U 4/19

Wniosek Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych (KRDL) dotyczył zbadania zgodności § 26 ust. 13-18 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 października 2017 r. w sprawie leczenia krwią i jej składnikami z przepisami ustawowymi i Konstytucją. KRDL zarzuciła, że zaskarżone przepisy dopuszczające zdalną autoryzację wyników badań immunohematologicznych naruszają art. 16 ust. 1 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej, który wymaga wykonywania czynności diagnostycznych „w laboratorium”. Wnioskodawca argumentował, że autoryzacja wyników powinna odbywać się wyłącznie w miejscu wykonania badania, a przepisy rozporządzenia wprowadzają niedopuszczalne odstępstwa. Ponadto, KRDL podniosła zarzut przekroczenia delegacji ustawowej przez Ministra Zdrowia (art. 21 ust. 8 pkt 2 ustawy o publicznej służbie krwi w związku z art. 92 ust. 1 Konstytucji) oraz naruszenia prawa do ochrony zdrowia (art. 68 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji) i zasad odpowiedzialności karnej (art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji), wskazując na potencjalne ryzyko dla pacjentów i diagnostów. Trybunał Konstytucyjny, po analizie stanowisk Ministra Zdrowia i Prokuratora Generalnego, postanowił umorzyć postępowanie. Kluczowym powodem umorzenia była niewystarczająca legitymacja wnioskodawcy. Trybunał podkreślił, że organizacje zawodowe mogą kwestionować przepisy tylko w zakresie spraw objętych ich zakresem działania i bezpośrednio związanych z interesem prawnym ich członków. Zarzuty dotyczące rozdzielania materii ustawowej i rozporządzeniowej oraz naruszenia prawa do ochrony zdrowia zostały uznane za niedopuszczalne, ponieważ dotyczą interesu ogólnospołecznego, a nie specyficznych praw członków KRDL. W odniesieniu do zarzutu naruszenia ustawy o diagnostyce laboratoryjnej, Trybunał stwierdził brak wystarczających dowodów na sprzeczność przepisów rozporządzenia z ustawą, wskazując na możliwość interpretacji „w laboratorium” jako obejmującej różne pracownie, a także na nowelizację ustawy o działalności leczniczej dopuszczającą realizację świadczeń za pośrednictwem systemów teleinformatycznych. Zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 Konstytucji uznano za bezzasadny, gdyż przepisy rozporządzenia nie regulują czynów zabronionych ani sankcji. Trybunał zaznaczył, że zaskarżone przepisy dopuszczają, a nie nakazują zdalną autoryzację, a potencjalne problemy wynikają z praktyki podmiotów zatrudniających, której Trybunał nie jest władny oceniać. Postępowanie umorzono na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym z uwagi na niedopuszczalność wydania wyroku.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający