Ts 22/99
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu niedokładnego określenia przepisów prawnych, których niezgodności z konstytucją skarżąca domagała się stwierdzenia.
Skarżąca Henryka M. wniosła skargę konstytucyjną, domagając się uchylenia wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. i zarzucając naruszenie zasady równości wobec prawa. Pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych, skarżąca nie określiła precyzyjnie przepisów prawnych, których niezgodności z konstytucją domagała się stwierdzenia. Trybunał Konstytucyjny, powołując się na ustawę o TK, odmówił nadania dalszego biegu skardze z powodu niespełnienia wymogu dokładnego wskazania kwestionowanych przepisów.
Skarga konstytucyjna złożona przez Henrykę M. dotyczyła wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 29 czerwca 1989 r., w którym skarżąca upatrywała naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w szczególności do dokładnego określenia przepisów prawnych, których niezgodności z konstytucją domaga się stwierdzenia. Skarżąca jednak, mimo wezwania, nie sprecyzowała tych przepisów, wskazując jedynie na naruszenie przepisów kodeksu postępowania cywilnego oraz zasady równości. Trybunał Konstytucyjny, opierając się na art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, uznał, że skarga nie spełnia wymogu dokładnego określenia podstawy orzeczenia, na podstawie którego orzeczono ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego. W związku z tym, postanowiono odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga konstytucyjna nie może być rozpoznana, jeśli nie określa precyzyjnie przepisów prawnych, na podstawie których orzeczono ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego.
Uzasadnienie
Zgodnie z ustawą o Trybunale Konstytucyjnym, warunkiem rozpoznania skargi jest dokładne określenie kwestionowanych przepisów. Skarżąca, mimo wezwania, nie spełniła tego wymogu, co skutkuje odmową nadania dalszego biegu skardze.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Henryka M. | osoba_fizyczna | skarżąca |
Przepisy (2)
Główne
u.o.TK art. 47 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Warunkiem rozpoznania skargi konstytucyjnej jest dokładne określenie w skardze ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego określonych w konstytucji.
Konstytucja RP art. 79 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo do złożenia skargi konstytucyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niespełnienie przez skarżącą wymogu dokładnego określenia przepisów prawnych, których niezgodności z konstytucją domaga się stwierdzenia.
Godne uwagi sformułowania
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, w stosunku do których domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją nie spełnia ona powyższego wymogu nie wskazujac przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego na podstawie którego orzeczono ostatecznie o jej wolnościach lub obowiązkach określonych w konstytucji
Skład orzekający
Krzysztof Kolasiński
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi składania skargi konstytucyjnej i konieczność precyzyjnego wskazania kwestionowanych przepisów."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie formalnych aspektów postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy braków formalnych skargi konstytucyjnej, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony69 POSTANOWIENIE z dnia 14 kwietnia 1999 r. Sygn. Ts 22/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Henryki M. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 26 lutego 1999 r. skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. z 29 czerwca 1989 r., zarzucając mu naruszenie swoich konstytucyjnych uprawnień wynikających z zasady równości wobec prawa. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 1999 r. skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych złożonej do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, w stosunku do których domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) warunkiem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej jest dokładne określenie w skardze ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego określonych w konstytucji. Jak wynika z treści złożonej skargi, nie spełnia ona powyższego wymogu, ponieważ nie wskazuje przepisu, któremu skarżąca zarzuca niezgodność z konstytucją. Pomimo wyraźnych wskazówek zawartych w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 1999 r. wzywającym do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w piśmie procesowym z 29 marca 1999 r. w dalszym ciągu nie określono przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, w stosunku do których skarżąca domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją. Z treści skargi konstytucyjnej oraz pisma procesowego uzupełniającego, w wykonaniu zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego, braki niniejszej skargi wynika, iż rzeczywistym przedmiotem zaskarżenia są orzeczenia sądów naruszające, zdaniem skarżącej, przepisy kodeksu postępowania cywilnego oraz konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżąca nie wskazała przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego na podstawie którego orzeczono ostatecznie o jej wolnościach lub obowiązkach określonych w konstytucji, a tym samym niniejsza skarga nie spełnia warunku rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wynikającego z treści art. 79 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI