Ts 49/06

237/5/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 21 marca 2006 r. Sygn. akt Ts 49/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Barbary Adamczewskiej i Edwarda Adamczewskiego, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 19 lutego 2006 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżących – Barbary Adamczewskiej i Edwarda Adamczewskiego – zakwestionowana została zgodność z art. 32 ust. 1 Konstytucji wyroku z 29 listopada 2005 r. (sygn. akt III Ca 1154/05), wydanego w sprawie skarżących przez Sąd Okręgowy w Łodzi. Naruszenie to polegać ma, zdaniem skarżących, na „przyjęciu przez Sąd, że wniosek skarżących skierowany do Spółdzielni Mieszkaniowej w Głownie, o przeniesienie na ich rzecz prawa własności lokalu mieszkalnego, w momencie obowiązywania art. 46 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, w brzmieniu obowiązującym przed 9 czerwca 2001 r., jest bezzasadny, podczas gdy w rzeczywistości ze względu na swą zasadność zasługuje na uwzględnienie”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma prawo wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Zarówno w świetle powyższego unormowania, jak i – precyzujących zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie ze skargi konstytucyjnej – przepisów ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym nie ulega wątpliwości, że jedynym dopuszczalnym przedmiotem skargi konstytucyjnej w prawie polskim jest przepis prawny wykazujący dwojaką kwalifikację. Po pierwsze, na jego podstawie wydane być winno przez sąd lub organ administracji publicznej ostateczne orzeczenie naruszające konstytucyjne prawa lub wolności podmiotu występującego ze skargą. Po drugie, to w normatywnej treści kwestionowanego przepisu tkwić winna bezpośrednia przyczyna takiego naruszenia. Choć więc uprzedni akt stosowania przepisu będącego przedmiotem skargi nie pozostaje bez znaczenia dla dopuszczalności korzystania z tego środka ochrony, to jednak nie ostateczne orzeczenie wydane na jego podstawie, ale sam przepis prawny będący taką podstawą stanowi jedyny dopuszczalny przedmiot skargi konstytucyjnej. Innymi słowy, niedopuszczalna jest w świetle powołanych wyżej unormowań Konstytucji i ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skarga konstytucyjna kierująca się wyłącznie przeciwko orzeczeniu wydanemu w sprawie skarżącego. W przypadku niniejszej skargi konstytucyjnej stwierdzić należy bezspornie, iż jej przedmiotem uczynili skarżący wyłącznie wydane w ich sprawie orzeczenie sądowe, w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 29 listopada 2005 r. (sygn. akt III Ca 1154/05). Takie określenie przedmiotu wnoszonej skargi konstytucyjnej wyklucza zaś nadanie jej dalszego biegu. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), orzeka się jak w sentencji.