Ts 70/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dotyczącej przepisów o kosztach postępowania egzekucyjnego, uznając art. 45 ust. 1 Konstytucji za nieadekwatny wzorzec kontroli.
Skarżący Paweł T. złożył skargę konstytucyjną kwestionując zgodność art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych z Konstytucją, w szczególności z prawem do sądu (art. 45 ust. 1). Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając wzorzec kontroli za nieadekwatny. W zażaleniu skarżący argumentował, że prawo do sądu powinno być rozumiane szeroko, obejmując również postępowanie egzekucyjne, oraz że Trybunał nie rozpoznał w pełni zarzutów opartych na art. 2 i 32 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia, podtrzymując stanowisko o nieadekwatności art. 45 ust. 1 do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym i wyjaśniając, że zarzuty oparte na art. 2 i 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli.
Skarżący Paweł T. wniósł skargę konstytucyjną, domagając się zbadania zgodności art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji z Konstytucją, w szczególności z art. 2 (zasada sprawiedliwości społecznej), art. 32 (prawo do równego traktowania) i art. 45 ust. 1 (prawo do sądu). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając zarzuty za oczywiście bezzasadne, głównie z powodu nieadekwatności art. 45 ust. 1 Konstytucji do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący złożył zażalenie, argumentując, że prawo do sądu powinno obejmować również kształtowanie postępowania egzekucyjnego zgodnie z wymogami sprawiedliwości, a także podnosząc, że Trybunał nie rozpoznał w pełni zarzutów opartych na art. 2 i 32 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając zażalenie na posiedzeniu niejawnym, nie uwzględnił go. Podtrzymał stanowisko, że art. 45 ust. 1 Konstytucji dotyczy rozpatrywania sprawy przez sąd i nie obejmuje kwestii kosztów postępowania egzekucyjnego nakładanych na dłużnika. Wyjaśnił również, że przepisy art. 2 i art. 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym i mogą być badane jedynie w powiązaniu z innymi prawami i wolnościami. Trybunał uznał, że zarzuty skarżącego, mimo powiązania z art. 2 i 32 Konstytucji, nadal były oczywiście bezzasadne, co uniemożliwiło nadanie dalszego biegu skardze.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 45 ust. 1 Konstytucji należy wiązać z rozpatrywaniem sprawy przez sąd i nie jest on adekwatnym wzorcem do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym, w tym kwestii kosztów.
Uzasadnienie
Prawo do sądu dotyczy rozstrzygania sporów przez sąd, a nie czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym, takich jak nakładanie opłat na dłużnika. Dlatego wzorzec ten jest nieadekwatny do oceny przepisów o kosztach egzekucyjnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić zażalenia
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Paweł T. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (12)
Główne
u.k.s.e. art. 49 § 2
Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji
Nieadekwatny wzorzec kontroli dla prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) w zakresie kosztów postępowania egzekucyjnego.
Konstytucja RP art. 45 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Prawo do sądu; nieadekwatne do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym.
Pomocnicze
u.TK art. 49
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Podstawa do odmowy nadania dalszego biegu skardze.
u.TK art. 36 § 3
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Podstawa do odmowy nadania dalszego biegu skardze.
u.TK art. 36 § 4
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu.
u.TK art. 25 § 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym przez skład trzech sędziów.
u.TK art. 36 § 6
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym.
u.TK art. 36 § 7
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym.
u.TK art. 39 § 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Uniemożliwienie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przypadku braku samodzielnych wzorców kontroli.
Konstytucja RP art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada sprawiedliwości społecznej; nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli.
Konstytucja RP art. 32 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Prawo do równego traktowania i niedyskryminacji; nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli.
u.TK art. 79 § 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Podstawa do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu skargowym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 45 ust. 1 Konstytucji nie jest adekwatnym wzorcem kontroli dla przepisów regulujących koszty postępowania egzekucyjnego. Art. 2 i art. 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym. Zażalenie nie podważa ustaleń postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze.
Odrzucone argumenty
Prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) powinno być rozumiane szeroko i obejmować prawo do ukształtowania postępowania egzekucyjnego zgodnie z wymogami sprawiedliwości. Trybunał pominął zarzuty oparte na art. 2 i art. 32 Konstytucji, nie rozpoznając w całości skargi konstytucyjnej.
Godne uwagi sformułowania
prawo ujęte w art. 45 ust. 1 Konstytucji, którego ochrony domagał się skarżący, należy wiązać z „rozpatrywaniem sprawy przez sąd” ani art. 2 Konstytucji, określający zasadę sprawiedliwości społecznej, ani art. 32 Konstytucji, statuujący zasadę równości i zasadę niedyskryminacji, nie mogą stanowić – według utrwalonego orzecznictwa TK – samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym.
Skład orzekający
Stanisław Biernat
przewodniczący
Mirosław Granat
sprawozdawca
Marek Zubik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) w kontekście postępowania egzekucyjnego i kosztów, a także samodzielności wzorców kontroli opartych na art. 2 i 32 Konstytucji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przez TK i nie rozstrzyga merytorycznie kwestii kosztów egzekucyjnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji prawa do sądu w kontekście postępowania egzekucyjnego i kosztów, co jest istotne dla praktyków prawa. Wyjaśnia również ograniczenia w korzystaniu z przepisów o sprawiedliwości społecznej i równości jako samodzielnych podstaw kontroli konstytucyjności.
“Czy prawo do sądu obejmuje koszty egzekucji? Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia granice.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony406/5/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 27 września 2012 r. Sygn. akt Ts 70/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 czerwca 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Pawła T., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 marca 2010 r. Paweł T. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 49 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376, ze zm.; dalej: ustawa o komornikach sądowych) z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 11 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze ze względu na oczywistą bezzasadność zarzutów skargi (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał podkreślił, że przywołany w skardze wzorzec art. 45 ust. 1 Konstytucji jest nieadekwatny do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym. Okoliczność ta zaważyła na uznaniu oczywistej bezzasadności zarzutu naruszenia prawa do sądu i powiązanych z nim zarzutów naruszenia prawa do niedyskryminacji i prawa do równego traktowania (art. 32 Konstytucji) oraz zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podnosi, że prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) – wbrew stanowisku wyrażonemu w postanowieniu o odmowie nadania jego skardze dalszego biegu – należy w aspekcie proceduralnym rozumieć szeroko. Tym samym, zdaniem skarżącego, na prawo do sądu składa się również prawo do ukształtowania postępowania egzekucyjnego zgodnie z wymogami sprawiedliwości, a zatem w przekonaniu skarżącego wskazany w skardze wzorzec był adekwatny do oceny przepisów regulujących koszty postępowania egzekucyjnego. Co więcej, w ocenie skarżącego Trybunał pominął zarzuty oparte na art. 2 i art. 32 Konstytucji, a zatem nie rozpoznał w całości złożonej skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie Trybunał Konstytucyjny uznaje, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał ponownie podkreśla, że prawo ujęte w art. 45 ust. 1 Konstytucji, którego ochrony domagał się skarżący, należy wiązać z „rozpatrywaniem sprawy przez sąd”. Okoliczności tej nie zmieniają przywołane przez skarżącego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zwrotu kosztów postępowania przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów (wyrok z 2 lipca 2003 r., K 25/01, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 60) oraz uzależnienia skuteczności wniosku o wszczęcie egzekucji od wniesienia opłaty egzekucyjnej przez wnioskodawcę (wyrok z 24 lutego 2003 r., K 28/02, OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13). Skoro nałożenie na dłużnika opłaty w toku postępowania egzekucyjnego nie wiąże się ani z rozstrzyganiem „sprawy” w rozumieniu przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu, ani z orzekaniem sądu, należy uznać, że art. 45 ust. 1 Konstytucji nie był adekwatnym wzorcem kontroli art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych. W tym zakresie zarzut skarżącego trafnie więc został przez Trybunał oceniony jako oczywiście bezzasadny, co uniemożliwiło nadanie dalszego biegu wniesionej skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego Trybunał w kwestionowanym postanowieniu rozpatrzył w całości zarzuty podniesione w skardze. Z argumentów skargi wynikało bowiem, że skarżący wiązał naruszenie przysługującego mu prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) z naruszeniem prawa do bycia niedyskryminowanym i prawa do równego traktowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). W przeciwnym razie rozpatrzenie zarzutów naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji byłoby niedopuszczalne. Trybunał Konstytucyjny przypomina, że ani art. 2 Konstytucji, określający zasadę sprawiedliwości społecznej, ani art. 32 Konstytucji, statuujący zasadę równości i zasadę niedyskryminacji, nie mogą stanowić – według utrwalonego orzecznictwa TK – samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym. Przepisy te nie przyznają żadnego konkretnego prawa podmiotowego i mogą być przedmiotem kontroli jedynie w powiązaniu z innymi wolnościami i prawami określonymi w Konstytucji (zob. w szczególności wydane w pełnym składzie postanowienia TK z 23 stycznia 2002 r., Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60 oraz 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225). Oparcie skargi wyłącznie na naruszeniu wskazanych wzorców uniemożliwiałoby wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji). Trybunał w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym argumenty skarżącego zmierzały w rzeczywistości do powiązania naruszenia art. 45 ust. 1 z naruszeniem art. 2 i art. 32 Konstytucji. Tym samym skarżący nie ma racji, twierdząc, że jego skarga nie została w pełni rozpoznana. Należy bowiem podkreślić, że ujęcie prawa do sądu w kontekście art. 2 i art. 32 Konstytucji nie zmienia ogólnej oceny sformułowanego zarzutu, tj. stwierdzenia jego oczywistej bezzasadności. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI