Ts 74/22

Skarga konstytucyjna została wniesiona przez I.K. przeciwko art. 394(2) § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 4 lipca 2019 r. Skarżąca zarzuciła, że przepis ten, w zakresie w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych wydanego po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, narusza jej konstytucyjne prawa, w tym prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Stan faktyczny sprawy obejmował postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 5 marca 2021 r. oddalające wniosek skarżącej o zwolnienie od opłaty od apelacji. Sąd Okręgowy odrzucił następnie apelację skarżącej, a zażalenie na to postanowienie również zostało oddalone. Trybunał Konstytucyjny, działając na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed TK, przeprowadził wstępne rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzono, że skarżąca nie uzyskała ostatecznego rozstrzygnięcia naruszającego jej prawa, ponieważ nie skorzystała z przysługującego jej środka prawnego – zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Zamiast tego, skarżąca wystąpiła jedynie o sporządzenie uzasadnienia tego postanowienia. Trybunał podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dla zbadania zgodności z Konstytucją przepisów zamykających drogę sądową, konieczne jest uzyskanie orzeczenia w przedmiocie odrzucenia niedopuszczalnego środka. Ponadto, wskazano, że kwestionowany przepis nie był podstawą prawną rozstrzygnięcia, które skarżąca uznała za naruszające jej prawa. W konsekwencji, Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający