Ts 70/01

65 POSTANOWIENIE z dnia 5 grudnia 2001 r. Sygn. Ts 70/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Andrzeja Stochaja w sprawie zgodności: art. 523 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy (Dz.U. Nr 62, poz. 717) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a : odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Andrzeja Stochaja zarzucono, iż art. 523 § 2 kodeksu postępowania karnego w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy (Dz.U. Nr 62, poz. 717) jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, iż wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 5 kwietnia 2001 r. (sygn. akt II Aka 146/01) utrzymany został wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 19 stycznia 2001 r. (sygn. akt III K 215/00), którym uznano go za winnego popełnienia przestępstwa i skazano na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Ponieważ z uwagi na charakter orzeczonej sankcji, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu nie podlega kasacji, skarżący zarzucił, iż doszło w ten sposób do naruszenia przysługującego mu prawa do równego traktowania a także prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącego zakwestionowana przez niego regulacja prawna prowadzi do naruszenia zasady równości bowiem gwarantuje prawo do kasacji wyłącznie osobom skazanym na bezwzględną karę pozbawienia wolności. Unormowanie takie, pozbawiające skarżącego prawa do kasacji narusza jednocześnie zasady sprawiedliwości społecznej. Niezgodne jest także z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem wprowadza ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, które nie jest konieczne w demokratycznym państwie dla zapewnienia celów określonych w tym przepisie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiot skargi konstytucyjnej może stanowić wyłącznie ta regulacja prawna, która była podstawą wydania przez sąd lub organ administracji publicznej ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego. Wskazane przez skarżącego w niniejszej sprawie wyroki sądowe w żadnym zakresie nie odwołują się wszakże do treści zakwestionowanego art. 523 § 2 kodeksu postępowania karnego, ani też przepis ten nie determinuje w sensie normatywnym treści tych orzeczeń. Wprawdzie przepis ten odnosi się do sytuacji prawnej skarżącego, gdyż wyłącza jego prawo do wniesienia kasacji, jednak w świetle art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji wymagane jest, by przepis ten stanowił podstawę orzeczenia sądu lub innego organu władzy publicznej rozstrzygającego o prawach skarżącego. Stanowisko, iż przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ta regulacja prawna, która była podstawą ostatecznego orzeczenia odnoszącego się do praw lub wolności konstytucyjnych skarżącego znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienia z: 29 marca 2000 r., sygn. Ts 163/99, OTK ZU Nr 7 (37)/2000, poz. 256; 28 listopada 2000 r., sygn. Ts 140/00, OTK ZU, Nr 4(42)/2000, poz. 94; 28 marca 2001 r., sygn. Ts 13/01, OTK ZU, Nr 4(42)/2001, poz. 113). Pominięcie tego wymagania formalnego przez Trybunał Konstytucyjny doprowadziłoby do sytuacji, w której Trybunał rozpatrując skargę konstytucyjną dokonywałby kontroli abstrakcyjnej zgodności zaskarżonego aktu normatywnego z Konstytucją. Prowadziłoby to do zatarcia różnic między kontrolą abstrakcyjną i konkretną, co jest niedopuszczalne na gruncie Konstytucji i ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W przedmiotowej sprawie dla spełnienia powyższego wymagania formalnego konieczne było zatem uzyskanie przez skarżącego orzeczenia sądu wydanego w oparciu o art. 523 § 2 kodeksu postępowania karnego, co w efekcie – wobec jednoznacznego brzmienia tego przepisu – oznacza orzeczenie odmawiające mu prawa do wniesienia kasacji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny uznał za bezzasadne twierdzenia skarżącego zawarte w jego piśmie z 5 lipca 2001 r., iż wspomniane wyroki prowadzą do naruszenia przysługujących mu praw konstytucyjnych, w szczególności prawa do równego traktowania przez władze publiczne oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Skarżący nie określił bowiem bliżej sposobu naruszenia przez sądy tych praw. Brak jest w treści orzeczeń sądowych jakichkolwiek wskazówek, z których wynikałoby, iż doszło do zróżnicowania sytuacji skarżącego w stosunku do innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Nie znajduje także podstaw twierdzenie skarżącego, jakoby nie została rozpoznana jego sprawa, skoro w dwóch instancjach była ona przedmiotem postępowania sądowego zakończonego wydaniem wyroków. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niespełnienie warunków merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, należało odmówić nadania tej skardze dalszego biegu.