Ts 136/99
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił uwzględnienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając, że zarzut dotyczył aktu stosowania prawa, a nie niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją.
Skarżąca Izabela P. wniosła skargę konstytucyjną kwestionując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając niezgodność z ustawą o popieraniu budownictwa oraz naruszenie art. 32 i 64 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, wskazując, że jej przedmiot wykracza poza kompetencje TK, gdyż dotyczy aktu stosowania prawa, a nie niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Skarżąca wniosła zażalenie, twierdząc, że zakwestionowała podstawę prawną orzeczenia NSA. Trybunał uznał, że zarzut błędnego zastosowania prawa przez NSA nie może być przedmiotem skargi konstytucyjnej, która dotyczy wyłącznie niezgodności ustaw lub innych aktów normatywnych z Konstytucją.
W niniejszym postępowaniu Trybunał Konstytucyjny rozpatrywał zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej złożonej przez Izabelę P. Skarżąca kwestionowała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 1998 r., zarzucając jego niezgodność z art. 21 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa oraz naruszenie art. 32 i 64 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny pierwotnie odmówił nadania dalszego biegu skardze, ponieważ uznał, że jej przedmiot wykracza poza zakres kompetencji Trybunału, wynikający z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Podstawą tej decyzji było stwierdzenie, że skarżąca kwestionowała wyłącznie akt stosowania prawa przez Naczelny Sąd Administracyjny, a nie konstytucyjność jakiegokolwiek aktu normatywnego. Skarżąca wniosła zażalenie, argumentując, że w swojej skardze jednoznacznie zakwestionowała podstawę prawną orzeczenia NSA, wskazując na potrzebę zastosowania innej regulacji prawnej. Trybunał Konstytucyjny, rozpatrując zażalenie, podkreślił, że zarzut błędnego zastosowania prawa przez sąd administracyjny nie może stanowić przedmiotu skargi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, skarga konstytucyjna dotyczy wyłącznie zarzutu niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją. Zastosowanie zakwestionowanego aktu normatywnego przez organ władzy publicznej jest jedynie warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi. Ponieważ skarżąca nie kwestionowała zgodności z Konstytucją wskazanych ustaw, a jedynie sposób ich zastosowania przez NSA, Trybunał uznał, że postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze było zasadne i nie uwzględnił zażalenia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga konstytucyjna dotyczy wyłącznie zarzutu niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją, a nie aktu stosowania prawa.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, przedmiotem skargi konstytucyjnej jest niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją. Kwestionowanie sposobu zastosowania przepisu przez organ władzy publicznej stanowi akt stosowania prawa, który nie podlega kognicji Trybunału w ramach skargi konstytucyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić zażalenia
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Izabela P. | osoba_fizyczna | skarżąca |
Przepisy (4)
Główne
Konstytucja RP art. 79 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Skarga konstytucyjna dotyczy zarzutu niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją.
Pomocnicze
Konstytucja RP art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Ustawa o popieraniu budownictwa art. 21
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie zarzut niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a nie akt stosowania prawa. Zastosowanie przepisu przez sąd jest aktem stosowania prawa, a nie jego kontrolą konstytucyjną w ramach skargi konstytucyjnej.
Odrzucone argumenty
Zakwestionowanie podstawy prawnej orzeczenia NSA przez wskazanie na potrzebę zastosowania innej regulacji prawnej stanowi zarzut niezgodności z Konstytucją.
Godne uwagi sformułowania
przedmiot tej skargi wykraczał poza zakres kompetencji Trybunału Konstytucyjnego zarzut taki wszakże nie może być przedmiotem skargi konstytucyjnej, jako że dotyczy aktu stosowania prawa Zastosowanie owego zakwestionowanego w skardze konstytucyjnej aktu normatywnego przez organ władzy publicznej w stosunku do skarżącego, stanowi wyłącznie jeden z warunków dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej.
Skład orzekający
Teresa Dębowska-Romanowska
przewodnicząca
Krzysztof Kolasiński
sprawozdawca
Andrzej Mączyński
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu kognicji Trybunału Konstytucyjnego w ramach skargi konstytucyjnej i rozróżnienie między aktem normatywnym a aktem stosowania prawa."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury skargi konstytucyjnej i kompetencji TK.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Wyjaśnia fundamentalne zasady dotyczące tego, co można kwestionować w skardze konstytucyjnej, co jest kluczowe dla każdego prawnika zajmującego się tą materią.
“Kiedy skarga konstytucyjna nie działa? Trybunał wyjaśnia granice swojej kognicji.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony199 POSTANOWIENIE z dnia 7 grudnia 1999 r. Sygn. Ts 136/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodnicząca Krzysztof Kolasiński – sprawozdawca Andrzej Mączyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Izabeli P. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Izabeli P. sporządzonej 7 września 1999 r., a nadanej w Urzędzie Pocztowym w W. 21 września 1999 r. zarzucono, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z 3 grudnia 1998 r. jest niezgodny z art. 21 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa (Dz.U. Nr 52, poz. 270), a także narusza art. 32 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 7 października 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na to, iż przedmiot tej skargi wykraczał poza zakres kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. W skardze tej bowiem zarzut niezgodności z konstytucją odniesiono wyłącznie do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie kwestionując natomiast konstytucyjności żadnego aktu normatywnego. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie, twierdząc w nim, iż w skardze konstytucyjnej w sposób jednoznaczny zakwestionowano podstawę prawną wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia, wskazując, iż sąd ten powinien wydać swoje orzeczenie na podstawie innej regulacji prawnej. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Z treści zażalenia skarżącej wynika, iż podtrzymuje ona zarzut błędnego zastosowania prawa przez Naczelny Sąd Administracyjny przy wydawaniu kwestionowanego przez nią orzeczenia. Zarzut taki wszakże nie może być przedmiotem skargi konstytucyjnej, jako że dotyczy aktu stosowania prawa. Zgodnie zaś z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna dotyczy zarzutu niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z konstytucją. Zastosowanie owego zakwestionowanego w skardze konstytucyjnej aktu normatywnego przez organ władzy publicznej w stosunku do skarżącego, stanowi wyłącznie jeden z warunków dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej. Skarżąca nie kwestionuje zgodności z Konstytucją RP wskazanych w skardze ustaw, podnosi wyłącznie, iż Naczelny Sąd Administracyjny przyjął błędną podstawę swojego rozstrzygnięcia. Tak sformułowany zarzut przesądza o tym, iż zasadne było postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu złożonej przez nią skardze konstytucyjnej, zaś zażalenie na to postanowienie nie mogło zostać uwzględnione.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI