Ts 235/13

337/4/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 28 maja 2014 r. Sygn. akt Ts 235/13 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.Ć., p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 22 sierpnia 2013 r. skarżąca – M.Ć. zakwestionowała zgodność z art. 45 ust. 1 Konstytucji orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt I OSK 384/12 oraz I OSK 395/12). Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania orzeczenia pozbawiającego ją uprawnień wynikających z prawa jazdy kategorii B. W treści opisanych wyżej orzeczeń skarżąca upatruje naruszenie konstytucyjnego prawa do obrony oraz zasady res iudicata. Aby bliżej uzasadnić stawiane zarzuty, skarżąca odwołała się do okoliczności sprawy, której przedmiotem było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A i B. Sprawa ta została zakończona dwoma orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy których skargi kasacyjne skarżącej od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 listopada 2011 r. (sygn. akt III SA/Wr 571/11) zostały odpowiednio – oddalone (w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A) i odrzucone (w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B). Skarżąca wskazała również na argumenty i wywody zawarte w pismach składanych przez nią w toku postępowania w sprawie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Zarówno w świetle powyższego unormowania, jak i – precyzujących zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie ze skargi konstytucyjnej – przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) nie ulega wątpliwości, że jedynym dopuszczalnym przedmiotem skargi konstytucyjnej w prawie polskim jest przepis prawny wykazujący dwojaką kwalifikację. Po pierwsze, na jego podstawie sąd lub organ administracji publicznej wydał ostateczne orzeczenie naruszające konstytucyjne prawa lub wolności podmiotu występującego ze skargą. Po drugie, to w normatywnej treści kwestionowanego przepisu tkwić winna bezpośrednia przyczyna takiego naruszenia. Choć więc uprzedni akt stosowania przepisu będącego przedmiotem skargi nie pozostaje bez znaczenia dla dopuszczalności korzystania z tego środka ochrony, to jednak nie ostateczne orzeczenie wydane na jego podstawie, ale sam przepis prawny będący taką podstawą stanowi jedyny dopuszczalny przedmiot skargi konstytucyjnej. Innymi słowy, niedopuszczalna jest w świetle powołanych wyżej unormowań Konstytucji i ustawy o TK skarga konstytucyjna kierująca się wyłącznie przeciwko orzeczeniu wydanemu w sprawie skarżącego. W przypadku analizowanej skargi konstytucyjnej należy stwierdzić bezspornie, że jej przedmiotem skarżąca uczyniła wyłącznie wydane w sprawie orzeczenia sądowe, tj. wyrok i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt I OSK 395/11 oraz I OSK 384/11). Takie określenie przedmiotu wniesionej skargi konstytucyjnej wyklucza nadanie jej dalszego biegu, a także uwzględnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania wskazanego przez nią orzeczenia. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, Trybunał orzekł jak w sentencji.