Ts 291/08
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając jej oczywistą bezzasadność i brak wykazania naruszenia praw konstytucyjnych.
Skarżący wniósł skargę konstytucyjną kwestionując art. 133 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego, zarzucając mu pominięcie w katalogu osób, którym sąd dokonuje doręczeń, strony posiadającej pełnomocnika. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu z powodu oczywistej bezzasadności zarzutów i braku wykazania naruszenia praw konstytucyjnych. W zażaleniu skarżący podtrzymał swoje stanowisko, wskazując na rozbieżność orzecznictwa. Trybunał uznał jednak, że zażalenie nie zawiera argumentów podważających wcześniejsze rozstrzygnięcie i nie uwzględnił go.
Skarżący Władysław W. wniósł skargę konstytucyjną, domagając się stwierdzenia niezgodności art. 133 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (k.p.c.) z przepisami Konstytucji, w tym z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176. Głównym zarzutem było pominięcie przez ten przepis w katalogu osób, którym sąd dokonuje doręczeń, samej strony postępowania, jeśli posiada ona pełnomocnika. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 6 października 2009 r. odmówił nadania skardze dalszego biegu, uznając ją za oczywiście bezzasadną i wskazując na brak wykazania przez skarżącego sposobu naruszenia jego konstytucyjnych praw i wolności. Trybunał zaznaczył również, że żądanie usunięcia rozbieżności praktyki sądowej wykracza poza jego kognicję. Skarżący wniósł zażalenie, podtrzymując swoje argumenty i wskazując na rozbieżność orzecznictwa jako dowód niekonstytucyjności przepisu. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że nie zawiera ono argumentów podważających prawidłowość wcześniejszego postanowienia. Podkreślono, że przedmiotem kontroli w postępowaniu zażaleniowym jest jedynie prawidłowość rozstrzygnięcia o odmowie nadania dalszego biegu skardze. Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał, aby jego zarzuty były zasadne lub aby doszło do naruszenia praw konstytucyjnych. Wskazano również, że zarzuty dotyczące zaniechania ustawodawczego pozostają poza kognicją Trybunału. W konsekwencji, Trybunał Konstytucyjny postanowił nie uwzględnić zażalenia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga konstytucyjna została odrzucona z powodu oczywistej bezzasadności i braku wykazania naruszenia praw konstytucyjnych.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając zarzuty za oczywiście bezzasadne i wskazując na brak wykazania przez skarżącego naruszenia jego praw konstytucyjnych. Dodatkowo, kwestia rozbieżności orzecznictwa i zaniechania ustawodawczego wykraczały poza kognicję Trybunału w tym postępowaniu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić zażalenia
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Władysław W. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 133 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis pomija w katalogu osób, którym sąd dokonuje doręczeń, samą stronę postępowania, jeżeli tylko ma ona pełnomocnika.
Pomocnicze
Konstytucja art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 32 § ust. 1 i 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 77 § ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 176
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Oczywista bezzasadność zarzutów skargi konstytucyjnej. Brak wykazania przez skarżącego sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Żądanie usunięcia rozbieżności praktyki sądowej pozostaje poza zakresem kognicji Trybunału Konstytucyjnego. Zarzuty dotyczące zaniechania ustawodawczego pozostają poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego.
Odrzucone argumenty
Skarga konstytucyjna zawierała wszelkie wymagane prawem elementy. Zaskarżony przepis pomija w katalogu osób, którym sąd dokonuje doręczeń, samą stronę postępowania, jeżeli tylko ma ona pełnomocnika. Niekonstytucyjność art. 133 § 3 k.p.c. potwierdza występująca rozbieżność orzecznictwa.
Godne uwagi sformułowania
oczywista bezzasadność stawianych zarzutów brak wykazania sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności żądanie dokonania przez Trybunał Konstytucyjny usunięcia rozbieżności praktyki sądowej pozostaje poza zakresem jego kognicji przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia.
Skład orzekający
Mirosław Granat
przewodniczący
Marek Mazurkiewicz
sprawozdawca
Adam Jamróz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, w szczególności zasady rozpoznawania zażaleń na postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury przed TK i nie rozstrzyga merytorycznie kwestii konstytucyjności przepisu k.p.c.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy odmowy rozpoznania skargi konstytucyjnej z powodów formalnych, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony192/3/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 11 czerwca 2010 r. Sygn. akt Ts 291/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Marek Mazurkiewicz – sprawozdawca Adam Jamróz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Władysława W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 19 września 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 133 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji. Postanowieniem z 6 października 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi oczywistą bezzasadność stawianych zarzutów oraz brak wykazania sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Ponadto, żądanie dokonania przez Trybunał Konstytucyjny usunięcia rozbieżności praktyki sądowej pozostaje poza zakresem jego kognicji i nie mieści się w granicach skargi konstytucyjnej. W zażaleniu z 19 października 2009 r. skarżący zarzucił, że skarga konstytucyjna zawierała wszelkie wymagane prawem elementy, zaś zaskarżony przepis pomija w katalogu osób, którym sąd dokonuje doręczeń, samą stronę postępowania, jeżeli tylko ma ona pełnomocnika. W ocenie skarżącego, niekonstytucyjność art. 133 § 3 k.p.c. potwierdza występująca rozbieżność orzecznictwa. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że w zażaleniu nie sformułowano stanowiska, które podważyłoby stwierdzenie przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, iż: skarga dotyczy stosowania prawa, jej zarzuty są bezzasadne, zaś skarżący nie wykazał sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Sformułowane w zażaleniu zarzuty dotyczą zaniechania ustawodawczego, które pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienie TK z 4 czerwca 2004 r., Ts 200/03, OTK ZU nr 5/B/2004, poz. 276). Ewentualne twierdzenia odnoszące się do pominięcia ustawodawczego (które, pod pewnymi warunkami, może być przedmiotem kontroli konstytucyjnej) oraz ich uzasadnienie skarżący winien był podnieść w skardze konstytucyjnej. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI