego, jako sprawcy dokonywania obrotu łożyskami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi zastrzeżonymi na rzecz S. , tj. przestępstwa z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej . W związku z powyższym w Prokuraturze Rejonowej B. – P. w sprawie 4 Ds. (...) toczyło się postępowanie karne. Postępowanie to zostało umorzone postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. wobec braku znamion czynu zabronionego. Pismem z dnia 4 listopada 2008 r. powód wystąpił do pozwanego o zaprzestanie naruszeń jego praw. Strony prowadziły negocjacje, które zostały przerwane. W toku procesu Komisja Europejska nałożyła na powoda karę finansową w wysokości 315.109.000,00 zł Euro z tytułu udziału (w latach 2004-2011) w zmowie cenowej na terenie całego Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Porozumienie cenowe dotyczyło uzgadniania polityki cenowej w stosunku do klientów z branży motoryzacyjnej, celem przerzucania na tych ostatnich skutków wzrostu cen stali. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że powództwo podlegało częściowemu uwzględnieniu. Sąd a quo zważył, że powód wywiódł swoje roszczenie m.in. z treści przepisu art. 296 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej . W przedmiotowej sprawie poza sporem był fakt przysługiwania powodowi ochrony na zarejestrowane w Urzędzie Patentowym - znak towarowy (...) (...) oraz znak towarowy słowno - graficzny przedstawiający napis S. kreślony czcionką fantazyjną, pod którym znajduje się schematyczny rysunek łożyska (...) . W trakcie procesu pozwany nie kwestionował ponadto okoliczności, że znaki towarowe powoda są znakami renomowanymi. Tymczasem znak renomowany jest pojęciem niezdefiniowanym w ustawie i aktach prawa europejskiego. Sąd Okręgowy podzielił wykładnię Sądu Najwyższego, nawiązującą do orzecznictwa ETS, dokonaną m.in. w wyrokach z dnia 10 lutego 2011 r. IV CSK 393/10 (nie publ.) oraz z dnia 4 marca 2009 r. IV CSK 335/08 (OSNC- ZD 2009 nr 3 poz. 85), zgodnie z którą renomowanym znakiem towarowym w rozumieniu art. 296 ust. 2 pkt 3 p.w.p. jest znak towarowy znany znacznej części odbiorców towarów i usług oznaczonych tym znakiem, posiadający siłę atrakcyjną przyciągania i wartość reklamową wynikającą z utrwalonego w świadomości odbiorców przekonania o bardzo dobrych cechach towaru nim opatrzonego. Renoma znaku towarowego powstaje w wyniku jego długotrwałego używania, intensywnej promocji i utrwalenia u odbiorców przekonania o dobrej jakości towarów nim oznaczonych. Jak wskazano w orzecznictwie, "odmiennie niż w przypadku nierenomowanych znaków towarowych, w odniesieniu do znaków renomowanych przesłanką stosowania przepisu art. 296 ust. 2 pkt 3 p.w.p. (a więc także art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. ) nie jest istnienie prawdopodobieństwa powstania konfuzji, a wystarcza jedynie możliwość samego skojarzenia innego znaku ze znakiem renomowanym zarejestrowanym wcześniej, powodujące przyciąganie przez ten pierwszy znak klientów poprzez pozytywne wyobrażenia przenoszone przez ten znak renomowany, a w konsekwencji rodzi to możliwość czerpania nienależnych korzyści przez zgłaszającego znak późniejszy w stosunku do zarejestrowanego znaku towarowego" (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2013 r., (...) , LEX nr 1358364). Przesłanka podobieństwa, jako jeden z warunków zastosowania art. 296 ust. 2 pkt 3 p.w.p. , odnosi się do znaku naruszającego, który musi być podobny do naruszonego znaku renomowanego lub identyczny z nim, przy czym chodzi o podobieństwo szczególnego rodzaju, gdyż do jego stwierdzenia wystarczy niebezpieczeństwo łączenia znaku naruszającego ze znakiem renomowanym przez relewantnych odbiorców. Stopień podobieństwa, o którym mowa w omawianym przepisie, jest więc usytuowany na niskim poziomie, wystarczy bowiem, by późniejszy znak towarowy przywodził na myśl wcześniejszy renomowany znak towarowy, kojarzył się z nim lub był z nim łączony w świadomości relewantnego odbiorcy. Tak nieznaczny stopień podobieństwa jest wystarczający tylko przy naruszeniu prawa do znaku renomowanego (zob. wyrok SN z dnia 10 lutego 2011 r., IV CSK 393/10, LEX nr 785888). W odpowiedzi na pozew pozwany argumentował, że dokonuje zakupu łożysk z różnych źródeł, w tym również z tzw. nadwyżek magazynowych, ale również od tzw. autoryzowanych dystrybutorów S. , co - w jego przekonaniu - stanowić ma dowód oryginalności nabywanych towarów oraz dobrej wiary pozwanego w zakresie nie tylko poszczególnych transakcji, ale całej jego działalności gospodarczej. Pozwany zarzucił, że jedynym przedstawionym przez powoda dowodem wprowadzania do obrotu łożysk podrabianych jest ich weryfikacja dokonana przez P. P. (1) , w sposób uproszczony poprzez badanie opakowań łożysk czytnikiem. Ponadto, zdaniem pozwanego, rzeczywistym celem przyświecającym powodowi nie jest ochrona przysługujących mu praw wyłącznych, lecz eliminacja pozwanego z rynku i dążenie do ochrony interesów autoryzowanych sprzedawców produktów S. . Oceniając zarzut naruszenia prawa wyłącznego przysługującego powodowi, z punktu widzenia przepisu art. 296 Prawa własności przemysłowej Sąd Okręgowy uznał, że w niniejszej sprawie do takiego naruszenia istotnie doszło. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala, w ocenie Sądu a quo, na stwierdzenie, że pozwany wprowadzał do obrotu towary nie pochodzące od powoda, a oznaczone znakiem towarowym, co do którego powodowi przysługuje prawo ochronne. Z przeprowadzonej w sprawie opinii biegłego M. R. (1) , opracowanej na podstawie oględzin zbiorów łożysk zdeponowanych w trzech miejscach (tj. (...) w B. , magazynie (...) oraz Depozycie Sądu Rejonowego w B. ), wynika bowiem, że na (...) zajętych w firmie powoda łożysk poddanych oględzinom, 75 z nich stanowiło łożyska „nieoryginalne” (w tym 73 podróbki), co stanowi prawie 4 % ogółu badanych łożysk. Biegły wskazał, że łożyska te nie zostały wyprodukowane przez firmę powoda, jednak ich nieznany producent chciał, aby wyglądały tak jak te wyprodukowane przez S. . Ponadto, wśród analizowanych łożysk, co do których biegły nie miał wątpliwości, że są to oryginały firmy (...) , znajdowały się łożyska, których stan świadczy o tym, że były one wyprodukowane w odległej przeszłości (łożyska przestarzałe) jednak określenie kiedy, wymagałoby znajomości programu produkcji firmy (...) oraz systemu kodowania, którymi biegły nie dysponował. Wśród łożysk przestarzałych znajdowały się również te określone jako „podróbki”. Biegły podkreślił, że już „na pierwszy rzut oka” łożyska wydawały mu się być nieoryginalnymi, bowiem były niezgodne z dokumentacją techniczną. Biegły zeznał, że „zdarzało się, że oryginalne łożysko powinno mieć określoną liczbę kulek, a w konkretnym badanym łożysku była inna ilość kulek”. Zdaniem biegłego, gdy ilość np. elementów tocznych jest inna niż wynika to z dokumentacji technicznej, to z całą pewnością łożysko nie jest oryginalne (k.1573v-1574). Biegły podał w szczególności, że cechy konstrukcyjne 73 „podrobionych” łożysk znajdujących się w depozycie Sądu Rejonowego w B. potwierdzają, że łożyska nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie powoda. Biegły wymienił następujące cechy różniące je od oryginalnych łożysk powoda: niezgodność liczby elementów tocznych, podcięcie wykonane na pierścieniu wewnętrznym łożyska, niezgodność liczby blaszek ochronnych, niezgodność liczby elementów tocznych, inny kształt łbów nitów. Odnośnie łożysk znajdujących się pod dozorem J. P. (1) w O. biegły stwierdził, że łożysko o numerze (...) jest nieoryginalne, o czym świadczy inny numer umieszczony na pierścieniu wewnętrznym i inny na pierścieniu zewnętrznym. Odnośnie zaś łożysk o numerze (...) (2 sztuki) biegły stwierdził, że są one nieoryginalne z uwagi na odmienność blaszek ochronnych względem łożyska oryginalnego. Odnośnie natomiast opakowań łożysk biegły wskazał, że opakowania są w stanie utrudniającym ocenę ich oryginalności. Z uwagi na brak posiadanych informacji co do znakowania opakowań przez producenta, kwalifikacja opakowań jako podrobionych lub oryginalnych, nie jest, zdaniem biegłego, możliwa. Wobec powyższego biegły nie zakwestionował oryginalności opakowań łożysk . W ocenie Sądu Okręgowego, pozwany niezasadnie zarzucił biegłemu S. - R. , że nie sporządził on „własnej, niezależnej i obiektywnej opinii”. Sąd I instancji zważył, że biegły dokonał oględzin wszystkich łożysk i opisał ich podstawowe cechy. Zamieścił szczegółowe wyniki analizy w tabeli, wskazując rodzaj rozbieżności pomiędzy oryginałem a „podróbką”. Za podrobione biegły uznał tylko te łożyska, odnośnie których w aktach sprawy znalazły dokumenty źródłowe, tj. ich schematy. Nie oparł się zatem na analizie sporządzonej przez P. P. (2) , lecz dokonał własnego porównania. Biegły opisał na czym polegało badanie łożysk, wyjaśnił, że każde z nich było „demontowane - usuwano zamknięcie łożyska, co pozwalało na porównanie ich cech konstrukcyjnych z dokumentacją techniczną zawartą w aktach sprawy”. Biegły wyjaśnił także, że ewentualne badania łożysk pod kątem materiałowym nie zmieniłyby faktu, że wśród przedmiotowych łożysk były podrobione, mogłyby natomiast zmienić skalę zjawiska - zwiększyć ilość podrobionych towarów. Biegły stwierdził: „podrobionych nie trzeba badać materiałowo, bo one są już podrobione” (k.1573-1576). Ponadto, na gruncie sprawy niniejszej pozwany nie wykazał, że wszystkie łożyska objęte sporem nabył od autoryzowanych dystrybutorów. Przeciwnie, zeznania pozwanego w tym zakresie są, w ocenie Sądu Okręgowego, niespójne, a przez to niewiarygodne. W trakcie zeznań pozwany wielokrotnie wskazywał od kogo nabył sporne łożyska. I tak, początkowo podał, że nabył je w niemieckiej firmie W.V.L, następnie, że u autoryzowanego dystrybutora S. na W. , później, że u polskiego autoryzowanego dystrybutora S. - firmy (...) , aż wreszcie, że w sieci (...) . Zresztą nawet gdyby przyjąć, że pozwany zaopatrywał się wyłącznie u autoryzowanych dystrybutorów, to brak jest podstaw do przyjęcia, że każde zakupione u takiego dystrybutora łożysko, jest oryginalne. Autoryzowani dystrybutorzy nie mają bowiem obowiązku zaopatrywać się wyłącznie u powoda, na co w swych zeznaniach wskazywał A. A. (k. 1643-1644). Na gruncie sprawy niniejszej pozwany argumentował, że jest tylko „uczestnikiem obrotu”, a nie podmiotem „wprowadzającym do obrotu”. Tymczasem powszechnie przyjmuje się, że „wprowadzaniem do obrotu” są wszelkie czynności prawne i faktyczne, skutkiem których jest stworzenie osobom trzecim choćby samej możliwości korzystania z towarów (sprzedaż, dostawa, powierzenie do sprzedaży, udostępnianie na podstawie umów najmu, dzierżawy, leasingu, ustanowienie zastawu, oddawanie w użytkowanie). Z kolei „oferowanie” jest szerokim pojęciem, nieograniczonym do czynności prawnej składania oferty w rozumieniu kodeksu cywilnego . Będzie nim każde działanie, które jest przygotowaniem do wprowadzania do obrotu, podjęte w tym celu, ale także reklamowanie, promowanie produktu, wystawianie go na wystawach, gdy może to prowadzić do zawarcia umowy. Oferowanie obejmować będzie każdą postać zachęcania potencjalnych klientów do nabycia produktu będącego przedmiotem ochrony. Krąg osób, do których tego rodzaju działania są adresowane może mieć charakter otwarty lub ograniczony. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23/10/2013 r. IV CSK 92/13). Oferowaniem są wszelkie działanie handlowe, także promocyjne i reklamowe, które polegają na zainteresowaniu produktem potencjalnych odbiorców, zachęcają do jego nabycia. (por. A. Szajkowski, H. Żakowska-Henzler [w] System prawa prywatnego. Tom 14a. Prawo własności przemysłowej. pod redakcją R.Skubisza Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2012, s.484, P.Kostański [w] Prawo własności przemysłowej. Komentarz Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2014 s.406-409) Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 305 Prawa własności przemysłowej pojęciem „wprowadzenia do obrotu” nie oznacza konieczności przyjęcia, że czynność ta może być wyłącznie „czynnością jednorazową” (odmiennie SN w uchwale z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie I KZP 13/05, OSNKW z 2005 r., Nr 6, poz. 50). Już w art. 155 powołanej ustawy ustawodawca dopuścił wielokrotność czynności polegających na wprowadzaniu do obrotu. Świadczy o tym użycie w tym przepisie sformułowania mówiącego o "dalszym wprowadzaniu do obrotu" oraz o "uprzednim wprowadzeniu do obrotu". Interpretując pojęcie „wprowadzenia towaru do obrotu”, o którym mowa w art. 305 ustawy - Prawo własności przemysłowej uwzględnić należy w szczególności kontekst ekonomiczny. Każdy obrót dokonuje się na jakimś wyodrębnionym rynku właściwym. Rynkiem takim jest rynek wyodrębniony pod względem produktowym i geograficznym, z uwzględnieniem różnych możliwych szczebli tego obrotu. W zależności od tego, z jakim ogniwem w łańcuchu tego obrotu mamy do czynienia, rynkiem tym może być na przykład rynek hurtowej sprzedaży (towaru lub usługi) albo odpowiednio rynek sprzedaży detalicznej. Treść interpretowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do jego odniesienia do działań podejmowanych w procesie działalności gospodarczej, nawet jeśli nie wszystkie działania podejmowane w toku tej działalności są zgodne z prawem. Każda zaś działalność gospodarcza jest realizowana na jakimś rynku. A zatem, już choćby z tego powodu należy uwzględnić możliwość wielokrotnego wprowadzania towaru do obrotu. Uzasadnieniem tej ewentualnej wielokrotności jest możliwość wprowadzenia towaru do obrotu nie tylko na rynku sprzedaży hurtowej, ale i wprowadzenia towaru do obrotu na rynku sprzedaży detalicznej. Również na dalszych etapach obrotu danym towarem nie można wykluczyć wprowadzania tego samego towaru na inny rynek sprzedaży detalicznej, co może mieć miejsce w przypadku jego dalszej odsprzedaży dokonywanej na innym rynku stanowiącym odrębny rynek pod względem geograficznym. Takie ekonomiczne podejście do pojęcia wprowadzenia do obrotu nie jest oczywiście jeszcze wystarczającym argumentem dla uznania, że aktem wprowadzenia towaru do obrotu jest „każdy” akt uczestnictwa w obrocie, na przykład poprzez zawarcie umowy sprzedaży przez kolejny podmiot z innym podmiotem (kupującym), działającym na tym samym rynku, co jego kontrahent - podmiot sprzedający. Zaproponowane powyżej podejście ekonomiczne jest jednak, w ocenie Sądu Okręgowego, pierwszym krokiem na drodze wiodącej do ustalenia adekwatnej wykładni tego pojęcia. Już ten pierwszy krok pozwala mianowicie dostrzec to, że przy porzuceniu czysto jurydycznej interpretacji, nieuwzględniającej kontekstu ekonomicznego, nie może ostać się teza o jednorazowości aktu "wprowadzenia do obrotu". Jeśli przyjmiemy, że istotne jest powiązanie pojęcia wprowadzenia do obrotu z " utratą kontroli nad przedmiotami (będącymi przedmiotem różnych transakcji (m.in. umowy sprzedaży) ", to nie możemy negować, że ta właśnie "utrata kontroli nad przedmiotami" może mieć charakter powtarzalny (wielokrotny). W ocenie Sądu Okręgowego, w przypadku art. 305 prawa własności przemysłowej , gdy przedmiotem obrotu jest towar oznaczony znakiem podrobionym, znamię "wprowadzenia do obrotu" będzie spełnione przez każdą osobę, która dokonuje obrotu towarem oznaczonym znakiem podrobionym (także z włączeniem etapu, na którym towar trafia do konsumenta). O spełnieniu znamienia wprowadzenia do obrotu można oczywiście mówić przy założeniu, że chodzi o czynność dokonywaną w ramach działalności będącej (przynajmniej de facto ) działalnością gospodarczą, co miało miejsce na gruncie sprawy niniejszej. Reasumując, w ocenie Sądu I instancji, pozwany, w którego siedzibie zabezpieczono nieoryginalne łożyska pochodzące od nieznanego producenta, a oznaczone zastrzeżonym znakiem towarowym powoda ( S. ), dopuścił się naruszenia, o którym mowa w art. 296 ust. 2 i 3 ustawy Prawo własności przemysłowej . Na gruncie sprawy niniejszej przeprowadzono również analizę roszczeń powoda pod kątem tego, czy zachowanie pozwanego narusza art. 3, 10 i 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003r. Nr 153, poz. 1503). W rozumieniu przytoczonej ustawy czyn nieuczciwej konkurencji może być rozumiany ogólnie lub szczegółowo. Zgodnie z art. 3 ustęp 1 tej ustawy za czyn nieuczciwej konkurencji w znaczeniu ogólnym uważa się działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. Istotą czynu nieuczciwej konkurencji jest więc naruszenie obiektywnych reguł zachowania obowiązujących każdego przedsiębiorcę w życiu gospodarczym. W rozpatrywanej sprawie powód zarzucał pozwanemu także popełnienie czynu nieuczciwej konkurencji w wyniku działań naruszających przepis art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich. Zdolność do popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji stypizowanego w art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ma wyłącznie przedsiębiorca w rozumieniu art. 2 powołanej ustawy, a więc osoba fizyczna, prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która prowadząc chociażby ubocznie działalność zarobkową lub zawodową, uczestniczy w działalności gospodarczej. Artykuł 10 zawęża jednak kategorie podmiotów zdolnych do popełnienia tego czynu nieuczciwej konkurencji do: a) przedsiębiorcy oznaczającego towary (usługi) konfuzyjnym oznaczeniem oraz b) przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu towary w opakowaniu mogącym wywołać ryzyko konfuzji (np. dystrybutora). Przepis art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji typizuje delikt nieuczciwej konkurencji, jakim jest oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd m.in. co do pochodzenia towarów lub usług. Celem tej regulacji jest eliminacja działań polegających na wprowadzeniu w błąd co do istotnych cech towarów i usług, w tym i w szczególności co do ich pochodzenia komercyjnego. Przedmiotem ochrony jest transparentność rynku, która może być zakłócona przez działania przedsiębiorców wprowadzających w błąd co do oferowanych przez nich towarów i usług. Czyn nieuczciwej konkurencji stypizowany w art. 10 w/w ustawy może popełnić tylko przedsiębiorca oznaczający towary (usługi) konfuzyjnym oznaczeniem bądź wprowadzający do obrotu towary w opakowaniu mogącym wywoływać ryzyko konfuzji. Oznaczenie zaś towarów konfuzyjnym oznaczeniem polega głównie na fizycznym nakładaniu danego oznaczenia na towar, bądź na używaniu spornego oznaczenia w reklamie, fakturach albo innych działaniach tworzących wrażenie w świadomości klientów i konsumentów, że dany towar pochodzi od innego przedsiębiorcy. Wreszcie, stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji przedsiębiorca, którego interes został zagrożony lub naruszony, może żądać zaniechania niedozwolonych działań. Dla zaistnienia czynu nieuczciwej konkurencji, z zakresu wprowadzającego w błąd oznaczenia przedsiębiorstwa, nie jest konieczne by było to zamierzone działanie w celu wprowadzenia w błąd klienteli lub zamiar „wdarcia się” w cudzą klientelę, natomiast istotny jest efekt w postaci zaistnienia niebezpieczeństwa konfuzji (tak: orzecz. SN I C 122/35, OSP 1936/1, poz. 267; wyrok SN z 1.12.2004 r. III CK 15/04, Monitor Prawniczy 2005/1 str.10). Z perspektywy odpowiedzialności naruszyciela na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji kluczowe znaczenie również ma koncepcja „wprowadzenia do obrotu”. Pojęcie "wprowadzanie do obrotu" należy rozumieć dość szeroko i objąć nim te czynności, które zmierzają do zaoferowania, udostępnienia, sprzedaży lub korzystania z towaru lub usługi, z którą związane jest dane oznaczenie (por. A. Michalak [w:] Komentarz do art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, stan prawny 2010.09.01). W ocenie Sądu Okręgowego, podobnie jak w przypadku ustawy Prawo własności przemysłowej , przez wprowadzanie do obrotu należy rozumieć nie tylko „wprowadzenie w sposób pierwotny do obrotu towarów”, ale także działania w ramach następczej dystrybucji i sprzedaży towaru. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, ponownie odrzucić należy pogląd wyrażony w powołanej już wyżej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r. (I KZP 13/05, OSNKW 2005, nr 6, poz. 50), mający szczególne znaczenie dla ochrony znaków towarowych, iż wprowadzenie do obrotu zawęża się do pierwszej czynności, na podstawie której produkt trafia na rynek (zob. np. M. K. - D. , Kilka krytycznych uwag na temat wykładni pojęcia wprowadzania do obrotu towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym dokonanej przez Sąd Najwyższy , R. . P. . 2006, nr 3-4, s. 8; G. J. P. , Wprowadzenie do obrotu - czynność jednorazowa czy wielokrotna - uwagi na tle orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r. , R. . P. . 2006, nr 3-4, s. 18). W ocenie Sądu Okręgowego w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy miało miejsce wprowadzenie do obrotu nie pochodzących od powoda towarów z oznaczeniem S. , znak ten był w sposób nieuprawniony używany przez pozwanego. Stąd w stanie faktycznym sprawy zaistniały, w ocenie Sądu a quo, podstawy, do przypisania pozwanemu zarzucanego mu deliktu nieuczciwej konkurencji z art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, na którym między innymi powód zasadzał swe roszczenie. Jednocześnie należało, zdaniem Sądu Okręgowego, uznać, że działania pozwanego naruszyły także przepis art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, który ma charakter korygujący. Niewątpliwie działanie pozwanego, polegające na wykorzystaniu w sposób nieuprawniony renomy powoda, niezależnie od kwestii zawinienia pozwanego, naruszało dobre obyczaje, a mianowicie rzetelne i niezafałszowane współzawodnictwo w zakresie konkurencji przedsiębiorców. Pozwany, używając zastrzeżonych znaków powoda wykorzystywał pozytywne skojarzenia, jakie wywołują renomowane znaki towarowe S. (co do jakości). Tymczasem narusza dobre obyczaje tzw. naśladownictwo pasożytnicze, jak też pasożytnicze korzystanie z cudzych nakładów i cudzej renomy. Wprowadzanie do obiegu podrabianych produktów niskiej jakości naraża ponadto właściciela danej marki na znaczny spadek zaufania do jego produktów ze strony aktualnych oraz potencjalnych klientów Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie III CK 15/04, za czyn nieuczciwej konkurencji należy uznać wprowadzenie na rynek podróbek markowych towarów bezprawnie opatrzonych logo przedsiębiorców produkujących oryginalne produkty, nawet wówczas, gdy firma prowadząca sprzedaż takiego towaru nie ponosi za to winy. Niewątpliwie zatem wprowadzenie do sprzedaży przez pozwanego wyrobów oznaczonych znakiem S. , zastrzeżonym wyłącznie dla produktów powoda, a nie pochodzących od niego, stanowi czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisów art. 3 i 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nawet w sytuacji, gdy samo oznaczenie łożysk w ten sposób zostało dokonane przez inny podmiot. Jest to bowiem działalnie sprzeczne z prawem i dobrymi obyczajami, które narusza zarówno interes powoda jako przedsiębiorcy, jak i klienta, przez wprowadzenie go w błąd co do pochodzenia i marki kupowanego towaru. Odpowiedzialność wywodzona z art. 3 i 10 powołanej ustawy wypływa z samej bezprawności działania, która dla roszczeń z art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi wystarczającą przesłankę, bez konieczności stwierdzenia winy sprawcy tego rodzaju czynu nieuczciwej konkurencji. Sąd Okręgowy wskazał ponadto, że roszczeń określonych w art. 18 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji może dochodzić przedsiębiorca, który jako pierwszy posłużył się konkretnym oznaczeniem towaru, nawet jeśli nie przysługuje mu prawo do znaku towarowego w rozumieniu przepisów Prawa o własności przemysłowej (co w przedmiotowej nie miało miejsca, gdyż powodowi przysługują prawa do powołanych w sprawie znaków towarowych). Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy uwzględnił żądanie powoda o złożenie przez pozwanego oświadczenia o treści wskazanej w pkt 1 wyroku. Sąd a quo zważył, że roszczenie o złożenie oświadczenia należy do kategorii roszczeń restytucyjnych, tj. służących usunięciu skutków niedozwolonych działań (art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji). Pełni ono głównie funkcję informacyjną, prewencyjną, kompensacyjną, umożliwiając m.in. przewrócenie równowagi rynkowej poprzez skorygowanie błędnych informacji, wyobrażeń funkcjonujących w świadomości klientów i przedsiębiorców. W ocenie Sądu I instancji, żądanie złożenia oświadczenia w rozmiarze i częstotliwości wskazanej w pozwie nie jest jednak adekwatne i celowe do usunięcia skutków czynu, za który pozwany ponosi odpowiedzialność. Dlatego też Sąd Okręgowy skorygował żądanie powoda w oparciu o kryterium adekwatności, uznając, że wystarczającym będzie jednokrotne (a nie sześciokrotne) opublikowanie żądanej treści oświadczenia w dwóch (a nie w trzech) dziennikach ogólnopolskich. Ponadto, na podstawie art. 286 ustawy Prawo własności przemysłowej , Sąd Okręgowy nakazał pozwanemu zniszczenie łożysk o numerach wskazanych w pkt 3 wyroku, zważając na fakt, iż są to łożyska uznane za nieoryginalne, oznaczone znakiem towarowym powoda bez jego zgody (por. opinia biegłego M. R. (2) ). W pozostałym natomiast zakresie Sąd a quo powództwo oddalił. Sąd I instancji zważył na fakt, że w porównaniu ze wskazaną w pozwie ilością łożysk, znaczna ich część uległa zmniejszeniu na skutek wykonania postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2010 r. o przepadku części łożysk i ich opakowań, część z nich została z kolei przekazana pozwanemu, co potwierdza protokół odbioru łożysk z 19 października 2010 r. Aktualnie zatem pozostały jedynie próbki różnych rodzajów łożysk i ich opakowań, a sam powód nie jest w stanie dokładnie określić ich pozostałej ilości. Sąd Okręgowy nie uwzględnił żądania powoda dotyczącego nakazania pozwanemu zaniechania naruszeń praw ochronnych przysługujących powodowi na słowne znaki towarowe, tj. działań polegających na składowaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, imporcie, eksporcie, reklamie łożysk, w tym ich opakowań, bezprawnie opatrzonych oznaczeniami identycznymi z co najmniej jednym ze znaków towarowych powoda, oryginalnych łożysk S. w opakowaniach, na których bezprawnie został umieszczony co najmniej jeden ze znaków towarowych powoda oraz oryginalnych łożysk powoda bez opakowań. W ocenie Sądu Okręgowego, żądanie określone w pkt 1, 2 i 3 petitum pozwu jest nieprawidłowe z punktu widzenia żądanej ochrony. Zakazanie pozwanemu dokonywania naruszeń praw ochronnych powoda w istocie stanowiłoby jedynie powtórzenie intencji prawodawcy, powtórzenie obowiązujących zakazów ustawowych. Zachowanie polegające na naruszaniu prawa (w przedmiotowej sprawie - wprowadzaniu do obrotu tzw. podróbek towarów) jest sprzeczne z ustawą, podlega penalizacji, co jest przecież okolicznością oczywistą. Zbędnym jest zatem powtarzanie w orzeczeniu sądowych obowiązujących już w przepisach prawnych zakazów. Na koniec odnieść należało się jeszcze, zdaniem Sądu Okręgowego, do zarzutu pozwanego dotyczącego dążenia powoda do ograniczenia konkurencji na rynku poprzez wyeliminowanie dystrybutorów nieautoryzowanych (w tym pozwanego). Niewątpliwie zasada dobrej wiary, do której pozwany konsekwentnie odwoływał się w trakcie przedmiotowego procesu, nie może zwalniać przedsiębiorcy (a zatem w szczególności pozwanego) od odpowiedniej staranności w badaniu autentyczności towaru nabywanego w celu dalszej odsprzedaży i prowadzić do faktycznego tolerowania oszustw w oznaczaniu towarów renomowanymi znakami firm. Na gruncie sprawy niniejszej nie sposób jednakże pominąć okoliczności, że pozwany zwracał się do powoda z prośbą o udzielenie informacji niezbędnych dla dokonania skutecznej weryfikacji zakupionych łożysk oraz o przeprowadzenie szkolenia swoich pracowników w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe, powód oświadczył jednak, że nie świadczy usług polegających na weryfikacji oryginalności łożysk i nie prowadzi szkoleń w tym przedmiocie. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, łożyska produkowane przez powoda na terenie Polski są sprzedawane głównie poprzez sieć autoryzowanych dystrybutorów przemysłowych. Na korzystanie ze znaków towarowych S. na terenie Polski powód udzielił licencji jedynie spółkom (...) sp. z o.o. Dla ustalenia oryginalności produktów firmy powoda niezbędna jest zaś wiedza specjalistyczna, co powód powtarzał konsekwentnie w trakcie przedmiotowego procesu. Wiedzą taką dysponują jednakże jedynie podmioty upoważnione przez A. S. , do których pozwany niewątpliwie nie należy (pomimo podjętych starań). Jak zeznał T. G. , „w chwili obecnej nie ma w Polsce podmiotu uprawnionego do kontroli łożysk S. ”. Pomiędzy stronami przedmiotowego sporu istnieje spora różnica w potencjale, zarówno ekonomicznym, jak i technicznym. Powód jest światowej sławy liderem w branży produkcji i sprzedaży łożysk, co powinno, w ocenie Sądu Okręgowego, przekładać się nie tylko na jego zyski, ale również na podwyższone obowiązki, w tym w zakresie praktyk antymonopolowych. O ile zatem powód ma prawo do zachowania tajemnicy swego przedsiębiorstwa, w szczególności w zakresie technologii produkcji łożysk, o tyle ma, w ocenie Sądu, obowiązek prowadzić działalność gospodarczą w taki sposób, aby zapobiegać ewentualnemu utrudnianiu innym podmiotom dostępu do rynku. Pamiętać należy bowiem, że czynem nieuczciwej konkurencji jest każde utrudnianie dostępu do rynku, jeżeli nie znajduje uzasadnienia w mechanizmie konkurencji i prowadzi do zagrożenia lub naruszenia interesu ekonomicznego przedsiębiorcy. Tymczasem już w toku przedmiotowego procesu powód został ukarany przez Komisję Europejską karą finansową w wysokości 315 mln Euro z tytułu udziału (w latach 2004-2011) w niedozwolonym porozumieniu ograniczającym konkurencję na terenie całego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, a dotyczącym uzgadniania polityki cenowej w stosunku do klientów z branży motoryzacyjnej. Ponadto na względzie należy mieć również treść art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej . Jakkolwiek postanowienia Traktatu wprowadzające zakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym nie stanowią przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, ochrony zdrowia i innych wymienionych w tym przepisie dóbr, w tym ochrony własności przemysłowej i handlowej, to jednak zakazy te i ograniczenia – jak wynika z treści tego przepisu – nie powinny stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu z państwami członkowskimi. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy postanowił jak w pkt 4 sentencji. O kosztach Sąd I instancji postanowił na mocy art. 100 k.p.c. jak w pkt 5 . W sprawie bowiem żądanie powoda zostało jedynie częściowo uwzględnione a to uzasadniało mając na uwadze całokształt sprawy i zasadę słuszności pozostawienie stron przy swoich kosztach poniesionych w związku ze swoim udziałem w sprawie. Apelację od tego wyroku złożyły obie strony. Powód zaskarżył wyrok w części tj. co do pkt 4 sentencji wyroku, w którym Sąd I instancji oddalił powództwo i co do pkt 5 sentencji wyroku, którym Sąd I instancji rozstrzygnął o kosztach postępowania, a mianowicie w zakresie w jakim Sąd: 1. oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zaniechania naruszeń praw ochronnych na słowny znak towarowy (...) , zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP pod numerem R - (...) oraz na słowno-graficzny znak towarowy (...) przedstawiający napis S. kreślony czcionką fantazyjną, pod którym znajduje się schematyczny rysunek łożyska, zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP pod numerem (...) , tj. działań polegających na składowaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, imporcie i eksporcie oraz reklamie łożysk, w tym ich opakowań, bezprawnie opatrzonych oznaczeniami identycznymi z co najmniej jednym z ww. znaków towarowych lub oznaczeniami zawierającymi skrót (...) pisany dowolną czcionką (roszczenie oddalone w całości - pkt 1 petitum pozwu); 2. oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zaniechania naruszeń praw ochronnych na znaki towarowe wskazane w pkt. 1 powyżej, tj. działań polegających na wprowadzaniu do obrotu oryginalnych łożysk S. , ale bez opakowań (roszczenie oddalone w całości - pkt 2 petitum pozwu); 3. oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zaniechania naruszeń praw ochronnych na znaki towarowe wskazane w pkt. 1 powyżej, tj. działań polegających na wprowadzaniu do obrotu oryginalnych łożysk S. ale w opakowaniach, na których bezprawnie został umieszczony co najmniej jeden ze znaków towarowych powoda wskazanych w pkt. 1 powyżej lub opatrzonych oznaczeniami zawierającymi skrót (...) pisany dowolną czcionką; (roszczenie oddalone w całości - pkt 3 petitum pozwu); 4. oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zniszczenia łożysk stanowiących jego własność, wskazanych w pkt. 1, innych niż wymienione w pkt 3 sentencji wyroku, oraz w zakresie w jakim oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zniszczenia opakowań stanowiących jego własność, wskazanych w pkt. 1 powyżej (roszczenie oddalone w części- pkt 4 petitum pozwu); 5. oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zniszczenia łożysk i opakowań, stanowiących jego własność, opisanych w pkt. 2-3 powyżej oraz łożysk przestarzałych o oznaczeniach: (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 1); nr (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 2); (...) (sztuk 4); (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 2); (...) (sztuk 1); (...) (...) (sztuk 1); (...) (sztuk 2); (...) (sztuk 1), znajdujących się w depozycie Wydziału (...) K. (...) w B. , ul. (...) , (...)-(...) B. (roszczenie oddalone w całości- pkt 5 petitum pozwu); 6. oddalił roszczenie o nakazanie pozwanemu zamieszczenia ogłoszenia wskazanego w pkt 1 sentencji Wyroku „na jednej z trzech pierwszych stron bez ogłoszeń", oraz w zakresie w jakim oddalił roszczenie o sześciokrotna publikację oświadczenia w trzech dziennikach ogólnopolskich (roszczenie oddalone w części - pkt 6 petitum pozwu); 7. zniósł wzajemnie poniesione przez strony koszty procesu (roszczenie z pkt 8 petitum pozwu). Skarżący wyrokowi temu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: W kwestii okoliczno ś ci faktycznych stanowi ą cych podstaw ę rozstrzygni ę cia 1. Art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki, doświadczeniem życiowym, sprzeczną wewnętrznie, wybiórczą ocenę opinii biegłego sądowego prof. S. - R. , polegającą na: a) uznaniu opinii biegłego za wyczerpującą, podczas gdy biegły nie dokonał ustaleń co do oryginalności opakowań łożysk wykazując, że nie ma wystarczającej wiedzy co do znakowania opakowań producenta i że opakowania są w stanie utrudniającym ocenę ich oryginalności, wobec czego opinia w zakresie w jakim biegły nie uznał opakowań za podrobione nie powinna być przedmiotem ustaleń Sądu; b) uznaniu opinii biegłego za wyczerpującą, podczas gdy biegły dokonywał jedynie porównania cech konstrukcyjnych łożysk oryginalnych i podrobionych, i wyraźnie zaznaczył, że dalsze badania, np. materiałowe, zwiększyłyby liczbę łożysk uznanych za podrobione, co oznacza, że łożyska określone w opinii jako podrobione nie są jedynymi podrobionymi wśród badanych łożysk, wobec czego opinia w zakresie w jakim biegły nie uznał łożysk za podrobione, nie powinna być przedmiotem ustaleń Sądu; c) uznaniu opinii biegłego za wyczerpującą, podczas gdy na jej podstawie nie da się poczynić wszystkich ustaleń faktycznych, w tym ocenić ilości i rodzajów łożysk oryginalnych, wobec których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i wobec których Powód nie wyraził zgody na ich obrót na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego ( (...) ) (czyli łożysk, o których mowa w pkt 2-3 i 5 petitum pozwu); d) ustaleniu na podstawie opinii biegłego, że podrobione są jedynie łożyska wskazane w pkt 3 sentencji wyroku, podczas gdy biegły wyprowadził taki wniosek po przeprowadzeniu jedynie badania cech konstrukcyjnych łożysk, wyraźnie wskazując że „badanie łożysk pod kątem materiałowym [...] mogłoby zmienić skalę zjawiska - zwiększyć ilość towarów podrobionych", a zatem liczba podrobionych łożysk jest większa, co Sąd I instancji powinien był wziąć pod uwagę i do kompletnego ustalenia tej listy uwzględnić twierdzenia Powoda, jako podmiotu uznanego przez Sąd I instancji za jedynie upoważniony do stwierdzenia oryginalności łożysk S. ; e) ustaleniu na podstawie opinii biegłego, że opakowania łożysk nie zostały opatrzone podrobionym znakiem towarowym, podczas gdy biegły uznał jedynie, że „kwalifikacja opakowań jako podrobionych lub oryginalnych nie była możliwa", co w sposób oczywisty nie jest jednoznaczne z ich oryginalnością, co Sąd powinien był wziąć pod uwagę i w tym zakresie uwzględnić twierdzenia Powoda, jako podmiotu jedynie upoważnionego do stwierdzenia oryginalności opakowań S. ; f) pomimo uznania opinii biegłego za w pełni wyczerpującą, jasną i rzetelną, pominięcie stanowiska biegłego, wyrażonego w opinii, w którym potwierdził wiarygodność informacji zawartych w Ekspertyzie (...) i Uzupełnieniu Ekspertyzy P. P. (1) , co Sąd powinien był wziąć pod uwagę i dokonać ustaleń również w oparciu o powyższe dowody; g) ustaleniu na podstawie opinii biegłego, że wśród badanych łożysk znajdują się łożyska przestarzałe i nienadające się do użytku, a mimo to niewyciągnięcie z tego faktu wniosku, że łożyska takie powinny być zniszczone mimo roszczenia zgłaszanego przez Powoda (pkt 5 petitum pozwu); 2. Art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, wyrażającą się w: a) dokonaniu ustaleń co do oryginalności łożysk i opakowań wyłącznie w oparciu o opinię biegłego sądowego prof. S. - R. , podczas gdy jednocześnie Sąd I instancji przyjął, że jedynie Powód i upoważnione przez niego osoby mają wiedzę niezbędną dla ustalenia oryginalności łożysk i opakowań; b) niedokonaniu ustaleń co do oryginalności łożysk i opakowań na podstawie całości materiału dowodowego i pominięcie przy dokonywaniu ww. ustaleń następujących dowodów: (i) Ekspertyzy (...) P. P. (1) , (ii) Uzupełnienia Ekspertyzy (...) P. P. (1) , ( (...) ) zeznań świadka P. P. (1) , (iv) opinii pracownika Powoda - T. W. (1) z 2 czerwca 2008 r., mimo zaliczenia ich do materiału dowodowego i mimo jednoczesnego ustalenia, że tylko osoby upoważnione przez Powoda mają wiedzę by oceniać oryginalność łożysk i opakowań Powoda oraz mimo wskazania zawartego w opinii biegłego sądowego, uznanej przez Sąd I instancji za w pełni wiarygodną, że biegły potwierdza wiarygodność informacji zawartych w Ekspertyzie (...) i Uzupełnieniu Ekspertyzy (...) ; c) niedokonanie własnych ustaleń stanu faktycznego i wyciągnięcie błędnych wniosków z opinii biegłego sądowego prof. S. - R. , bez jej zestawienia z pozostałym materiałem dowodowym; d) niedokonanie ustaleń, że wśród badanych łożysk znajdują się łożyska oryginalne, ale umieszczone w podrobionych opakowaniach oraz łożyska oryginalne, ale nieposiadające opakowań, podczas gdy okoliczność ta wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ma znaczenie dla zgłaszanych roszczeń, ponieważ względem tych produktów nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i nie zostały one wprowadzone do obrotu na terenie (...) za jego zgodą; e) ustaleniu, że wobec łożysk i opakowań zajętych u Pozwanego toczyło się (i) postępowanie karne, w sprawie o sygn. akt 4 Ds. (...) , w którym potwierdzono że zostały one podrobione oraz (ii) postępowanie karne w sprawie o sygn. akt XI (...) , w którym orzeczono przepadek części podrobionych łożysk i opakowań (str. 16 uzasadnienia wyroku, numeracja Powoda), a pozostawiono jedynie próbki badane w niniejszym postępowaniu (str. 16 uzasadnienia wyroku, numeracja Powoda), co potwierdza że opakowania łożysk zajętych u Pozwanego zostały podrobione, a mimo to niewzięcie ww. okoliczności i płynących z nich wniosków pod uwagę, przez uznanie, że żadne opakowania łożysk zajętych u Pozwanego nie są podrobione. 3. Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 217 § 2 i 3 k.p.c. (dot. pkt a poniżej) i art. 227 k.p.c. (dot. pkt b poniżej) przez: a) nieuwzględnienie przy dokonywaniu ustaleń co do autentyczności łożysk i opakowań opinii dr inż. Z. K. z 21 maja 2013 r. (załącznik nr 1 do pisma Powoda z 17 czerwca 2013 r.), która koresponduje z wynikami Ekspertyzy (...) i Uzupełnieniem Ekspertyzy (...) P. P. (1) , podczas gdy jest to dowód dotyczący istotnych okoliczności sprawy, a Sąd ww. dowód milcząco pominął; b) uwzględnienie przy wyrokowaniu okoliczności niemających żadnego znaczenia dla sprawy, tj. związanych z praktykami antymonopolowymi, obowiązkami Powoda co do zapobiegania utrudnianiu innym podmiotom dostępu do rynku, podczas gdy okoliczności te są nieistotne, nie stanowią przedmiotu postępowania i nie mogą wpływać na zakres uwzględnienia roszczeń Powoda; 4. W konsekwencji powyższych uchybień procesowych, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dokonaniu niepełnych i częściowych ustaleń, tj. (i) błędne przyjęcie, że jedynie łożyska o numerach wskazanych w pkt 3sentencji Wyroku są łożyskami podrobionymi, a pominięcie innych podrobionych łożysk, (ii) błędne przyjęcie, że żadne z opakowań łożysk nie jest opakowaniem podrobionym, ( (...) ) brak ustalenia, że wśród badanych łożysk znajdują się łożyska oryginalne, ale umieszczone w podrobionych opakowaniach oraz łożyska oryginalne, lecz nieposiadające opakowań, czyli produkty, co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i które nie zostały wprowadzone do obrotu na terenie (...) za jego zgodą, podczas gdy ww. okoliczności można było w sposób pełny i kompletny ustalić na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przedstawionego przez Powoda, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do częściowego oddalenia powództwa z pkt 1-5 petitum pozwu. W kwestii wadliwo ś ci wyroku 5. Art. 325 k.p.c. przez brak pełnego rozstrzygnięcia o żądaniu Powoda z pkt 6 petitum pozwu, wyrażające się w pominięciu w pkt 1 sentencji Wyroku wskazania na jakich stronach Pozwany ma zamieścić oświadczenie i jednocześnie oddalenie wniosku Powoda o uzupełnienie wyroku w tym zakresie, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż czyni Wyrok w tym punkcie nieprecyzyjnym i daje Pozwanemu pełną dowolność jego wykonania w sposób niespełniający celu zasądzonego roszczenia W kwestii wadliwo ś ci uzasadnienia wyroku 6. Art. 328 § 2 k.p.c. przez istotne braki w uzasadnieniu wyroku, i w tym zakresie: a) brak jakiegokolwiek uzasadnienia co do powodów oddalenia roszczeń z pkt 5 petitum pozwu o zniszczenie towarów oryginalnych, co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i które nie zostały wprowadzone do obrotu za jego zgodą na terenie (...) ; b) brak jakiegokolwiek wypowiedzenia co do dowodów dotyczących autentyczności łożysk i opakowań przedstawionych przez Powoda oraz niewyjaśnienie dlaczego dowody te nie zostały uwzględnione przy dokonywaniu ustaleń faktycznych co do autentyczności łożysk i opakowań, tj. Ekspertyzy (...) i Uzupełnienia Ekspertyzy (...) P. P. (1) , zeznań P. P. (1) oraz opinii dr Z. K. , mimo przyjęcia przez Sąd I instancji, że jedynie osoby upoważnione przez Powoda dysponują wiedzą niezbędną dla oceny autentyczności produktów S. , a zatem ww. dowody powinny być kluczowe podczas rozważań Sądu I instancji; c) brak przeprowadzenia odrębnego ustalenia, wnioskowania i oceny co do różnych rodzajów towarów i naruszeń, wyszczególnionych w pkt 1-3 petitum pozwu, tj. produktów P. (łożysk i opakowań) oraz produktów K. , czyli oryginalnych lecz co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda i które nie zostały wprowadzone do obrotu na terenie (...) za jego zgodą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia dokonanie oceny toku wywodu i motywów Sądu I instancji, który doprowadził do wydania częściowo błędnego rozstrzygnięcia. W kwestii zakresu pow ó dztwa 7. Art. 321 § 1 k.p.c. w zw. art. 296 ust. 1 w zw. z art. 296 ust. 2 pkt. 1-3 i w zw. art. 296 ust. 3 p.w.p. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust 1-2 i art. 3 ust. 1 u.z.n.k. przez: a) uznanie, że roszczenia zakazowe z pkt 1-3 petitum pozwu, pokrywają się z zakazami płynącymi z przepisów prawa i z tego powodu nie zasługują na uwzględnienie (str. 39 uzasadnienia wyroku - numeracja Powoda), podczas gdy roszczenia te mają wyraźną podstawę w przepisach prawa, są zasądzane przez sądy w sprawach własności intelektualnej, a rozstrzygnięcie zawierające jednoznaczne, definitywne i kategoryczne określenie niedozwolonych czynności jest niezbędne m.in. w celu zapewnienia możliwości ich egzekucji; b) uznanie, że roszczenia zakazowe z pkt 1-3 petitum pozwu są „nieprawidłowe z punktu widzenia żądanej ochrony" (str. 39 uzasadnienia wyroku - numeracja Powoda), a zatem nie zasługują na uwzględnienie, podczas gdy Sąd I instancji nie jest związany w sposób bezwzględny sformułowaniem zgłoszonego żądania i w razie powzięcia wątpliwości co do zakresu żądań Powoda powinien dokonać ich modyfikacji lub ograniczenia, a nie oddalać powództwo, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do oddalenia powództwa w zakresie pkt 1-3 petium pozwu W kwestii koszt ó w procesu 8. Art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. przez zniesienie wzajemnych kosztów procesu między stronami, podczas gdy Sąd I instancji potwierdził naruszenie praw Powoda do znaków towarowych z art 296 ust. 2 pkt. 1-3 p.w.p. i popełnienie przez Pozwanego czynów nieuczciwej konkurencji z art. 10 i art. 3 u.z.n.k. oraz nakazał Pozwanemu publikację oświadczenia, zezwolił Powodowi na publikację w razie jej niewykonania przez Pozwanego i orzekł o zniszczeniu części łożysk. II. naruszenie przepisów prawa materialnego W zakresie naruszenia praw do znaku towarowego z art. 296 ust. 2 pkt. 1-3 i art. 296 ust. 3 p.w.p. 9. Art. 296 ust. 1 w zw. z art. 296 ust. 2 pkt. 1-3 i w zw. art. 296 ust. 3 p.w.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zakazanie Pozwanemu dokonywania naruszeń praw do znaków towarowych Powoda (tj. uwzględnienie roszczeń z pkt 1-3 petitum pozwu) jest zbędne dlatego, że „stanowiłoby jedynie powtórzenie intencji prawodawcy". 10. Art. 296 ust. 1 w zw. z art. 296 ust. 2 pkt. 1-3 i w zw. art. 296 ust. 3 p.w.p. przez jego niezastosowanie polegające na oddaleniu roszczeń Powoda z pkt 1-3 petium pozwu o zaniechanie naruszania jego praw ochronnych na znaki towarowe, w sytuacji gdy jednocześnie Sąd I instancji przesądził, że Pozwany naruszył prawa Powoda do znaków towarowych z art. 296 ust. 2 pkt 1-3 p.w.p. , a zatem zachodziły przesłanki ustawowe uwzględnienia ww. roszczeń. 11. Art. 296 ust. 2 i art. 155 ust 1-3 p.w.p. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w odniesieniu do (i) łożysk oryginalnych, ale pozbawionych opakowań, (ii) łożysk oryginalnych, ale umieszczonych w opakowaniach podrobionych oraz ( (...) ) łożysk przestarzałych, czyli produktów co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i które nie zostały wprowadzone do obrotu za jego zgodą na terenie (...) , a zatem zachodzą okoliczności z art. 155 ust 3 p.w.p. , które uzasadniają sprzeciw Powoda wobec dalszego obrotu tymi towarami. 12. Art. 286 p.w.p. w zw. z art. 296 ust. 1 w zw. z art. 296 ust. 2 - 3 p.w.p. w zw. art. 155 ust 1-3 p.w.p. przez jego niezastosowanie i nienakazanie zniszczenia łożysk przestarzałych i nienadających się do użytku, mimo przyjęcia (w oparciu o uznaną za podstawę ustaleń Sądu I instancji opinię biegłego sądowego prof. S. - R. ), że takie łożyska znajdują się wśród łożysk zajętych u Pozwanego. 13. Art. 286 p.w.p. w zw. z art. 296 ust. 1 w zw. z art. 296 ust. 2 - 3 p.w.p. w zw. art. 155 ust 1-3 p.w.p. przez jego niezastosowanie i nienakazanie zniszczenia (i) łożysk oryginalnych, ale pozbawionych opakowań, (ii) łożysk oryginalnych, ale umieszczonych w opakowaniach podrobionych, czyli produktów co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i które nie zostały wprowadzone do obrotu za jego zgodą na terenie (...) . W zakresie pope ł nienia czyn ó w nieuczciwe konkurencji z art. 10 ust. 1-2 i art. 3 ust 1 u.z.n.k. 14. Art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1-2 i art. 3 ust. 1 u.z.n.k. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zakazanie Pozwanemu dokonywania niedozwolonych działań (tj. uwzględnienie roszczeń z pkt 1-3 petitum pozwu) jest zbędne dlatego, że „stanowiłoby jedynie powtórzenie intencji prawodawcy"; w tym zakresie zarzuty stawiane Wyrokowi są identyczne ze wskazanymi w pkt 9 powyżej ze względu na tożsamość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 15. Art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1-2 i art. 3 ust. 1 u.z.n.k. przez jego niezastosowanie polegające na oddaleniu roszczeń Powoda z pkt 1-3 petitum pozwu o zaniechanie dokonywania niedozwolonych działań stanowiących czyny nieuczciwej konkurencji, w sytuacji gdy jednocześnie Sąd I instancji przesądził, że Pozwany dopuścił się czynów nieuczciwej konkurencji z art. 10 i art. 3 u.z.n.k, a zatem zachodziły przesłanki ustawowe uwzględnienia ww. roszczeń; w tym zakresie zarzuty stawiane Wyrokowi są identyczne ze wskazanymi w pkt 10 powyżej ze względu na tożsamość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 16. Art. 3 ust. 1 u.z.n.k. przez jego niezastosowanie w odniesieniu do (i) łożysk oryginalnych ale pozbawionych opakowań, ( (...) ) łożysk oryginalnych, ale umieszczonych w opakowaniach podrobionych oraz ( (...) ) łożysk przestarzałych, czyli produktów co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i które nie zostały wprowadzone do obrotu za jego zgodą na terenie (...) , a zatem zachodzą okoliczności z art. 155 ust 3 p.w.p. , które uzasadniają sprzeciw Powoda wobec dalszego obrotu tymi towarami, a obrót nimi narusza dobre obyczaje, interes Powoda i klientów; w tym zakresie zarzuty stawiane Wyrokowi są identyczne ze wskazanymi w pkt 11 powyżej ze względu na tożsamość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 17. Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 u.z.n.k. przez jego niezastosowanie i nienakazanie zniszczenia łożysk przestarzałych i nienadających się do użytku, mimo ustalenia (w oparciu o uznaną za podstawę ustaleń opinię biegłego sądowego prof. S. - R. ), że takie łożyska znajdują się wśród łożysk zajętych u Pozwanego; w tym zakresie zarzuty stawiane Wyrokowi są identyczne ze wskazanymi w pkt 12 powyżej ze względu na tożsamość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 18. Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 u.z.n.k. przez jego niezastosowanie i nienakazanie zniszczenia (i) łożysk oryginalnych, ale pozbawionych opakowań, (ii) łożysk oryginalnych, ale umieszczonych w opakowaniach podrobionych, czyli produktów co do których nie nastąpiło wyczerpanie praw Powoda ze znaku towarowego i które nie zostały wprowadzone do obrotu za jego zgodą na terenie (...) , a obrót nimi narusza dobre obyczaje, interes Powoda i klientów; w tym zakresie zarzuty stawiane Wyrokowi są identyczne ze wskazanymi w pkt 13 powyżej ze względu na tożsamość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 19. Art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 10 i art. 3 u.z.n.k. przez jego błędne zastosowanie i nakazanie złożenia oświadczenia przez Pozwanego z pominięciem doprecyzowania odpowiedniej formy oświadczenia tj. na jakich konkretnie stronach ma nastąpić jego publikacja w prasie. 20. Art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 10 i art. 3 u.z.n.k. przez jego błędne zastosowanie i nakazanie złożenia jedynie jednokrotnego oświadczenia w dwóch dziennikach, mimo że okoliczności sprawy, m.in. zakres i skala naruszenia, jego długotrwałość, towar jakiego dotyczy sprawa, odbiorcy którym Pozwany sprzedaje łożyska i zagrożenia jakie wywołuje sprzedaż podrobionych łożysk dla zdrowia i życia, uzasadniają sześciokrotną publikację oświadczenia, jako proporcjonalną do dokonanego naruszenia. Mając na uwadze powyższe, powód wnosił: - na podstawie art. 380 k.p.c. - o rozpoznanie przez Sąd II instancji postanowienia Sądu I instancji wydanego 30 maja 2016 r., oddalającego wniosek Powoda z 10 maja 2016 r. o uzupełnienie Wyroku w pkt 1 sentencji (w aktach sprawy) i wskazanie w wyroku na jakich stronach dzienników (tj. na jednej z trzech pierwszych stron bez ogłoszeń) ma nastąpić publikacja oświadczenia przez Pozwanego; - na podstawie art. 350 § 3 k.p.c. w zw. z 361 k.p.c. - o sprostowanie postanowienia Sądu I instancji wydanego 30 maja 2016 r., oddalającego wniosek Powoda z 10 maja 2016 r. o uzupełnienie Wyroku w pkt 1 sentencji przez wskazanie w komparycji postanowienia prawidłowych dat wydania postanowienia i rozpoznania wniosku na posiedzeniu; - na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. - o zmianę wyroku w pkt 4 i 5 sentencji Wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz - o zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów za obie instancje, który zostanie przedłożony na rozprawie apelacyjnej. Pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w części: 1. co do pkt 1, gdzie Sąd I instancji nakazał pozwanemu zamieszczenie w prasie na własny koszt ogłoszenia o treści jak w zaskarżonym wyroku, 2. co do pkt 2, gdzie Sąd I instancji zezwolił na opublikowanie ww. ogłoszenie przez powoda na koszt pozwanego, na wypadek gdyby pozwany nie wykonał orzeczenia Sądu, albo złożył oświadczenie o innej treści bądź w innej formie, 3. co do pkt 3, gdzie Sąd I instancji nakazał pozwanemu zniszczenie łożysk o numerach oraz w ilościach wymienionych w tym punkcie zaskarżonego wyroku, domagając się zmiany tego wyroku w zaskarżonej części, poprzez: 1. oddalenie powództwa w całości, 2. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, 3. obciążenie powoda kosztami sądowymi stosownie do wyniku procesu, 4. a ponadto o przeprowadzenie uzupełniających dowodów, szczegółowo wskazanych w dalszej części apelacji, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia wniosków jak w pkt 1 - pkt 3 powyżej, wniósł o: 5. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, wraz z rozstrzygnięciem o kosztach instancji odwoławczej. Zaskarżonemu wyrokowi pozwany zarzucił : I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 227 w związku z art. 231, art. 232, art. 233 § 1 i art. 235 § 1 k.p.c. , a także w związku z art. 328 § 2 k.p.c. , w szczególności poprzez błędną, jednostronną i uproszczoną ocenę materiału dowodowego sprawy, a w szczególności dowodów z dokumentów, opinii biegłych i zeznań świadków oraz stron, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że: • dla ustalenia oryginalności produktów firmy powoda niezbędna jest wiedza specjalistyczna, którą nie dysponują inne osoby niż upoważnione przez A. S. , ⚫ pozwany dokonywał obrotu łożyskami bezprawnie opatrzonymi znakami towarowymi zarejestrowanymi na rzecz powoda (...) oraz oryginalnymi, lecz nie nadającymi się do obrotu łożyskami S. , ⚫ w uzasadnieniu postanowienia (o umorzeniu postępowania 4 Ds. (...) ) prokurator stwierdził, że P. S. nabywając łożyska oznaczone podrobionymi znakami towarowymi firmy (...) nie miał świadomości, że są to produkty oznaczone podrobionymi znakami towarowymi, ⚫ w dniu 10 stycznia 2008 r. pozwany sprzedał A. A. (...) cztery sztuki łożysk, po których dostarczeniu do finalnego odbiorcy okazało się, że łożyska te nie są oryginalnymi produkowanymi przez S. , W szczególności, błędem zdaniem skarżącego było: 1. Brak uwzględnienia przez Sąd I inst. i wyciągnięcia logicznych wniosków z twierdzeń samego powoda, podniesionych już w pozwie oraz w dalszych pismach procesowych, zgodnie z którymi cyt. „łożyska zajęte przez Policję w 2008 r. zostały zamienione", oraz „Powód wyjaśnia, że niniejszym pozwem objęte są te łożyska, które zostały odebrane z magazynów pozwanego w dniu 2 grudnia 2008 /*.". Pozwany wskazał, że skoro przedmiotem niniejszego procesu nie są łożyska zajęte w toku kontroli przeprowadzonych u pozwanego w czerwcu 2008 r., ale łożyska już zamienione, a więc niewiadomego pochodzenia, to nie sposób uznać, że odpowiedzialnym za ich składowanie, oferowanie bądź wprowadzanie do obrotu był pozwany. 2. Brak uwzględnienia przez Sąd I inst. i wyciągnięcia na potrzeby rozpoznania sprawy logicznych wniosków z faktu przechowywania spornych łożysk w magazynach powoda w okresie od lutego 2009 do października 2009 r., a więc już po ich odebraniu pozwanemu. Zdaniem pozwanego, niezależnie od innych twierdzeń i zarzutów, łożyska te utraciły jakąkolwiek wartość dowodową poprzez ich przekazanie jednej stronie procesu, do swobodnej dyspozycji, na długi okres czasu. 3. Pozwany zarzuca również ustaleniom wyroku I instancji (a tym samym rozstrzygnięciu jak w pkt 1 - pkt 3), że pomijają one niesporny pomiędzy stronami fakt, że na etapie kontroli w magazynach pozwanego w czerwcu 2008 r. badano wyłącznie pudełka łożysk, które nawet nie były otwierane, a nie ich zawartość. 4. Sąd I instancji nie wyciągnął również logicznych wniosków z ustalonego faktu, iż cyt. „Dla stwierdzenia autentyczności produkowanych przez powoda łożysk niezbędne jest zatem posłużenie się specjalistycznymi czytnikami, porównanie z dokumentacją techniczną, dostęp do bazy kodów, bądź np. zdjęcie blaszki ochronnej.", ewentualnie był mocno niekonsekwentny w tym zakresie. Sąd nie zlecił bowiem biegłym prowadzenia badań z użyciem czytników (powód o to nie wnosił mimo ciążącego na nim obowiązku dowodowego) i niesporne w sprawie jest, że na etapie procesu biegli takich badań nie prowadzili. 5. Nieprawidłowe ustalenie przez Sąd I instancji, że pozwany cyt. „dokonywał obrotu" łożyskami bezprawnie opatrzonymi znakami towarowymi. Ustalenie to odbiega od dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i przeczy faktom niespornym. Bezsporne jest bowiem, że przedmiotowe łożyska zajęto jeszcze w magazynach pozwanego, kiedy to nie były one w bezpośredni sposób przedmiotem jakichkolwiek skonkretyzowanych czynności mających na celu ich dalszą dystrybucję. 6. Treść nakazanego pozwanemu w pkt 1 sentencji wyroku ogłoszenia jest również niezgodna z ustaleniami Sądu i uzasadnieniem wyroku w szerszym kontekście sprawy. 7. Brak uwzględnienia na potrzeby rozstrzygnięcia jak w pkt 1-pkt 3 sentencji wyroku, konsekwencji wynikających z ogromnej dysproporcji sił i środków obu stron procesu. 8. Wyrok I instancji w sposób nieprawidłowy, bezkrytycznie przyjął za własne wszystkieustalenia i wnioski opinii biegłego sądowego prof. S. - R. . 9. Ponadto, uznając, że biegły dokonał własnego porównania, Sąd I instancji uciekł od konieczności oceny zarzutu pozwanego, który wytknął biegłemu, iż ten założył bezpodstawnie, że P. P. (1) miał (musiał mieć) dostęp do wszelkich informacji niedostępnych dla osób postronnych, a jego ekspertyza jest pełna i kompletna, natomiast sam „ekspert" nie jest zainteresowany wynikiem procesu. Pozwany podtrzymuje zatem, że w praktyce, wbrew uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jedynym dowodem na okoliczność podrobienia części łożysk wymienionych w pkt 3 sentencji wyroku jest w niniejszej sprawie prywatna ekspertyza P. P. (1) , a nie opinia biegłego. Opinia prof. S. - R. jest jedynie wtórną, niesamodzielną i nieskuteczną próbą zadośćuczynienia obowiązkowi nałożonemu przez Sąd, którego spełnienie przez biegłego nie było możliwe, ale do czego biegły nie chciał się wprost przyznać, pokładając zaufanie w osobie P. P. (1) . 10. Powołując się na wnioski opinii prof. S. - R. Sąd nie wyjaśnił również, na jakiej podstawie uwzględnił stwierdzenie biegłego, że badania łożysk pod kątem materiałowym nie zmieniłyby faktu, że cyt. „wśród przedmiotowych łożysk byłyby podrobione, mogłyby natomiast zmienić skalę zjawiska - zwiększyć ilość podrobionych towarów". II. naruszenie przepisów art. 232 w związku z art. 6 § 2 k.p.c. oraz art. 6 Kodeksu cywilnego , poprzez brak zastosowania tych przepisów w niniejszej sprawie, mimo że powód nie udowodnił podnoszonych twierdzeń o naruszeniu jego praw wyłącznych ze znaków towarowych (...) . W szczególności powód: 1. nie dostarczył biegłym kompletnej dokumentacji technicznej, umożliwiającej biegłym samodzielne sporządzenie opinii, w tym samodzielną weryfikację autentyczności łożysk, 2. nie wnosił również o przeprowadzenie oględzin przez biegłych połączonych z badaniami opakowań łożysk specjalnym czytnikiem, który jest do tego niezbędny zdaniem zarówno powoda, jak i Sądu I instancji. Badania prowadzone w tym zakresie przez P. P. (1) poza procesem (przed jego wszczęciem) mają charakter prywatny i w przypadku zakwestionowania ich wyników przez pozwanego, konieczne było ich powtórzenie przed sądem orzekającym zgodnie z art. 235 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 i nast. k.p.c. , 3. nie wnosił również o przeprowadzenie badań poprzez porównanie łożysk jego zdaniem podrobionych z łożyskami oryginalnymi, 4. nie wykazał również inicjatywy w zakresie zlecenia biegłym, w tym ewentualnie instytutom/placówkom naukowym - o ile skala takich badań przekraczała możliwości techniczne i organizacyjne indywidualnych biegłych - badań materiałowych i mechanoskopijnych spornych łożysk, 5. nie zadbał na etapie przedprocesowym nie tylko o należyte zabezpieczenie dowodów w postaci spornych łożysk, ale nawet o ich identyfikację i ewidencję. Brak zbadania łożysk w toku kontroli prowadzonej w magazynach pozwanego w dniach 24 i 27 czerwca 2008 r. obciąża ewidentnie powoda, którego przedstawiciel weryfikował (wyrywkowo) i spisywał wyłącznie same pudełka łożysk, nie interesując się ich zawartością. Ilość zajętych wówczas łożysk i pośpiech nie mogą tłumaczyć zaniedbania powoda i działać na jego korzyść w procesie, 6. nie udowodnił, że część z łożysk uznanych za przestarzałe faktycznie nie nadaje się do użytku, w tym nie może być konserwowana w sposób przedłużający ich trwałość i żywotność. Powód nie dostarczył biegłym żadnych dokumentów, materiałów i danych, które dowodziłyby, że twierdzenia takie są prawdziwe, 7. itd. III. a w konsekwencji, naruszeniem wskazanych przez Sad I instancji przepisów prawa materialnego, w tym zarówno przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej , jak i o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w nin. sprawie, ewentualnie niezastosowanie, jak również wadliwą ich wykładnię. Błąd w tym zakresie dotyczył w szczególności: 1. Art. 296 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 ustawy Prawo własności przemysłowej , ewentualnie w związku z art. 5 k.c. Niewłaściwe zastosowanie tych przepisów wynikało nie tylko z błędnych ustaleń faktycznych, co pozwoliło Sądowi I instancji ustalić spełnienie określonych w nich przesłanek odpowiedzialności pozwanego. Na potrzeby apelacji pozwany podtrzymuje, że w odróżnieniu od przepisu art. 305 Prawa własności przemysłowej , art. 296 tej ustawy nadal posługuje się pojęciem „wprowadzania do obrotu", a nie „dokonywania obrotu", 2. Ponadto, pozwany podtrzymuje z daleko posuniętej ostrożności procesowej, że art. 296 Prawa własności przemysłowej rodzi odpowiedzialność z tytułu czynów „bezprawnych", a tę wyklucza w szczególności zgoda podmiotu uprawnionego. W ocenie pozwanego, skoro powód świadomie i celowo odmawiał pozwanemu przekazania wiedzy umożliwiającej weryfikację łożysk S. (co ustalił Sąd I instancji, ale nie wywiódł z tego właściwych wniosków), to przynajmniej pośrednio godził się z ryzykiem, że pozwany wcześniej, czy później, przypadkowo nabędzie łożysko nieoryginalne. 3. Art. 296 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 287 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej . Zdaniem skarżącego Sąd nieprawidłowo ustalił treść normy prawnej, która stała się podstawą rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 zaskarżonego wyroku (a pośrednio również w pkt 2) i nieprawidłowo zastosował ww. przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej . Ich obecna redakcja nie przewiduje roszczenia w postaci usunięcia skutków naruszeń, co jest istotą obowiązków nałożonych na pozwanego w pkt 1 i pkt 2 wyroku. 4. Art. 3, art. 10 i art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Celem tej ustawy nie jest z pewnością ochrona wyłączności, monopolu choćby na używanie znaków towarowych, wysokiego stopnia koncentracji rynku, karteli, zmów przetargowych itd. Jest nim natomiast istnienie wysoce konkurencyjnego rynku, na którym konkurują niezależni przedsiębiorcy, w zgodzie nie tylko z przepisami prawa, ale i z dobrymi obyczajami, a wszystko z korzyścią dla ostatecznych użytkowników/konsumentów. Przy takim założeniu na ochronę nie zasługuje ten przedsiębiorca (powód), który używa oskarżeń o wprowadzanie do obrotu podrobionych łożysk S. , nawet gdyby były one słuszne, tylko po to aby wyeliminować z tego rynku innego, działającego w dobrej wierze przedsiębiorcę (pozwany), któremu celowo odmawia się narzędzi umożliwiających uniknięcie takich oskarżeń. W odpowiedzi na apelację powoda pozwany domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, natomiast w odpowiedzi na apelację pozwanego powód domagał się jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył co następuje: Sąd Apelacyjny jako instancja merytoryczna, zobowiązany był do poczynienia własnych ustaleń faktycznych, realizując ten obowiązek ustalił: W dniach 24 czerwca 2008r., 27 czerwca 2008r. w magazynie należącym do pozwanego położonym w B. przy ul. (...) dokonano przeszukania z udziałem funkcjonariuszy Policji, P. P. (1) , będącego wtedy pracownikiem pozwanego oraz pozwanego i jego pracownika M. H. . W wyniku przeszukania znaleziono rzeczy- łożyska i opakowania wyszczególnione w opisie, które zabezpieczono w pomieszczeniu firmy pozwanego, tj. pomieszczenie zamknięto na klucz i oplombowano, ponadto również oplombowano magazyn w B. . Podczas przeszukania pomieszczeń magazynowych dokonano jedynie sprawdzenia opakowań za pomocą czytnika pochodzącego od powoda, nie dokonywano natomiast sprawdzenia, towaru znajdującego się w tych opakowaniach. Zabezpieczone wraz z opakowaniami łożyska zostały oddane na przechowanie pozwanemu. Rzeczy zabezpieczone w magazynie w B. zostały przeniesione do magazynu przy ul (...) w B. . (dowód: protokół przeszukania wraz ze spisem rzeczy k- 420-451, zeznania P. P. (1) k- 1604-1605, protokół zeznań P. P. (1) k- 1810). W dniu 2 grudnia 2008r. o godzinie 9.15 przeprowadzono oględziny pomieszczeń magazynowych przy ul. (...) w B. , w których zostały zabezpieczone łożyska firmy (...) w trakcie przeszukań w dniach 24 czerwca 2008r., 27 czerwca 2008r. Oględzin dokonano przy obecności funkcjonariuszy Policji oraz P. P. (1) i M. H. . W protokole odnotowano, że drzwi nie nosiły żadnych śladów uszkodzeń plomby opieczętowanej przez K. B. , a ponadto były zamknięte na klucz. W protokole odnotowano, że po ponownym przeliczeniu i spisaniu cały zabezpieczony towar został przewieziony samochodem wynajętym przez firmę (...) do pomieszczenia na terenie K. B. przy ul. (...) . W protokole omówiono również skreślenia dokonane w spisie zabezpieczonych rzeczy. Wskazano ponadto, że w trakcie spisywania łożysk znajdujących się w pomieszczeniach pozwanego nie przeprowadzono ich sprawdzenia czytnikiem umożliwiającym weryfikację, nie sprawdzono kodów paskowych oraz dat produkcji. W dniu 9 grudnia 2008r. o godzinie 8.30 w pomieszczeniach K. B. dokonano oględzin, tych łożysk, które zostały tam przewiezione z pomieszczeń pozwanego. W oględzinach uczestniczyli P. P. (1) oraz G. L. - pracownik wynajęty przez firmę (...) . Drzwi pomieszczenia otwarto kluczem oraz zerwano plombę. Weryfikacji dokonywano czytnikiem kodu kreskowego. Podczas weryfikacji okazało się, że w protokole zabezpieczenia rzeczy istnieją błędy co do ilości sztuk oraz oznaczenia zabezpieczonych łożysk. Oględziny rzeczy w pomieszczeniu K. w B. nie zakończono w dniu 9 grudnia 2008r., były one kontynuowane w dniu 10 grudnia 2008r . i 11 grudnia 2008r. Sporządzony ponadto został protokół weryfikacji rzeczy zabezpieczonych w magazynie (...) , a odebranych przez policję, wskazano w nim, które z zabezpieczonych przedmiotów będą zabrane z pomieszczeń K. B. . Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009r. w sprawie 2 Ds. (...) zabezpieczone łożyska oraz opakowania Prokurator Prokuratury Rejonowej B. - P. w B. uznał za dowody rzeczowe, ponadto część łożysk polecił zwrócić właścicielowi- P. S. , albowiem były one oryginalne. Wśród uznanych za dowód rzeczowy wskazano łożysko o numerze (...) . W uzasadnieniu tego postanowienia Prokurator wskazał, że wyselekcjonowane łożyska jako uznane za podrobione przez eksperta S. P. P. (1) zostały przez niego zabrane do dalszych bada

[... tekst skrócony ...]