Ts 225/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSkarżący R.C. wniósł skargę konstytucyjną kwestionującą zgodność art. 459 § 1 i 2 w zw. z art. 41 § 1 kpk z art. 45 ust. 1 Konstytucji, argumentując, że przepisy te uniemożliwiają zaskarżenie postanowienia o wyłączeniu sędziego. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 3 lutego 2016 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, wskazując na liczne uchybienia formalne i merytoryczne. Trybunał podkreślił, że skarżący nie wyjaśnił w sposób precyzyjny, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszają jego prawa konstytucyjne, co stanowiło naruszenie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK z 1997 r. Ponadto, Trybunał zwrócił uwagę na fakt, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi mimo wezwania. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału, zarzucając mu nieprawidłowości w postępowaniu i brak uzasadnienia dla odstąpienia od ogólnej zasady niezaskarżalności orzeczeń Sądu Najwyższego. Trybunał Konstytucyjny, rozpatrując zażalenie, stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy o TK z 1997 r. (które miały zastosowanie do tej sprawy), skarżący jest zobowiązany do przedstawienia zarzutów podważających trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia. Trybunał uznał, że zażalenie skarżącego nie spełniło tego wymogu, ograniczając się jedynie do powtórzenia argumentacji ze skargi konstytucyjnej i nie odnosząc się do pozostałych podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze. W konsekwencji, Trybunał Konstytucyjny postanowił nie uwzględnić zażalenia.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaProceduralne wymogi wnoszenia skargi konstytucyjnej, obowiązek precyzyjnego określenia naruszenia praw konstytucyjnych, wymogi formalne zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego.
Dotyczy specyficznej sytuacji braku nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu uchybień formalnych i merytorycznych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wyłączenia sędziego, w zakresie w jakim uniemożliwiają zaskarżenie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego, są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji (prawo do sądu)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ale skarżący nie wykazał w sposób należyty naruszenia tego prawa, a także nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ponieważ skarżący nie wykazał w sposób precyzyjny, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszają jego prawa konstytucyjne, mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Ponadto, skarżący nie odniósł się do wszystkich podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze, ograniczając się do powtórzenia argumentacji ze skargi.
Czy zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno podważać ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak.
Uzasadnienie
Trybunał podkreślił, że zażalenie jako środek kontroli postanowienia Trybunału musi prowadzić do podważenia prawidłowości poczynionych przez niego ustaleń. Ograniczenie się do powtórzenia argumentacji ze skargi konstytucyjnej, bez odniesienia się do stanowiska Trybunału wyrażonego w postanowieniu, jest niewystarczające.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R.C. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (9)
Główne
u. TK z 1997 r. art. 47 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Skarżący jest zobowiązany do precyzyjnego określenia sposobu naruszenia jego praw i wolności zagwarantowanych na poziomie konstytucyjnym.
k.p.k. art. 459 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
Przepis kwestionowany przez skarżącego jako uniemożliwiający zaskarżenie postanowienia o wyłączeniu sędziego.
k.p.k. art. 41 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Przepis kwestionowany przez skarżącego jako uniemożliwiający zaskarżenie postanowienia o wyłączeniu sędziego.
Konstytucja art. 45 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Prawo do sądu, wskazane przez skarżącego jako naruszone.
Pomocnicze
u. TK z 1997 r. art. 36 § ust. 4
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
u. TK z 1997 r. art. 49
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym i postanawia jak w sentencji.
Konstytucja art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Prawo do zaskarżania orzeczeń wydanych w I instancji, wskazane przez Trybunał jako właściwy wzorzec kontroli.
ustawa o TK z 2015 r. art. 138
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Przepis dotyczący utraty mocy ustawy o TK z 1997 r.
ustawa o TK z 2015 r. art. 134 § pkt 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Przepis dotyczący stosowania przepisów dotychczasowych w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarżący nie wykazał w sposób należyty naruszenia przysługujących mu praw i wolności. • Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi mimo wezwania. • Zażalenie nie podważyło ustaleń faktycznych i prawnych zawartych w postanowieniu o odmowie nadania dalszego biegu skardze. • Skarżący nie odniósł się do wszystkich podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze.
Odrzucone argumenty
Przepisy kpk dotyczące wyłączenia sędziego naruszają art. 45 ust. 1 Konstytucji. • Trybunał dopuścił się nieprawidłowości w postępowaniu. • Trybunał nie uzasadnił, dlaczego nie można odstąpić od ogólnej zasady niezaskarżalności orzeczeń Sądu Najwyższego.
Godne uwagi sformułowania
ogólnikowe twierdzenia o niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów nie stanowią realizacji obowiązku • postanowienie Sądu Najwyższego z kwietnia 2015 r. z uwagi na treść art. 426 § 1 kpk jest niezaskarżalne • zażalenie jako środek kontroli postanowienia Trybunału musi prowadzić do podważenia prawidłowości poczynionych przez niego ustaleń • niewystarczające jest zatem ponowne zaprezentowanie wywodów zawartych już w skardze konstytucyjnej, bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego
Skład orzekający
Andrzej Wróbel
przewodniczący
Julia Przyłębska
sprawozdawca
Piotr Tuleja
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi wnoszenia skargi konstytucyjnej, obowiązek precyzyjnego określenia naruszenia praw konstytucyjnych, wymogi formalne zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu uchybień formalnych i merytorycznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie dotyczy ważnych kwestii proceduralnych związanych ze skargą konstytucyjną i prawem do sądu, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w prawie konstytucyjnym i postępowaniu przed TK.
“Kiedy skarga konstytucyjna nie ma szans na bieg? Trybunał przypomina o kluczowych wymogach formalnych.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.