Tw 48/12

132/2/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 5 marca 2013 r. Sygn. akt Tw 48/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Teresa Liszcz – sprawozdawca Zbigniew Cieślak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 listopada 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu wnioskowi Fundacji Obrony Praw Dziecka KAMAKA Organizacji Pożytku Publicznego, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W dniu 5 września 2012 r. wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Fundacji Obrony Praw Dziecka KAMAKA Organizacji Pożytku Publicznego (dalej: Fundacja KAMAKA) o zbadanie zgodności art. 207 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: kodeks karny lub k.k.) z art. 2, art. 5, art. 9, art. 12, art. 18, art. 30, art. 31, art. 32, art. 33, art. 37, art. 42 ust. 1 i 3, art. 45, art. 47, art. 48, art. 49, art. 51 ust. 1-3 , art. 53 ust. 3-4, art. 54, art. 57, art. 58, art. 59 ust. 1, art. 63, art. 68 ust. 5, art. 71 ust. 1, art. 72, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80, art. 81, art. 87 ust. 1, art. 91, art. 176 ust. 1, art. 193 Konstytucji, Traktatem z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, sporządzonym w Lizbonie dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569), Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienioną następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnioną Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), Konwencją o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526, ze zm.), Europejską konwencją o wykonywaniu praw dzieci, sporządzoną w Strasburgu dnia 25 stycznia 1996 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 107, poz. 1128), Europejską Kartą Społeczną, sporządzoną w Turynie dnia 18 października 1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.), Konwencją dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzoną w Hadze dnia 25 października 1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 108, poz. 528), zasadą 6 rekomendacji nr R (84) 4 w sprawie władzy rodzicielskiej, przyjętej przez Komitet Ministrów Rady Europy 28 lutego 1984 r. 2. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wnioskowi Fundacji KAMAKA ze względu na brak po stronie wnioskodawcy legitymacji procesowej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że Fundacja KAMAKA nie może być zakwalifikowana do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 191 ust. 1 pkt 3-5 Konstytucji. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wniosek złożony przez Fundację KAMAKA pochodzi od podmiotu nieuprawnionego do żądania wszczęcia procedury w sprawie abstrakcyjnej kontroli zgodności norm. Okoliczność ta stanowiła samoistną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym; Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał zaznaczył ponadto, że przedstawione zarzuty odnoszące się do zaniechań ustawodawczych nie mogły być rozpatrywane przez sąd konstytucyjny z uwagi na brak kognicji w tym zakresie. 3. Fundacja KAMAKA złożyła do Trybunału pismo z 27 listopada 2012 r. zatytułowane „Zażalenie”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o TK wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6-7 ustawy o TK). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że treść pisma z 27 listopada 2012 r., zatytułowanego „Zażalenie”, sprowadza się do okazania niezadowolenia z braku po stronie podmiotów, „które [zdaniem wnioskodawcy] (…) posiadają legitymację procesową w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym”, woli „udzielenia Fundacji (…) KAMAKA poparcia w wykazaniu niekonstytucyjności przepisów”. Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że Fundacja KAMAKA nie formułuje żadnych zarzutów pod adresem postanowienia z 6 listopada 2012 r. o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że Fundacja KAMAKA nie podważyła prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Wnioskodawca twierdzi, że „na mocy Konstytucji RP Fundacja (…) KAMAKA (…) może żądać dokonania przez sąd konstytucyjny hierarchicznej kontroli zgodności norm jako podmiot posiadający ograniczoną rzeczowo legitymację wnioskową wymieniony w art. 191 ust. 1 pkt 6”. Trybunał Konstytucyjny sygnalizuje, że wnioskodawca nie może wywodzić własnej legitymacji wnioskowej z przysługującej hipotetycznie poszczególnym „osobom poszkodowanym stowarzyszonym w Fundacji (…) KAMAKA” możności skierowania do Trybunału skargi konstytucyjnej (art. 79 Konstytucji), do której odsyła art. 191 ust. 1 pkt 6 Konstytucji. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.