Ts 161/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dotyczącej art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c., uznając ją za oczywiście bezzasadną.
Jan Zbigniew Madejski złożył skargę konstytucyjną, zarzucając niezgodność art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący kwestionował postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku o odrzuceniu jego skargi o wznowienie postępowania, które zostało utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny. Argumentował, że zakwestionowane przepisy ograniczają prawo do uzyskania orzeczenia sądowego opartego na wszelkich dowodach. Trybunał Konstytucyjny uznał skargę za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że art. 385 k.p.c. nie narusza prawa do sądu, a jedynie potwierdza kompetencję sądu do merytorycznej oceny zarzutów.
Skarżący Jan Zbigniew Madejski złożył skargę konstytucyjną, w której podniósł zarzut niezgodności art. 385 w związku z art. 397 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że postanowieniem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 28 maja 2002 r. (sygn. akt I C 670/02) odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania w sprawie o odszkodowanie, która została zakończona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 24 października 2001 r. (sygn. akt I C 337/98). Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 31 lipca 2002 r. (sygn. akt I Acz 624/02). Zdaniem skarżącego, zakwestionowane regulacje prawne ograniczają konstytucyjne prawo do uzyskania orzeczenia sądowego opartego na wszelkich możliwych do uzyskania środkach dowodowych. Zarzucił również, że art. 385 k.p.c. daje sądowi odwoławczemu zbyt duże możliwości interpretacyjne co do określenia środka odwoławczego mianem „bezzasadnego”, co prowadzi do jego oddalenia bez wnikliwego zbadania materiału dowodowego. Trybunał Konstytucyjny, po wstępnym rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, postanowił odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnił to tym, że zgodnie z art. 385 k.p.c. sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna. Regulacja ta została zastosowana przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku dla oceny zażalenia skarżącego. Trybunał stwierdził, że przepis ten nie zezwala na arbitralność w orzekaniu sądu odwoławczego ani na pomijanie dowodów czy zarzutów. W związku z tym, zarzut skarżącego o ograniczeniu konstytucyjnego prawa do sądu został uznany za oczywiście bezzasadny. Trybunał podkreślił, że art. 385 k.p.c. potwierdza kompetencję sądu do merytorycznej oceny zarzutów i dowodów, co jest istotą postępowania odwoławczego i konsekwencją dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 385 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. nie jest niezgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP.
Uzasadnienie
Przepis art. 385 k.p.c. nie zezwala na arbitralność w orzekaniu sądu odwoławczego ani na pomijanie dowodów czy zarzutów. Potwierdza kompetencję sądu do merytorycznej oceny zarzutów i dowodów, co jest istotą postępowania odwoławczego i konsekwencją dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Jan Zbigniew Madejski | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 385
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna. Przepis ten nie zezwala na arbitralność w orzekaniu ani pomijanie dowodów czy zarzutów.
Konstytucja RP art. 77 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucyjne prawo do uzyskania orzeczenia sądowego opartego na wszelkich możliwych do uzyskania środkach dowodowych.
Pomocnicze
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
u.T.K. art. 36 § ust. 2
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
u.T.K. art. 49
Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 385 k.p.c. nie narusza prawa do sądu, a jedynie potwierdza kompetencję sądu do merytorycznej oceny zarzutów i dowodów. Możliwość oceny zasadności zarzutów jest istotą postępowania odwoławczego. Oddalenie środka zaskarżenia, gdy zarzuty są bezpodstawne, jest konieczne w ramach dwuinstancyjnego postępowania.
Odrzucone argumenty
Art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. ogranicza konstytucyjne prawo do uzyskania orzeczenia sądowego opartego na wszelkich możliwych do uzyskania środkach dowodowych. Art. 385 k.p.c. daje sądowi odwoławczemu zbyt duże możliwości interpretacyjne co do określenia środka odwoławczego mianem „bezzasadnego”, co prowadzi do jego oddalenia bez wnikliwego zbadania materiału dowodowego.
Godne uwagi sformułowania
w żadnym wypadku wszakże regulacja ta nie zezwala na arbitralność w orzekaniu sądu odwoławczego, ani też pomijanie określonych dowodów lub zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia za oczywiście bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego, jakoby treść art. 385 kodeksu postępowania cywilnego ograniczała konstytucyjne prawo do sądu, skoro przepis ten wręcz potwierdza kompetencję sądu do merytorycznej oceny wszelkich zarzutów i dowodów przedstawionych w apelacji lub zażaleniu Treść art. 385 k.p.c. nie tylko więc nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu, co stanowi jego konsekwencję w związku z przyjętym na gruncie Konstytucji modelem co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
Skład orzekający
Marian Zdyb
pojedynczy sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie interpretacji art. 385 k.p.c. w kontekście prawa do sądu i postępowania odwoławczego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji skargi konstytucyjnej i oceny przepisów proceduralnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy interpretacji przepisów proceduralnych w kontekście skargi konstytucyjnej, co jest interesujące głównie dla prawników procesowych.
“Czy sąd odwoławczy może dowolnie oddalić apelację? Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony133 POSTANOWIENIE z dnia 4 marca 2003 r. Sygn. akt Ts 161/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marian Zdyb po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Jana Zbigniewa Madejskiego w sprawie zgodności: art. 385 w związku z art. 397 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Jana Zbigniewa Madejskiego z 5 listopada 2002 r. zarzucono, iż art. 385 w związku z art. 397 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, iż postanowieniem Sądu Okręgowego Białymstoku z 28 maja 2002 r. (sygn. akt I C 670/02) odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania w sprawie o odszkodowanie, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z 24 października 2001 r. (sygn. akt I C 337/98). Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku postanowieniem z 31 lipca 2002 r. (sygn. akt I Acz 624/02). Zdaniem skarżącego, zakwestionowane regulacje prawne ograniczają konstytucyjne prawo do uzyskania orzeczenia sądowego opartego na wszelkich możliwych do uzyskania środkach dowodowych. Skarżący zarzucił przy tym, iż art. 385 kodeksu postępowania cywilnego daje sądowi odwoławczemu zbyt duże możliwości interpretacyjne, co do określenia środka odwoławczego mianem „bezzasadnego”, a co za tym idzie do jego oddalenia, bez wnikliwego zbadania całokształtu materiału dowodowego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 385 kodeksu postępowania cywilnego sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna. Regulacja ta została zastosowana przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku dla oceny zażalenia skarżącego od postanowienia Sądu Okręgowego w Białymstoku z 28 maja 2002 r. W żadnym wypadku wszakże regulacja ta nie zezwala na arbitralność w orzekaniu sądu odwoławczego, ani też pomijanie określonych dowodów lub zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia. W tym kontekście za oczywiście bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego, jakoby treść art. 385 kodeksu postępowania cywilnego ograniczała konstytucyjne prawo do sądu, skoro przepis ten wręcz potwierdza kompetencję sądu do merytorycznej oceny wszelkich zarzutów i dowodów przedstawionych w apelacji lub zażaleniu. Możliwość oceny zasadności owych zarzutów należy do istoty postępowania odwoławczego. W sposób konieczny musi to skutkować kompetencją sądu odwoławczego do oddalenia środka zaskarżenia, jeżeli przedstawione w nim zarzuty okażą się bezpodstawne. Treść art. 385 k.p.c. nie tylko więc nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu, co stanowi jego konsekwencję w związku z przyjętym na gruncie Konstytucji modelem co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy należało uznać skargę konstytucyjną za oczywiście bezzasadną i na podstawie art. 36 ust. 2 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) odmówić nadania jej dalszego biegu. 2
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI