Ts 6/99
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dotyczącej przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym, uznając, że nie naruszają one praw skarżącego w zakresie objętym wnioskiem.
Waldemar G. złożył skargę konstytucyjną kwestionując zgodność przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym z Konstytucją RP, zarzucając im brak określoności oraz ograniczanie drogi sądowej w sprawach dyscyplinarnych. Skarżący został ukarany wydaleniem z uczelni. Trybunał Konstytucyjny, po wstępnym rozpoznaniu, odmówił nadania dalszego biegu skardze w części dotyczącej art. 163 pkt 1-4 oraz art. 172 ustawy, ponieważ przepisy te nie stanowiły podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego wobec skarżącego.
Skarga konstytucyjna Waldemara G. dotyczyła zgodności przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o szkolnictwie wyższym z Konstytucją RP. Skarżący zarzucił niezgodność art. 162 ust. 1 oraz art. 163 z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji, wskazując na brak dostatecznej określoności tych przepisów. Ponadto, kwestionował art. 171 i 172 ustawy w związku z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji, twierdząc, że wyłączają one drogę sądową kontroli orzeczeń dyscyplinarnych, co prowadzi do dyskryminacji proceduralnej i nierówności w ochronie praw. Podstawą skargi było orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Politechniki w W. z dnia 7 stycznia 1999 r., którym skarżący został ukarany wydaleniem z uczelni. Trybunał Konstytucyjny, działając na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, uznał, że warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest naruszenie praw konstytucyjnych przez ostateczne orzeczenie organu. Analiza wykazała, że podstawą orzeczenia dyscyplinarnego były art. 162 ust. 1 oraz art. 163 pkt 5 ustawy, a także art. 171. Przepisy art. 163 pkt 1-4 oraz art. 172 nie miały zastosowania w tej konkretnej sprawie. W związku z tym, Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym tych przepisów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie zostało rozstrzygnięte w tym postanowieniu, gdyż skarga została odrzucona w tej części z innych powodów.
Uzasadnienie
Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze w zakresie dotyczącym art. 163 pkt 1-4, ponieważ przepisy te nie stanowiły podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego wobec skarżącego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Waldemar G. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Politechniki w W. | instytucja | organ wydający orzeczenie |
Przepisy (10)
Główne
Konstytucja RP art. 79 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Podstawa prawna do odmowy merytorycznego rozpoznania skargi, gdy nie doszło do naruszenia praw konstytucyjnych przez ostateczne orzeczenie.
Pomocnicze
u.s.w. art. 162 § 1
Ustawa o szkolnictwie wyższym
Zarzut braku dostatecznej określoności.
u.s.w. art. 163
Ustawa o szkolnictwie wyższym
Zarzut braku dostatecznej określoności (pkt 1-4) oraz podstawa wydania orzeczenia (pkt 5).
u.s.w. art. 171
Ustawa o szkolnictwie wyższym
Zarzut wyłączania drogi sądowej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych.
u.s.w. art. 172
Ustawa o szkolnictwie wyższym
Zarzut wyłączania drogi sądowej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych.
Konstytucja RP art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego (dostateczna określoność).
Konstytucja RP art. 32 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa.
Konstytucja RP art. 42 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zarzut naruszenia zasady dostatecznej określoności norm prawnych.
Konstytucja RP art. 45 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zarzut naruszenia prawa do sądu.
Konstytucja RP art. 77 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zarzut naruszenia prawa do sprawiedliwego i bezzwłocznego rozpatrzenia sprawy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy, które nie stanowiły podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego, nie mogą być przedmiotem badania w ramach skargi konstytucyjnej w tej konkretnej sprawie. Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest naruszenie praw konstytucyjnych przez ostateczne orzeczenie organu.
Odrzucone argumenty
Zarzuty dotyczące art. 163 pkt 1-4 oraz art. 172 ustawy o szkolnictwie wyższym jako podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa do nauki, dyskryminacji proceduralnej i nierówności w ochronie praw przez przepisy ustawy.
Godne uwagi sformułowania
warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest naruszenie przysługujących skarżącemu praw lub wolności konstytucyjnych przez ostateczne orzeczenie sądu lub organu administracji publicznej wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego Owo naruszenie uzasadnia bowiem dopiero interes skarżącego w domaganiu się od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności z konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego.
Skład orzekający
Jerzy Ciemniewski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty rozpoznawania skarg konstytucyjnych przez Trybunał Konstytucyjny, w szczególności wymóg naruszenia praw konstytucyjnych przez ostateczne orzeczenie."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym z 1990 r., które mogły ulec zmianie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma znaczenie proceduralne dla rozumienia wymogów formalnych skargi konstytucyjnej, ale nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć merytorycznych ani nietypowych faktów.
Sektor
edukacja
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony91 POSTANOWIENIE z dnia 5 maja 1999 r. Sygn. Ts 6/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Ciemniewski po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Waldemara G. w sprawi zgodności: 1) art. 162 ust. 1 oraz art. 163 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji RP oraz 2) art. 171 i 172 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym art. 163 pkt 1-4 oraz art. 172 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.). Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Waldemara G., sporządzonej 25 stycznia 1999 r. zarzucono, iż art. 162 ust. 1, art. 163, art. 171 oraz 172 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego art. 162 ust. 1 oraz art. 163 nie spełniają wymogu dostatecznej określoności, zaś art. 171 oraz 172 wyłączają drogę sądową kontroli zapadłych orzeczeń dyscyplinarnych w sytuacji, gdy orzeczenia te skutkują pozbawieniem skarżącego prawa do nauki w uczelni wyższej. Skarżący zarzucił ponadto, iż przepisy te statuują stan dyskryminacji proceduralnej i nierówności w sądowej ochronie praw. Skarżący wskazał, iż orzeczeniem z 7 stycznia 1999 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Politechniki w W. wymierzyła mu karę dyscyplinarną wydalenia z uczelni. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest naruszenie przysługujących skarżącemu praw lub wolności konstytucyjnych przez ostateczne orzeczenie sądu lub organu administracji publicznej wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego. Owo naruszenie uzasadnia bowiem dopiero interes skarżącego w domaganiu się od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności z konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego. Analiza treści orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Politechniki w W. prowadzi do wniosku, iż podstawę jego wydania stanowił art. 162 ust. 1 oraz 163 pkt 5 ustawy o szkolnictwie wyższym, zaś jego wydanie nastąpiło w trybie przewidzianym w art. 171 ustawy. Dla podjętego rozstrzygnięcia nie miał natomiast znaczenia art. 163 pkt 1-4 ustawy o szkolnictwie wyższym. Żadna bowiem z kar dyscyplinarnych przewidziana w tych przepisach nie została w stosunku do skarżącego orzeczona. Nie stanowił także podstawy wydania wskazanego przez skarżącego orzeczenia dyscyplinarnego art. 172 ustawy o szkolnictwie wyższym. Przepis ten reguluje bowiem instytucję rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej i ze swojej strony nie mógł być przez tę komisję stosowany. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie odnoszącym się do art. 163 pkt 1-4 oraz art. 172 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI