Ts 171/99
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, gdyż skarżący nie odniósł się do przyczyn odmowy.
Stanisława N. złożyła skargę konstytucyjną kwestionując postanowienie prokuratora. Trybunał Konstytucyjny odmówił jej nadania dalszego biegu, wskazując, że przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, a nie postanowienie prokuratora. Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, ale nie odniósł się do przyczyn odmowy nadania biegu skardze, powtarzając jedynie zarzuty dotyczące postanowienia prokuratora. W związku z tym Trybunał nie uwzględnił zażalenia.
Stanisława N. wniosła skargę konstytucyjną, w której zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych i błędne ustalenia faktyczne w postanowieniu prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. z dnia 22 października 1998 r. Trybunał Konstytucyjny, postanowieniem z dnia 29 listopada 1999 r., odmówił nadania dalszego biegu tej skardze, argumentując, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, a nie postanowienie prokuratora. Pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na to postanowienie, jednakże w treści zażalenia nie odniósł się do przyczyn, dla których Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze. Zamiast tego, pełnomocnik ograniczył się do powtórzenia zarzutów dotyczących naruszenia zasad konstytucyjnych przez postanowienie prokuratora. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając zażalenie na posiedzeniu niejawnym, stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione, ponieważ nie kwestionuje ono podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze. Wobec braku jakichkolwiek zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 1999 r., zażalenie zostało uznane za bezzasadne i nie uwzględnione.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny.
Uzasadnienie
Trybunał powołał się na art. 79 ust. 1 Konstytucji, który jednoznacznie określa zakres przedmiotowy skargi konstytucyjnej, wyłączając z niego akty o charakterze indywidualnym, takie jak postanowienia prokuratora.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić zażalenia
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Stanisława N. | osoba_fizyczna | skarżąca |
| Prokuratura Okręgowa w C. | organ_państwowy | organ wydający postanowienie |
Przepisy (1)
Główne
Konstytucja art. 79 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie nie odnosi się do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny.
Odrzucone argumenty
Postanowienie prokuratora narusza szereg zasad konstytucyjnych.
Godne uwagi sformułowania
wyłącznym jej przedmiotem uczyniono postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. podczas, gdy zgodnie z art. 79 ust. 1 konstytucji przedmiotem tym może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej nie kwestionując przyczyn, dla których skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania
Skład orzekający
Teresa Dębowska-Romanowska
przewodnicząca
Stefan J. Jaworski
sprawozdawca
Krzysztof Kolasiński
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Określenie zakresu przedmiotowego skargi konstytucyjnej i wymogów formalnych zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie prokuratora, a zażalenie nie kwestionuje podstaw odmowy nadania biegu skardze.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje fundamentalną zasadę dotyczącą tego, co może być przedmiotem skargi konstytucyjnej, co jest kluczowe dla zrozumienia mechanizmów kontroli konstytucyjności w Polsce.
“Czy postanowienie prokuratora może trafić do Trybunału Konstytucyjnego? Wyjaśniamy kluczową zasadę.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony205 POSTANOWIENIE z dnia 15 grudnia 1999 r. Sygn. Ts 171/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodnicząca Stefan J. Jaworski – sprawozdawca Krzysztof Kolasiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 29 listopada 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Stanisławy N. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Stanisławy N. sporządzonej 18 listopada 1999 r. zarzucono, iż postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. z 22 października 1998 r. zostało wydane z naruszeniem szeregu przepisów proceduralnych oraz oparte na błędnych ustaleniach faktycznych. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 29 listopada 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż wyłącznym jej przedmiotem uczyniono postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. podczas, gdy zgodnie z art. 79 ust. 1 konstytucji przedmiotem tym może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny. Na to postanowienie Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, podkreślając w nim, iż wskazane w skardze konstytucyjnej postanowienie prokuratora narusza szereg zasad konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zażalenie pełnomocnika skarżącej nie może zostać uwzględnione z uwagi na to, iż nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Pełnomocnik skarżącej nie kwestionując przyczyn, dla których skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania, ograniczył się wyłącznie do powtórzenia wyrażonych już w skardze konstytucyjnej zarzutów o naruszeniu przez postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. szeregu regulacji konstytucyjnych. Ponieważ w zażaleniu pełnomocnika skarżącej nie sformułowano żadnych zarzutów w stosunku do postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 29 listopada 1999 r., należało zażalenia tego nie uwzględniać, uznając za zasadną odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI