Ts 70/10

Trybunał Konstytucyjny2012-09-27
SAOSinnekontrola konstytucyjnościŚredniakonstytucyjny
prawo do sądupostępowanie egzekucyjnekoszty egzekucjiTrybunał Konstytucyjnyskarżącyzażalenienieadekwatność wzorcasprawiedliwość społecznarówne traktowanie

Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dotyczącej przepisów o kosztach postępowania egzekucyjnego, uznając art. 45 ust. 1 Konstytucji za nieadekwatny wzorzec kontroli.

Skarżący Paweł T. złożył skargę konstytucyjną kwestionując zgodność art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych z Konstytucją, w szczególności z prawem do sądu (art. 45 ust. 1). Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając wzorzec kontroli za nieadekwatny. W zażaleniu skarżący argumentował, że prawo do sądu powinno być rozumiane szeroko, obejmując również postępowanie egzekucyjne, oraz że Trybunał nie rozpoznał w pełni zarzutów opartych na art. 2 i 32 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia, podtrzymując stanowisko o nieadekwatności art. 45 ust. 1 do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym i wyjaśniając, że zarzuty oparte na art. 2 i 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli.

Skarżący Paweł T. wniósł skargę konstytucyjną, domagając się zbadania zgodności art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji z Konstytucją, w szczególności z art. 2 (zasada sprawiedliwości społecznej), art. 32 (prawo do równego traktowania) i art. 45 ust. 1 (prawo do sądu). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając zarzuty za oczywiście bezzasadne, głównie z powodu nieadekwatności art. 45 ust. 1 Konstytucji do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący złożył zażalenie, argumentując, że prawo do sądu powinno obejmować również kształtowanie postępowania egzekucyjnego zgodnie z wymogami sprawiedliwości, a także podnosząc, że Trybunał nie rozpoznał w pełni zarzutów opartych na art. 2 i 32 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając zażalenie na posiedzeniu niejawnym, nie uwzględnił go. Podtrzymał stanowisko, że art. 45 ust. 1 Konstytucji dotyczy rozpatrywania sprawy przez sąd i nie obejmuje kwestii kosztów postępowania egzekucyjnego nakładanych na dłużnika. Wyjaśnił również, że przepisy art. 2 i art. 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym i mogą być badane jedynie w powiązaniu z innymi prawami i wolnościami. Trybunał uznał, że zarzuty skarżącego, mimo powiązania z art. 2 i 32 Konstytucji, nadal były oczywiście bezzasadne, co uniemożliwiło nadanie dalszego biegu skardze.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, art. 45 ust. 1 Konstytucji należy wiązać z rozpatrywaniem sprawy przez sąd i nie jest on adekwatnym wzorcem do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym, w tym kwestii kosztów.

Uzasadnienie

Prawo do sądu dotyczy rozstrzygania sporów przez sąd, a nie czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym, takich jak nakładanie opłat na dłużnika. Dlatego wzorzec ten jest nieadekwatny do oceny przepisów o kosztach egzekucyjnych.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

nie uwzględnić zażalenia

Strona wygrywająca

Trybunał Konstytucyjny

Strony

NazwaTypRola
Paweł T.osoba_fizycznaskarżący

Przepisy (12)

Główne

u.k.s.e. art. 49 § 2

Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji

Nieadekwatny wzorzec kontroli dla prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) w zakresie kosztów postępowania egzekucyjnego.

Konstytucja RP art. 45 § 1

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Prawo do sądu; nieadekwatne do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym.

Pomocnicze

u.TK art. 49

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Podstawa do odmowy nadania dalszego biegu skardze.

u.TK art. 36 § 3

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Podstawa do odmowy nadania dalszego biegu skardze.

u.TK art. 36 § 4

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu.

u.TK art. 25 § 1

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym przez skład trzech sędziów.

u.TK art. 36 § 6

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym.

u.TK art. 36 § 7

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Rozpoznawanie zażalenia na posiedzeniu niejawnym.

u.TK art. 39 § 1

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Uniemożliwienie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przypadku braku samodzielnych wzorców kontroli.

Konstytucja RP art. 2

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Zasada sprawiedliwości społecznej; nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli.

Konstytucja RP art. 32 § 1

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Prawo do równego traktowania i niedyskryminacji; nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli.

u.TK art. 79 § 1

Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym

Podstawa do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu skargowym.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Art. 45 ust. 1 Konstytucji nie jest adekwatnym wzorcem kontroli dla przepisów regulujących koszty postępowania egzekucyjnego. Art. 2 i art. 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym. Zażalenie nie podważa ustaleń postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze.

Odrzucone argumenty

Prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) powinno być rozumiane szeroko i obejmować prawo do ukształtowania postępowania egzekucyjnego zgodnie z wymogami sprawiedliwości. Trybunał pominął zarzuty oparte na art. 2 i art. 32 Konstytucji, nie rozpoznając w całości skargi konstytucyjnej.

Godne uwagi sformułowania

prawo ujęte w art. 45 ust. 1 Konstytucji, którego ochrony domagał się skarżący, należy wiązać z „rozpatrywaniem sprawy przez sąd” ani art. 2 Konstytucji, określający zasadę sprawiedliwości społecznej, ani art. 32 Konstytucji, statuujący zasadę równości i zasadę niedyskryminacji, nie mogą stanowić – według utrwalonego orzecznictwa TK – samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym.

Skład orzekający

Stanisław Biernat

przewodniczący

Mirosław Granat

sprawozdawca

Marek Zubik

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) w kontekście postępowania egzekucyjnego i kosztów, a także samodzielności wzorców kontroli opartych na art. 2 i 32 Konstytucji."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przez TK i nie rozstrzyga merytorycznie kwestii kosztów egzekucyjnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji prawa do sądu w kontekście postępowania egzekucyjnego i kosztów, co jest istotne dla praktyków prawa. Wyjaśnia również ograniczenia w korzystaniu z przepisów o sprawiedliwości społecznej i równości jako samodzielnych podstaw kontroli konstytucyjności.

Czy prawo do sądu obejmuje koszty egzekucji? Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia granice.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
406/5/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 27 września 2012 r. Sygn. akt Ts 70/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 czerwca 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Pawła T., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 marca 2010 r. Paweł T. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 49 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376, ze zm.; dalej: ustawa o komornikach sądowych) z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 11 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze ze względu na oczywistą bezzasadność zarzutów skargi (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał podkreślił, że przywołany w skardze wzorzec art. 45 ust. 1 Konstytucji jest nieadekwatny do oceny czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym. Okoliczność ta zaważyła na uznaniu oczywistej bezzasadności zarzutu naruszenia prawa do sądu i powiązanych z nim zarzutów naruszenia prawa do niedyskryminacji i prawa do równego traktowania (art. 32 Konstytucji) oraz zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podnosi, że prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) – wbrew stanowisku wyrażonemu w postanowieniu o odmowie nadania jego skardze dalszego biegu – należy w aspekcie proceduralnym rozumieć szeroko. Tym samym, zdaniem skarżącego, na prawo do sądu składa się również prawo do ukształtowania postępowania egzekucyjnego zgodnie z wymogami sprawiedliwości, a zatem w przekonaniu skarżącego wskazany w skardze wzorzec był adekwatny do oceny przepisów regulujących koszty postępowania egzekucyjnego. Co więcej, w ocenie skarżącego Trybunał pominął zarzuty oparte na art. 2 i art. 32 Konstytucji, a zatem nie rozpoznał w całości złożonej skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie Trybunał Konstytucyjny uznaje, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał ponownie podkreśla, że prawo ujęte w art. 45 ust. 1 Konstytucji, którego ochrony domagał się skarżący, należy wiązać z „rozpatrywaniem sprawy przez sąd”. Okoliczności tej nie zmieniają przywołane przez skarżącego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zwrotu kosztów postępowania przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów (wyrok z 2 lipca 2003 r., K 25/01, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 60) oraz uzależnienia skuteczności wniosku o wszczęcie egzekucji od wniesienia opłaty egzekucyjnej przez wnioskodawcę (wyrok z 24 lutego 2003 r., K 28/02, OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13). Skoro nałożenie na dłużnika opłaty w toku postępowania egzekucyjnego nie wiąże się ani z rozstrzyganiem „sprawy” w rozumieniu przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu, ani z orzekaniem sądu, należy uznać, że art. 45 ust. 1 Konstytucji nie był adekwatnym wzorcem kontroli art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych. W tym zakresie zarzut skarżącego trafnie więc został przez Trybunał oceniony jako oczywiście bezzasadny, co uniemożliwiło nadanie dalszego biegu wniesionej skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego Trybunał w kwestionowanym postanowieniu rozpatrzył w całości zarzuty podniesione w skardze. Z argumentów skargi wynikało bowiem, że skarżący wiązał naruszenie przysługującego mu prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) z naruszeniem prawa do bycia niedyskryminowanym i prawa do równego traktowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). W przeciwnym razie rozpatrzenie zarzutów naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji byłoby niedopuszczalne. Trybunał Konstytucyjny przypomina, że ani art. 2 Konstytucji, określający zasadę sprawiedliwości społecznej, ani art. 32 Konstytucji, statuujący zasadę równości i zasadę niedyskryminacji, nie mogą stanowić – według utrwalonego orzecznictwa TK – samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym. Przepisy te nie przyznają żadnego konkretnego prawa podmiotowego i mogą być przedmiotem kontroli jedynie w powiązaniu z innymi wolnościami i prawami określonymi w Konstytucji (zob. w szczególności wydane w pełnym składzie postanowienia TK z 23 stycznia 2002 r., Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60 oraz 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225). Oparcie skargi wyłącznie na naruszeniu wskazanych wzorców uniemożliwiałoby wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji). Trybunał w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym argumenty skarżącego zmierzały w rzeczywistości do powiązania naruszenia art. 45 ust. 1 z naruszeniem art. 2 i art. 32 Konstytucji. Tym samym skarżący nie ma racji, twierdząc, że jego skarga nie została w pełni rozpoznana. Należy bowiem podkreślić, że ujęcie prawa do sądu w kontekście art. 2 i art. 32 Konstytucji nie zmienia ogólnej oceny sformułowanego zarzutu, tj. stwierdzenia jego oczywistej bezzasadności. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI