Ts 345/15Odmowa biegu skardze konstytucyjnej termin zarzuty

Skarga konstytucyjna została wniesiona przez Sp. z o.o. z siedzibą w T. przeciwko przepisom Kodeksu postępowania cywilnego (kpc): art. 117 § 3, art. 118 § 5 oraz art. 394 § 1. Skarżąca zarzuciła niezgodność tych przepisów z Konstytucją RP, w szczególności z art. 45 ust. 1 (prawo do sądu), art. 10 (zasada podziału władzy), art. 175 ust. 1 (udział czynnika sądowego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości), art. 79 ust. 1 (prawo do skargi konstytucyjnej), art. 190 ust. 5 (kontrola konstytucyjności), art. 32 (zasada równości) oraz art. 78 i 176 ust. 1 (prawo do zaskarżenia, dwuinstancyjność). Skarżąca podniosła, że przepisy te uzależniają prawo do czynności sądowej od działania organu niebędącego wymiarem sprawiedliwości oraz od czynności osób niemających statusu sędziego, a także uniemożliwiają rozpatrzenie skargi przez Trybunał poprzez pozbawienie prawa do wstępnego rozpoznania jej przez sąd. Kwestionowała również brak prawa do zaskarżenia orzeczenia o odmowie zmiany pełnomocnika z urzędu w przypadku zarzutu nierzetelności jego opinii. Trybunał Konstytucyjny, po wstępnym rozpoznaniu, postanowił odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Jako pierwszą przesłankę wskazał przekroczenie terminu do jej wniesienia. Stwierdził, że bieg terminu rozpoczął się 21 lutego 2015 r., uległ zawieszeniu 20 marca 2015 r. i wznowieniu 14 sierpnia 2015 r., a skarga została złożona 22 października 2015 r., czyli po upływie 97 dni, podczas gdy termin wynosił 90 dni. Niezależnie od tego, Trybunał wskazał na inne braki formalne. Stwierdził, że kwestionowane przepisy (art. 117 § 3 i art. 118 § 5 kpc) nie były podstawą ostatecznego orzeczenia w indywidualnej sprawie skarżącej, a postanowienie z lutego 2014 r. dotyczące wynagrodzenia pełnomocnika nie kształtowało sytuacji prawnej skarżącej. Ponadto, Trybunał uznał zarzuty dotyczące art. 118 § 5 kpc za oczywiście bezzasadne, wyjaśniając, że ustanowienie pełnomocnika z urzędu ma na celu zapewnienie profesjonalnej pomocy prawnej, która może obejmować opinię o braku podstaw do wniesienia skargi, a nie nakazanie jej sporządzenia. Podkreślono, że istnieje możliwość zmiany pełnomocnika w przypadku zaniedbań oraz że skarżąca może wnieść skargę z pomocą pełnomocnika z wyboru. Zarzut dotyczący art. 394 § 1 kpc również uznano za oczywiście bezzasadny. Trybunał wyjaśnił, że kwestia zmiany pełnomocnika z urzędu nie jest odrębną sprawą w rozumieniu Konstytucji, a prawo do zaskarżenia i zasada dwuinstancyjności nie wymagają możliwości zaskarżenia każdej kwestii wpadkowej.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający