Ts 11/25Odmowa biegu skardze konstytucyjnej z powodu braków formalnych 3

Skarga konstytucyjna M.W. dotyczyła zgodności z Konstytucją RP przepisów stosowanych przy ustalaniu wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Skarżąca kwestionowała art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 641 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, stosowanych per analogiam. Podstawą jej żądania było orzeczenie Sądu Okręgowego w W. z 3 października 2018 r., które zasądziło na jej rzecz wynagrodzenie, a następnie postanowienie z 18 września 2024 r. i orzeczenie z 15 października 2024 r. utrzymujące je w mocy, które nie uwzględniły jej wniosku o uzupełnienie wynagrodzenia w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego SK 90/22. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2, art. 31 ust. 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji. Po wniesieniu skargi, skarżąca była wzywana dwukrotnie do usunięcia braków formalnych. Pierwsze wezwanie dotyczyło złożenia odpisu skargi, doręczenia rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, udokumentowania daty doręczenia ostatecznego orzeczenia oraz informacji o wniesieniu nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Drugie wezwanie dotyczyło wyjaśnienia wzorców kontroli i sposobu naruszenia konstytucyjnych norm oraz podania adresu publikacyjnego zaskarżonego przepisu. Skarżąca wykonała pierwsze wezwanie, ale nie zareagowała na drugie. W związku z niewykonaniem drugiego wezwania, Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania skardze dalszego biegu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający