Ts 86/98
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu niespełnienia warunku merytorycznego rozpoznania, gdyż zakwestionowane przepisy nie stanowiły podstawy wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie praw skarżącego.
Skarżący Bogusław B. złożył skargę konstytucyjną kwestionując przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, twierdząc, że naruszają one jego prawo do pomocy ze strony władz publicznych. Trybunał Konstytucyjny odmówił jednak nadania dalszego biegu skardze, ponieważ ostateczne orzeczenie, na które powoływał się skarżący, zostało wydane na podstawie innej ustawy, a ustawa wskazana w skardze nie była podstawą żadnego rozstrzygnięcia w jego sprawie.
Bogusław B. złożył skargę konstytucyjną, w której zarzucił niezgodność szeregu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z art. 69 Konstytucji RP. Skarżący argumentował, że przepisy te są niesprawiedliwe, ponieważ nie zapewniają mu konstytucyjnego prawa do pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy i komunikacji społecznej, wskazując na odmowę przeszkolenia ze środków PFRON. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, postanowił odmówić nadania dalszego biegu skardze. Uzasadnienie opierało się na stwierdzeniu, że nie został spełniony podstawowy warunek merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej, jakim jest wydanie ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego na podstawie zakwestionowanej ustawy. Trybunał ustalił, że odmowa przeszkolenia, na którą powoływał się skarżący, została wydana na podstawie ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, a nie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ponadto, z akt sprawy nie wynikało, aby ustawa z 27 sierpnia 1997 r. została w jakikolwiek sposób zastosowana wobec skarżącego poprzez wydanie rozstrzygnięcia dotyczącego jego praw konstytucyjnych. W związku z tym, Trybunał uznał, że skarga nie spełnia wymogów formalnych do merytorycznego rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga nie może być merytorycznie rozpoznana, ponieważ nie została spełniona przesłanka wydania ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego na podstawie zakwestionowanej ustawy.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ponieważ skarżący nie wykazał, że ostateczne orzeczenie dotyczące jego praw zostało wydane na podstawie przepisów, które zakwestionował. Orzeczenie, na które się powoływał, opierało się na innej ustawie, a ustawa wskazana w skardze nie była podstawą żadnego rozstrzygnięcia w jego sprawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Bogusław B. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (12)
Główne
Konstytucja RP art. 69
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 79 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Pomocnicze
u.r.z.o.n. art. 2 § pkt 2
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 37
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 38 § ust. 1
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 39 § ust. 1
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 62 § ust. 1 i 2 pkt 3
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 63
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 66
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 67
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.r.z.o.n. art. 70
Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
u.z.r.z.o.n.
Ustawa o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych
Podstawa odmowy skierowania na szkolenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga konstytucyjna nie spełnia wymogu wydania ostatecznego orzeczenia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego na podstawie zakwestionowanej ustawy. Orzeczenie, na które powołuje się skarżący, zostało wydane na podstawie innej ustawy niż ta, która stanowi przedmiot skargi. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. nie była podstawą żadnego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego.
Godne uwagi sformułowania
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej nie został spełniony jeden z warunków merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej
Skład orzekający
Lech Garlicki
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi rozpoznawania skarg konstytucyjnych przez Trybunał Konstytucyjny, w szczególności konieczność wykazania związku zakwestionowanych przepisów z ostatecznym orzeczeniem w sprawie skarżącego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej, a nie merytorycznej oceny przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy wymogów formalnych skargi konstytucyjnej, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony83 POSTANOWIENIE z dnia 27 października 1998 r. Sygn. Ts 86/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Lech Garlicki na posiedzeniu niejawnym po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Bogusława B., w sprawie zgodności art. 2 pkt 2, art. 37, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1, art. 62 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 63, art. 66, art. 67 oraz art. 70 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776) z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Bogusława B. sporządzonej 8 czerwca 1998 r. zarzucono, iż art. 2 pkt 2, art. 37, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1, art. 62 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 63, art. 66, art. 67 oraz art. 70 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776) są niezgodne z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, zakwestionowane przepisy są niesprawiedliwe z uwagi na fakt, iż nie obejmują konstytucyjnego prawa skarżącego określonego w art. 69 Konstytucji RP, w myśl którego władze publiczne udzielają osobom niepełnosprawnym, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Skarżący wskazał, iż wystąpił do Urzędu Pracy z wnioskiem o przeszkolenie go ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w celu uzyskania lepszych możliwości otrzymania pracy po przekwalifikowaniu zawodowym. Według skarżącego prawo do przeszkolenia zostało mu ostatecznie odmówione pismem Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej z 30 października 1997 roku. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej jest wydanie na podstawie zakwestionowanej w skardze ustawy lub innego aktu normatywnego ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego. Przedstawiona skarga konstytucyjna warunku tego nie spełnia. Skarżący uczynił bowiem jej przedmiotem przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776), podczas gdy wskazane przez skarżącego pismo Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 października 1997 r. odnosi się do ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 46, poz. 201 ze zm.) Zakwestionowana w skardze konstytucyjnej ustawa nie stanowiła więc podstawy dla sporządzenia pisma, uznanego przez skarżącego za orzeczenie o przysługujących mu prawach konstytucyjnych. Równocześnie z akt sprawy nie wynika, iżby ustawa z 27 sierpnia 1997 r. została w stosunku do skarżącego zastosowana poprzez wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia o przysługujących mu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. W szczególności zawarta w piśmie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z 4 grudnia 1997 r. odmowa skierowania skarżącego na szkolenia finansowane ze środków Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych również oparta była na treści ustawy z 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż nie został spełniony jeden z warunków merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej, a w związku z tym należało odmówić nadania jej dalszego biegu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI