TS 282/13

Skarga konstytucyjna została wniesiona przez T.T., radcę prawnego, który zakwestionował zgodność art. 6, art. 180 § 2 oraz art. 226 Kodeksu postępowania karnego z Konstytucją. Skarżący podniósł, że przepisy te, w zakresie w jakim ograniczają realizację prawa do obrony oskarżonego będącego radcą prawnym i związanego tajemnicą zawodową, naruszają art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Problem wynikł w związku z wnioskami skarżącego o zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy radcy prawnego dotyczącego okoliczności, co do których miał złożyć zeznania świadek, oraz konkretnych dokumentów. Sąd Okręgowy we Wrocławiu nie uwzględnił tych wniosków, a zażalenia skarżącego zostały pozostawione bez rozpoznania lub utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny. Podstawą rozstrzygnięć był pogląd, że obowiązek zachowania tajemnicy radcowskiej nie obejmuje oskarżonego w danej sprawie, który może ujawnić wszystkie znane mu okoliczności w celu realizacji prawa do obrony. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając skargę w trybie wstępnym, odmówił nadania jej dalszego biegu. Uzasadnił to stwierdzeniem, że zarzuty dotyczące art. 6 k.p.k. są oczywiście bezzasadne, gdyż przepis ten statuuje jedynie zasadę prawa do obrony i nie może być źródłem normy, której zakres zastosowania jest zbyt wąski. Ponadto, Trybunał podkreślił, że art. 180 § 2 k.p.k. znajduje się w rozdziale dotyczącym świadków i nie może być stosowany do oskarżonego. Zarzuty skarżącego dotyczyły tzw. luki w prawie, a nie pominięcia ustawodawczego, co wykracza poza kompetencje Trybunału. Dodatkowo, Trybunał zauważył, że sądy orzekające w sprawie skarżącego przyjęły, iż oskarżony nie jest związany tajemnicą zawodową w celu realizacji prawa do obrony, co czyni odmowę zwolnienia z obowiązku zachowania tajemnicy bezprzedmiotową i nie naruszającą jego praw.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający