Ts 58/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając, że jej przedmiot (akt własności ziemi) wykracza poza zakres kognicji TK, a skarżący nie spełnił wymogów formalnych.
Skarżący Czesław Kaźmierczak złożył skargę konstytucyjną kwestionując akt własności ziemi z 1976 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwierdzając, że przedmiotem skargi może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, a nie akt stosowania prawa. Ponadto, skarżący nie wykazał naruszenia praw konstytucyjnych, nie wskazał orzeczeń organów władzy publicznej, nie udowodnił wyczerpania drogi prawnej ani dochowania terminu, a także złożył niezrozumiały wniosek o rekompensatę finansową.
W niniejszym postanowieniu Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej złożonej przez Czesława Kaźmierczaka. Skarżący kwestionował zgodność z Konstytucją RP aktu własności ziemi z 1976 r., wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy Żerków. Trybunał wskazał, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być jedynie ustawa lub inny akt normatywny, a nie akt stosowania prawa, jakim jest wskazany akt własności ziemi. Trybunał podkreślił, że nie pełni funkcji instancji odwoławczej dla aktów stosowania prawa. Ponadto, postanowienie stwierdza, że skarga nie spełniała innych wymogów formalnych określonych w Konstytucji RP i ustawie o Trybunale Konstytucyjnym, takich jak określenie naruszenia praw konstytucyjnych, wskazanie orzeczeń organów władzy publicznej, wykazanie wyczerpania drogi prawnej czy dochowanie terminu do złożenia skargi. Trybunał uznał również za niezrozumiały wniosek o przyznanie rekompensaty finansowej, zwłaszcza złożony przez profesjonalnego pełnomocnika.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, a nie akt stosowania prawa.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny nie jest instancją odwoławczą dla aktów stosowania prawa. Jego kognicja w trybie skargi konstytucyjnej ogranicza się do badania zgodności z Konstytucją ustaw lub innych aktów normatywnych, które stanowiły podstawę wydania orzeczenia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Czesław Kaźmierczak | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (3)
Główne
Konstytucja RP art. 79 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. Nie są przedmiotem skargi akty stosowania prawa.
Pomocnicze
u.o.TK art. 46
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
u.o.TK art. 47
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przedmiot skargi konstytucyjnej nie może być aktem stosowania prawa. Skarżący nie spełnił wymogów formalnych skargi konstytucyjnej.
Godne uwagi sformułowania
Trybunał Konstytucyjny nie pełni funkcji kolejnej instancji odwoławczej. Przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w trybie skargi konstytucyjnej nie są akty stosowania prawa.
Skład orzekający
Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu kognicji Trybunału Konstytucyjnego w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej oraz wymogów formalnych takiej skargi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest akt stosowania prawa, a nie akt normatywny.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie wyjaśnia podstawowe zasady dotyczące skargi konstytucyjnej i kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, co jest ważne dla prawników, ale może być zbyt proceduralne dla szerszej publiczności.
“Kiedy skarga konstytucyjna nie ma szans? Trybunał wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony197 POSTANOWIENIE z dnia 7 lipca 2003 r. Sygn. akt Ts 58/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Czesława Kaźmierczaka, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Czesława Kaźmierczaka sporządzonej 27 marca 2003 r. zarzucono, iż akt własności ziemi (nr 6042/7/76) wydany 20 lutego 1976 r. przez Naczelnika Miasta i Gminy Żerków narusza art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. W skardze konstytucyjnej Czesława Kaźmierczaka zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności aktu własności ziemi (nr 6042/7/76) wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy Żerków, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej tego aktu. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego, wynikających z art. 79 ust. l Konstytucji RP. Przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w trybie skargi konstytucyjnej nie są akty stosowania prawa, a Trybunał Konstytucyjny nie pełni funkcji kolejnej instancji odwoławczej. Wskazanie przez skarżącego konkretnego orzeczenia sądowego lub innego rozstrzygnięcia stanowi wyłącznie warunek rozpoznania zarzutów niekonstytucyjności podstawy prawnej tego orzeczenia lub rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższych okoliczności skarga konstytucyjna nie spełnia także innych podstawowych wymagań, jakie wynikają z treści art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 46 i 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). W szczególności pełnomocnik skarżącego nie określił, na czym polega naruszenie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego ani też nie wskazał orzeczeń organów władzy publicznej, z których wydaniem skarżący łączy naruszenie tych praw lub wolności. W skardze konstytucyjnej brak jest informacji wskazujących na wyczerpanie przysługującej mu drogi prawnej a także na dochowanie trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. Zupełnie niezrozumiały jest zawarty w treści skargi konstytucyjnej wniosek, o przyznanie skarżącemu rekompensaty finansowej z tytułu utraconego majątku, zwłaszcza, iż skarga konstytucyjna została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), który z założenia powinien posiadać podstawową wiedzę na temat kompetencji Trybunału Konstytucyjnego i zakresu spraw rozstrzyganych przez ten organ. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 2
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI