Ts 184/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSkarżący K.P. wniósł skargę konstytucyjną kwestionującą zgodność art. 246 w zw. z art. 426 § 1 i 2 kpk z Konstytucją, argumentując, że przepisy te pozbawiają zatrzymanego prawa do odwołania się od orzeczenia sądu badającego zasadność, legalność i prawidłowość zatrzymania. Trybunał Konstytucyjny początkowo odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając, że skarżący nie wyczerpał przysługującej mu drogi prawnej, ponieważ nie wniósł zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w K. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, zarzucając Trybunałowi wadliwą wykładnię przepisów. Trybunał Konstytucyjny rozpatrzył zażalenie, stosując przepisy ustawy o TK z 1997 r. i uznał, że skarżący miał obowiązek złożyć środek odwoławczy, nawet jeśli uważał go za niedopuszczalny, aby wykazać pozbawienie możliwości obrony prawnej i uzyskać ostateczne orzeczenie. Kontrola formalna takich środków jest przewidziana w kpk. Ponieważ skarżący nie wykazał wyczerpania drogi prawnej, Trybunał nie uwzględnił zażalenia.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaWykładnia wymogu wyczerpania drogi prawnej jako przesłanki do wniesienia skargi konstytucyjnej.
Dotyczy specyficznej procedury skargi konstytucyjnej i interpretacji przepisów k.p.k. w kontekście zatrzymania.
Zagadnienia prawne (1)
Czy przepisy k.p.k. dotyczące zatrzymania pozbawiają zatrzymanego prawa do odwołania się od orzeczenia sądu badającego zasadność, legalność i prawidłowość jego zatrzymania, naruszając tym samym Konstytucję?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, skarżący nie wyczerpał drogi prawnej, ponieważ nie złożył środka odwoławczego od postanowienia sądu pierwszej instancji, co jest konieczne do uzyskania ostatecznego orzeczenia.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że skarżący musiał najpierw skorzystać z dostępnych środków odwoławczych, nawet jeśli uważał je za niedopuszczalne, aby wykazać pozbawienie możliwości obrony prawnej i uzyskać ostateczne orzeczenie. Dopiero po tym mógłby wnieść skargę konstytucyjną.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K.P. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (19)
Główne
k.p.k. art. 426 § 1
Ustawa – Kodeks postępowania karnego
ustawa o TK z 1997 r. art. 49
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Pomocnicze
k.p.k. art. 246
Ustawa – Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 426 § 2
Ustawa – Kodeks postępowania karnego
Konstytucja art. 41 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 45 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 77 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 176 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
ustawa o TK z 1997 r. art. 36 § 4
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 1997 r. art. 25 § 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 1997 r. art. 36 § 6
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 1997 r. art. 36 § 7
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 1997 r. art. 138
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 1997 r. art. 139
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 2015 r. art. 134 § 1
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 2015 r. art. 138
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
ustawa o TK z 2015 r. art. 139
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
k.p.k. art. 429 § 1
Ustawa – Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konieczność wyczerpania drogi prawnej jako przesłanka do wniesienia skargi konstytucyjnej. • Skarżący miał obowiązek złożyć środek odwoławczy, aby wykazać pozbawienie możliwości obrony prawnej i uzyskać ostateczne orzeczenie.
Odrzucone argumenty
Przepis art. 426 § 1 kpk automatycznie zamyka drogę prawną, co czyni wniesienie środka odwoławczego bezzasadnym.
Godne uwagi sformułowania
nie wyczerpał przysługującej mu drogi prawnej • musi udowodnić, że skorzystanie z tej drogi rzeczywiście w jego sprawie jest niedopuszczalne • należy złożyć taki środek odwoławczy • kontrola formalna środków odwoławczych dokonywana przez prezesa sądu przewidziana jest w art. 429 § 1 kpk, co dobitnie świadczy o istnieniu procedury postępowania ze środkami odwoławczymi, które są niedopuszczalne.
Skład orzekający
Stanisław Rymar
przewodniczący
Małgorzata Pyziak-Szafnicka
sprawozdawca
Marek Zubik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wykładnia wymogu wyczerpania drogi prawnej jako przesłanki do wniesienia skargi konstytucyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury skargi konstytucyjnej i interpretacji przepisów k.p.k. w kontekście zatrzymania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa do sądu i procedury skargi konstytucyjnej, ale jej rozstrzygnięcie opiera się na formalnej przesłance procesowej, co może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Czy można ominąć drogę sądową, skarżąc przepisy prawa? Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.