Ts 94/09
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając, że skarżący nie wykazał, iż kwestionowany przepis prawa autorskiego stanowił podstawę orzeczenia naruszającego jego prawa.
Skarżący Jacek K. wniósł skargę konstytucyjną kwestionującą art. 5 pkt 3 ustawy o prawie autorskim z 1952 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, uznając, że skarżący nie wykazał, iż zaskarżony przepis stanowił podstawę ostatecznego orzeczenia w jego sprawie. Skarżący złożył zażalenie, twierdząc, że orzeczenia sądów niższych instancji opierały się na kwestionowanym przepisie. Trybunał rozpatrzył zażalenie, ale uznał, że skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na poparcie swojego stanowiska, w szczególności wskazując na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 21 maja 2008 r. (sygn. akt I C 1103/07), który nie opierał się na kwestionowanym przepisie, a jedynie wyrok Sądu Rejonowego z 22 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II C 19/08) był na nim oparty, ale był związany wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem.
Trybunał Konstytucyjny rozpoznał zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wniesionej przez Jacka K. Skarżący domagał się stwierdzenia niezgodności art. 5 pkt 3 ustawy o prawie autorskim z 1952 r. z Konstytucją, wskazując na naruszenie jego praw przez orzeczenia sądowe wydane na podstawie tego przepisu. Trybunał pierwotnie odmówił nadania skardze dalszego biegu, powołując się na art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, zgodnie z którym skarga konstytucyjna może być oparta na przepisie, który stanowił podstawę wydania ostatecznego orzeczenia naruszającego konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego. Skarżący w zażaleniu argumentował, że kwestionowany przepis był podstawą orzeczeń sądów niższych instancji. Trybunał Konstytucyjny, rozpatrując zażalenie, zbadał, czy jego pierwotne postanowienie było prawidłowe. Analiza wykazała, że choć wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z 22 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II C 19/08) rzeczywiście opierał się na kwestionowanym przepisie, to skarżący był również stroną postępowania, w którym zapadł prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 21 maja 2008 r. (sygn. akt I C 1103/07) oddalający jego powództwo o ochronę praw autorskich. Ten ostatni wyrok, jako prawomocny, wiązał sąd rozpatrujący apelację od wyroku z 22 kwietnia 2008 r. (zgodnie z art. 365 § 1 KPC), co oznaczało, że sąd ten nie orzekał już na podstawie kwestionowanego przepisu prawa autorskiego. Wobec tego Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał istnienia ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie kwestionowanego przepisu, które naruszałoby jego prawa konstytucyjne. W konsekwencji, zażalenie nie zostało uwzględnione.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarżący nie wykazał, że kwestionowany przepis prawa autorskiego stanowił podstawę ostatecznego orzeczenia naruszającego jego prawa konstytucyjne, w szczególności z uwagi na istnienie prawomocnego wyroku sądu, który nie opierał się na tym przepisie.
Uzasadnienie
Trybunał analizował, czy zaskarżony przepis był podstawą orzeczenia, które mogło naruszyć prawa skarżącego. Stwierdzono, że choć jeden z wyroków był oparty na tym przepisie, to istniał wcześniejszy prawomocny wyrok, który wiązał sąd i nie opierał się na kwestionowanym przepisie, co wyklucza spełnienie wymogu formalnego skargi konstytucyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić zażalenia
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Jacek K. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (10)
Główne
prawo autorskie z 1952 r. art. 5 § pkt 3
Ustawa o prawie autorskim
Przepis ten nie stanowił podstawy ostatecznego orzeczenia naruszającego prawa skarżącego.
ustawa o TK art. 47 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Warunek formalny skargi konstytucyjnej – przepis musi stanowić podstawę ostatecznego orzeczenia.
Pomocnicze
ustawa o TK art. 36 § ust. 4
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze.
ustawa o TK art. 25 § ust. 1 pkt 3 lit. b in fine
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym przez skład trzech sędziów.
KPC art. 365 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Związanie prawomocnym orzeczeniem.
Konstytucja art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 32 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 31 § ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 79 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kwestionowany przepis prawa autorskiego nie stanowił podstawy ostatecznego orzeczenia naruszającego prawa skarżącego, ze względu na istnienie prawomocnego wyroku sądu, który nie opierał się na tym przepisie.
Odrzucone argumenty
Kwestionowany przepis prawa autorskiego stanowił podstawę ostatecznego orzeczenia naruszającego prawa skarżącego.
Godne uwagi sformułowania
orzeczenie, z którym skarżący mógłby ewentualnie wiązać naruszenie swoich praw lub wolności określonych w Konstytucji, a wydanym na podstawie art. 5 pkt 3 prawa autorskiego z 1952 r.
Skład orzekający
Teresa Liszcz
przewodnicząca
Piotr Tuleja
sprawozdawca
Wojciech Hermeliński
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalanie przesłanek formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności wymogu oparcia skargi na przepisie stanowiącym podstawę ostatecznego orzeczenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej ze skargą konstytucyjną i interpretacją art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych ze skargą konstytucyjną, co jest interesujące głównie dla prawników specjalizujących się w tym obszarze. Brak nietypowych faktów czy zaskakującego rozstrzygnięcia.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony167/2/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 21 marca 2012 r. Sygn. akt Ts 94/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz – przewodnicząca Piotr Tuleja – sprawozdawca Wojciech Hermeliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Jacka K., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 kwietnia 2009 r. Jacek K. (dalej: skarżący) żądał stwierdzenia niezgodności art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim (Dz. U. Nr 34, poz. 234, ze zm.; dalej: prawo autorskie z 1952 r.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy wskazał art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że zaskarżony art. 5 pkt 3 prawa autorskiego z 1952 r. nie stanowił podstawy orzeczenia wskazanego przez skarżącego jako ostateczne w jego sprawie. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym zarzuca, że wbrew ocenie Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie, z którym wiąże naruszenie przysługujących mu konstytucyjnych praw podmiotowych, zostało wydane na podstawie kwestionowanego przepisu. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie Trybunał Konstytucyjny uznaje, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. 2. Skarżący twierdzi w zażaleniu, że kwestionowany przepis – mimo odmiennej oceny Trybunału – stanowił podstawę wyroków sądu pierwszej i drugiej instancji wydanych w jego sprawie, a zatem skarga spełnia wymóg określony w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK. Ponownie nawiązał też do innych orzeczeń wydanych w jego sprawie na podstawie zaskarżonego przepisu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zapadły w postępowaniu przeciwegzekucyjnym wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z 22 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II C 19/08) rzeczywiście został oparty na kwestionowanym przepisie. Skarżący złożył jednak również powództwo o ochronę swoich osobistych praw autorskich, które zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z 21 maja 2008 r. (sygn. akt I C 1103/07). Apelacja skarżącego od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 10 września 2008 r. (sygn. akt I ACa 565/08). Wobec powyższego, Sąd Okręgowy w Poznaniu, rozstrzygający apelację skarżącego od wyroku z 22 kwietnia 2008 r., był – jak słusznie podkreślił – związany prawomocnym wyrokiem z 21 maja 2008 r. i dlatego nie orzekał na podstawie zaskarżonego wniesioną skargą konstytucyjną przepisu (zob. art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.). W świetle przedstawionych uwag orzeczeniem, z którym skarżący mógłby ewentualnie wiązać naruszenie swoich praw lub wolności określonych w Konstytucji, a wydanym na podstawie art. 5 pkt 3 prawa autorskiego z 1952 r., mógłby być wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 21 maja 2008 r. (sygn. akt I C 1103/07). Orzeczeniem takim nie jest jednak – jak trafnie uznał Trybunał w zaskarżonym postanowieniu – wyrok Sądu Okręgowego z 4 listopada 2008 r. (sygn. akt II Ca 1359/08). Wobec powyższego należy stwierdzić, że prawidłowo Trybunał odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI