Tw 30/12

481/6/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 14 listopada 2012 r. Sygn. akt Tw 30/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja – przewodniczący Stanisław Biernat – sprawozdawca Wojciech Hermeliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 września 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu wnioskowi Fundacji Obrony Praw Dziecka KAMAKA Organizacji Pożytku Publicznego, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W dniu 25 czerwca 2012 r. wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Fundacji Obrony Praw Dziecka KAMAKA Organizacji Pożytku Publicznego (dalej: Fundacja KAMAKA) o zbadanie zgodności art. 63a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, ze zm. z art. 12 i art. 58 Konstytucji oraz Traktatem z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, sporządzonym w Lizbonie dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz.1569), Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienioną następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnioną Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), Konwencją o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526, ze zm.), Europejską konwencją o wykonywaniu praw dzieci, sporządzoną w Strasburgu dnia 25 stycznia 1996 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 107, poz. 1128), Europejską Kartą Społeczną, sporządzoną w Turynie dnia 18 października 1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.), Konwencją dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzoną w Hadze dnia 25 października 1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 108, poz. 528), zasadą 6 rekomendacji nr R (84) 4 w sprawie władzy rodzicielskiej, przyjętej przez Komitet Ministrów Rady Europy 28 lutego 1984 r. 2. Postanowieniem z 6 września 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wnioskowi Fundacji KAMAKA ze względu na brak po stronie wnioskodawcy legitymacji procesowej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że Fundacja KAMAKA nie może być zakwalifikowana do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 191 ust. 1 Konstytucji. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wniosek złożony do sądu konstytucyjnego przez Fundację KAMAKA pochodzi od podmiotu nieuprawnionego do żądania wszczęcia procedury w sprawie abstrakcyjnej kontroli zgodności norm. Okoliczność ta stanowiła samoistną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że nawet jeżeli wnioskodawcy przysługiwałaby legitymacja do złożenia wniosku, to i tak ze względu na brak sprecyzowania wzorców kontroli, tzn. wskazania konkretnych postanowień umów międzynarodowych, przeprowadzenie przez Trybunał hierarchicznej kontroli zgodności norm byłoby niemożliwe. Trybunał zaznaczył ponadto, że przedstawione zarzuty odnoszące się do zaniechań ustawodawczych nie mogły być rozpatrywane przez sąd konstytucyjny z uwagi na brak kognicji w tym zakresie. 3. Fundacja KAMAKA złożyła do Trybunału pismo z 24 września 2012 r. opatrzone tytułem „Zażalenie”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o TK wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6-7 ustawy o TK). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że treść pisma z 24 września 2012 r., zatytułowanego „Zażalenie”, sprowadza się do okazania niezadowolenia z braku po stronie podmiotów, „które [zdaniem wnioskodawcy] (…) posiadają legitymację procesową w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym”, woli „udzielenia Fundacji (…) KAMAKA poparcia w wykazaniu niekonstytucyjności przepisów”. Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że Fundacja KAMAKA nie formułuje żadnych zarzutów pod adresem postanowienia z 6 września 2012 r. o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że Fundacja KAMAKA nie podważyła prawidłowości powołanego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.