TS 210/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSkarżący M.M. wniósł skargę konstytucyjną kwestionującą zgodność art. 143 § 3 pkt 1, 5, 6 i 8 ustawy – Kodeks karny wykonawczy (k.k.w.) z Konstytucją, zarzucając naruszenie zasad humanitarnego traktowania, zakazu okrutnego karania oraz godności człowieka. Skarżący argumentował, że zakazy dotyczące widzeń, korzystania z telefonów, zakupów, otrzymywania paczek żywnościowych oraz używania własnej odzieży i obuwia podczas odbywania kary izolacyjnej stanowią dodatkowe, nieuzasadnione udręczenie. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 8 maja 2013 r. odmówił nadania skardze dalszego biegu, uznając przepis art. 2 Konstytucji za niedopuszczalny wzorzec kontroli, a pozostałe zarzuty za oczywiście bezzasadne. Trybunał stwierdził, że wskazane zakazy nie czynią kary izolacyjnej niehumanitarną. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, podtrzymując zarzuty o niehumanitarnym traktowaniu i naruszeniu godności, a także podnosząc kwestie wielokrotnego wymierzania kary izolacyjnej i omijania wymogu zgody sędziego penitencjarnego. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że nie dostarcza ono argumentów podważających trafność postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze. Podkreślono, że zakłady karne mają obowiązek zapewnić skazanym wyżywienie i ubranie, a ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie są kwestią stosowania prawa, a nie konstytucyjności przepisów. Trybunał zaznaczył również, że przepisy dotyczące długości kary i zgody sędziego penitencjarnego nie były przedmiotem zaskarżenia. Odnosząc się do zakazu widzeń i korzystania z telefonów, wskazano, że skarżący nie powołał naruszenia prawa do obrony, a przepisy te nie dotyczą kontaktu z obrońcą ani nie naruszają godności czy zakazu tortur. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów k.k.w. dotyczących kary izolacyjnej, zasady humanitarnego traktowania skazanych, dopuszczalne wzorce kontroli w skardze konstytucyjnej.
Dotyczy konkretnych przepisów k.k.w. i ich interpretacji w kontekście skargi konstytucyjnej. Nie rozstrzyga kwestii stosowania prawa w indywidualnych przypadkach, a jedynie konstytucyjność przepisów.
Zagadnienia prawne (4)
Czy przepisy Kodeksu karnego wykonawczego ograniczające widzenia, korzystanie z telefonów, zakupy, otrzymywanie paczek żywnościowych oraz używanie własnej odzieży i obuwia podczas odbywania kary izolacyjnej naruszają zasady humanitarnego traktowania, godności człowieka oraz zakaz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, wskazane ograniczenia nie prowadzą do niehumanitarnego traktowania ani naruszenia godności skazanego, ponieważ zakład karny ma obowiązek zapewnić odpowiednie wyżywienie i ubranie, a ograniczenia te nie są nieuzasadnione.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że zakazy te, rozpatrywane indywidualnie lub łącznie, nie czynią kary izolacyjnej niehumanitarną. Obowiązek zapewnienia wyżywienia i ubrania przez zakład karny jest kluczowy. Ewentualne nieprawidłowości w wywiązywaniu się z tego obowiązku są kwestią stosowania prawa, a nie konstytucyjności przepisów. Ograniczenie kontaktu ze światem zewnętrznym czy zakaz korzystania z własnej odzieży nie stanowi niehumanitarnego traktowania.
Czy art. 2 Konstytucji RP może stanowić wzorzec kontroli konstytucyjności przepisów w skardze konstytucyjnej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego) nie stanowi źródła konstytucyjnych praw lub wolności, a zatem nie może być wzorcem kontroli w skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że art. 2 Konstytucji nie może być wzorcem kontroli w skardze konstytucyjnej, ponieważ nie jest źródłem praw i wolności konstytucyjnych.
Czy wielokrotne wymierzanie kary izolacyjnej w krótszych okresach, omijając wymóg zgody sędziego penitencjarnego na kary dłuższe niż 14 dni, jest zgodne z prawem?
Odpowiedź sądu
Trybunał zauważył, że zarzuty skarżącego w tym zakresie nie wiążą się z zaskarżonymi przepisami, gdyż skarżący nie zakwestionował konstytucyjności przepisów regulujących dopuszczalną długość stosowania kary oraz zasady uzyskiwania zgody sędziego penitencjarnego. Podkreślono, że za jedno przekroczenie można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.
Uzasadnienie
Trybunał wskazał, że skarżący nie zakwestionował przepisów dotyczących długości kary izolacyjnej ani wymogu zgody sędziego penitencjarnego. Podkreślono, że wielokrotne wymierzanie kary za to samo naruszenie jest niedopuszczalne, ale kwestia ta nie dotyczy zaskarżonych przepisów.
Czy zakaz widzeń i korzystania z aparatów telefonicznych podczas kary izolacyjnej narusza prawo do obrony lub godność skazanego?
Odpowiedź sądu
Nie, skarżący nie powołał naruszenia prawa do obrony, a przepisy te nie dotyczą kontaktu z obrońcą ani nie naruszają godności, zakazu tortur czy zasady humanitarnego traktowania.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że skarżący nie zarzucił naruszenia prawa do obrony, a wskazane przepisy nie dotyczą kontaktu z obrońcą ani nie naruszają godności czy zakazu tortur.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M.M. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (8)
Główne
k.k.w. art. 143 § § 3 pkt 1, 5, 6 i 8
Kodeks karny wykonawczy
Przepisy te ustanawiają zakazy dotyczące wykonywania kary dyscyplinarnej umieszczenia w celi izolacyjnej, takie jak zakaz widzeń, korzystania z telefonów, zakupów, otrzymywania paczek żywnościowych oraz używania własnej odzieży i obuwia.
Pomocnicze
Konstytucja art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada demokratycznego państwa prawnego; uznany za niedopuszczalny wzorzec kontroli w skardze konstytucyjnej.
Konstytucja art. 30
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Godność człowieka; uznano, że zakazy nie naruszają godności.
Konstytucja art. 40
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zakaz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania; uznano, że zakazy nie naruszają tej zasady.
Konstytucja art. 41 § ust. 4
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Nakaz traktowania osób pozbawionych wolności w sposób humanitarny; uznano, że zakazy nie naruszają tej zasady.
ustawa o TK art. 36 § ust. 4
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
ustawa o TK art. 49
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Zakres rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
k.k.w. art. 146 § § 1
Kodeks karny wykonawczy
Za jedno przekroczenie można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy k.k.w. dotyczące kary izolacyjnej nie naruszają zasad humanitarnego traktowania, godności ani zakazu okrutnego karania. • Zakłady karne mają obowiązek zapewnić skazanym wyżywienie i ubranie, co niweluje negatywne skutki zakazów. • Art. 2 Konstytucji nie jest dopuszczalnym wzorcem kontroli w skardze konstytucyjnej. • Zarzuty dotyczące wielokrotnego wymierzania kary i omijania zgody sędziego penitencjarnego nie dotyczą zaskarżonych przepisów. • Zakazy widzeń i korzystania z telefonów nie naruszają prawa do obrony ani godności, gdyż nie dotyczą kontaktu z obrońcą.
Odrzucone argumenty
Przepisy k.k.w. dotyczące kary izolacyjnej naruszają zasady humanitarnego traktowania, godności i zakazu okrutnego karania. • Zakazy widzeń, korzystania z telefonów, zakupów, otrzymywania paczek żywnościowych oraz używania własnej odzieży i obuwia podczas kary izolacyjnej stanowią nieuzasadnione udręczenie. • Wielokrotne wymierzanie kary izolacyjnej i omijanie wymogu zgody sędziego penitencjarnego prowadzi do nadmiernego obciążenia skazanego.
Godne uwagi sformułowania
nie uwzględnić zażalenia • oczywista bezzasadność • nie stanowi źródła konstytucyjnych praw lub wolności • nie powodują, że kara umieszczenia skazanego w celi izolacyjnej staje się niehumanitarna lub narusza jego godność • ani ograniczenie skazanemu kontaktu ze światem zewnętrznym, ani zakazanie mu korzystania z własnej odzieży nie jest przejawem niehumanitarnego traktowania • zakład karny ma obowiązek zapewnić osobom skazanym wyżywienia odpowiednie do zachowania zdrowia • kara dyscyplinarną umieszczenia skazanego w celi izolacyjnej można wymierzyć jedynie za najpoważniejsze naruszenia dyscypliny • nie dostarcza żadnych argumentów, które podałyby w wątpliwość przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej • nie jest dopuszczalne kilkakrotne zastosowanie wobec skazanego kary umieszczenia w celi izolacyjnej za to samo naruszenie dyscypliny
Skład orzekający
Teresa Liszcz
przewodnicząca
Maria Gintowt-Jankowicz
sprawozdawca
Stanisław Biernat
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów k.k.w. dotyczących kary izolacyjnej, zasady humanitarnego traktowania skazanych, dopuszczalne wzorce kontroli w skardze konstytucyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnych przepisów k.k.w. i ich interpretacji w kontekście skargi konstytucyjnej. Nie rozstrzyga kwestii stosowania prawa w indywidualnych przypadkach, a jedynie konstytucyjność przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy praw skazanych i warunków odbywania kary, co jest tematem budzącym zainteresowanie społeczne. Interpretacja przepisów dotyczących kary izolacyjnej i jej wpływu na godność człowieka jest istotna z punktu widzenia praw człowieka.
“Czy kara izolacyjna w więzieniu to nieludzkie traktowanie? Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.