Ts 101/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając, że zarzuty skarżącej dotyczyły sposobu zastosowania przepisów przez sądy, a nie ich niezgodności z Konstytucją.
Skarżąca konstytucyjna zakwestionowała prawidłowość postępowania sądów, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych i materialnych, co miało skutkować pogwałceniem jej praw konstytucyjnych. Wskazała na brak ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz nierozdzielenie roszczeń. Trybunał Konstytucyjny, po wezwaniu do uzupełnienia braków, stwierdził, że skarga koncentruje się na sposobie zastosowania przepisów przez sądy, a nie na ich normatywnej treści, co uniemożliwia rozpoznanie jej w trybie skargi konstytucyjnej.
Skarga konstytucyjna została złożona przez Zofię Wolską, która kwestionowała prawidłowość postępowania sądów niższych instancji. Zarzucała naruszenie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu pracy, co miało prowadzić do pogwałcenia jej praw konstytucyjnych, w tym prawa do ochrony prawnej i sprawiedliwego wyroku. Kluczowe zarzuty dotyczyły braku ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz nieprawidłowego rozdzielenia zgłoszonych roszczeń. Trybunał Konstytucyjny wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi, w szczególności do wskazania przepisów ustawy, które są przedmiotem skargi, oraz określenia na czym polega ich sprzeczność z Konstytucją. W odpowiedzi pełnomocnik wskazał jedynie na naruszenie przepisów przez sądy, nie kwestionując ich normatywnej treści. Trybunał uznał, że skarga nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ zarzuty skierowane są przeciwko sposobowi zastosowania przepisów przez sądy, a nie przeciwko treści samych przepisów, co wyklucza rozpoznanie sprawy w trybie skargi konstytucyjnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga konstytucyjna może być przedmiotem rozpoznania tylko wtedy, gdy zarzuca się niekonstytucyjność przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, a nie sposób ich zastosowania przez organy orzekające.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że przedmiotem skargi konstytucyjnej jest przepis aktu normatywnego, którego treść jest niezgodna z Konstytucją, a nie sposób jego zastosowania przez sąd. W analizowanej sprawie skarżąca skupiła się na błędach proceduralnych sądów, nie kwestionując normatywnej treści przepisów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmówiono nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Zofia Wolska | osoba_fizyczna | skarżąca |
Przepisy (11)
Główne
Konstytucja RP art. 79 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Pomocnicze
k.p.c. art. 17
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 117 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.c. art. 24
Kodeks cywilny
k.c. art. 448
Kodeks cywilny
k.p. art. 111
Kodeks pracy
k.p. art. 112
Kodeks pracy
k.p. art. 113
Kodeks pracy
Konstytucja RP art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 77
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga konstytucyjna musi dotyczyć niekonstytucyjności przepisów, a nie sposobu ich zastosowania przez sądy. Skarżąca nie zakwestionowała normatywnej treści przepisów, a jedynie sposób ich zastosowania przez sądy obu instancji.
Odrzucone argumenty
Sądy naruszyły przepisy k.p.c., k.c. i k.p., co doprowadziło do naruszenia praw konstytucyjnych. Naruszenie polegało na braku ustanowienia pełnomocnika z urzędu i nierozdzieleniu roszczeń.
Godne uwagi sformułowania
przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których ostatecznie rozstrzygnięto o prawach lub wolnościach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu źródłem tego naruszenia była normatywna treść zakwestionowanego przepisu, nie zaś sposób jego zastosowania przez orzekające w sprawie organy wysunięte w niej zarzuty zostały skierowane wyłącznie przeciwko sposobowi zastosowania zaskarżonych przepisów przez wyrokujące w sprawie sądy
Skład orzekający
Wiesław Johann
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Określenie zakresu kognicji Trybunału Konstytucyjnego w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej, rozróżnienie między zarzutem niekonstytucyjności przepisu a zarzutem jego wadliwego zastosowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie wyjaśnia kluczowe zasady dotyczące skargi konstytucyjnej, co jest ważne dla prawników procesowych. Pokazuje, jak ważne jest precyzyjne formułowanie zarzutów wobec przepisów, a nie tylko wobec ich stosowania.
“Kiedy skarga konstytucyjna nie ma szans? Trybunał wyjaśnia, co można kwestionować.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony257 POSTANOWIENIE z dnia 3 września 2003 r. Sygn. akt Ts 101/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Zofii Wolskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 9 czerwca 2003 r., zakwestionowano prawidłowość postępowania orzekających w sprawie sądów, które naruszając art. 17 i art. 117 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, art. 24 i art. 448 kodeksu cywilnego oraz art. 111, art. 112 i art. 113 kodeksu pracy pogwałciły przepisy Konstytucji RP, tj. art. 32, art. 45 oraz art. 77, poprzez „zachwianie równowagi stron, prawo do ochrony prawnej, sprawnego i sprawiedliwego potraktowania oraz słusznego wyroku”. Uzasadniając wysunięte zarzuty pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż pomimo zachodzenia uzasadnionej potrzeby i konieczności procesowej nie ustanowiono dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, a także nie rozdzielono zgłoszonych przez nią roszczeń materialnych i o ochronę dóbr osobistych, zgodnie z ich właściwością rzeczową. We wniesionej skardze określono także rozstrzygnięcia, z których wydaniem skarżąca wiąże naruszenie przysługujących jej konstytucyjnych praw: wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 19 grudnia 2002 r. (Nr VII P 32/02) oraz wydany na skutek wniesionej apelacji wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 26 marca 2003 r. (sygn. akt III A Pa 8/03), doręczony skarżącej 23 kwietnia 2003 r. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 7 lipca 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej poprzez m.in. wskazanie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, które skarżąca czyni przedmiotem skargi konstytucyjnej oraz określenie na czym polega ich sprzeczność ze wskazanymi w skardze przepisami Konstytucji RP, a także wskazanie naruszonych praw lub wolności konstytucyjnych. W nadesłanym w wykonaniu powyższego zarządzenia piśmie procesowym, jako przedmiot skargi konstytucyjnej wskazano powołane w skardze przepisy ustawowe, które zostały naruszone przez orzekające w sprawie sądy. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których ostatecznie rozstrzygnięto o prawach lub wolnościach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu. Innymi słowy: przedmiotem rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego w trybie skargi konstytucyjnej jest przepis aktu normatywnego, którego zastosowanie w konkretnej sprawie doprowadziło do naruszenia przysługujących skarżącemu konstytucyjnych praw lub wolności, przy czym źródłem tego naruszenia była normatywna treść zakwestionowanego przepisu, nie zaś sposób jego zastosowania przez orzekające w sprawie organy. W skardze konstytucyjnej stanowiącej przedmiot wstępnej kontroli Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącej podnosi, iż rozstrzygające w sprawie sądy naruszyły art. 17 i art. 117 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, art. 24 i art. 448 kodeksu cywilnego oraz art. 111 art. 112 i art. 113 kodeksu pracy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 32, 45 oraz 77 Konstytucji RP. W piśmie procesowym nadesłanym w odpowiedzi na zarządzenie sędziego TK wskazano, iż przytoczone powyżej przepisy ustawowe stanowią przedmiot skargi konstytucyjnej, nie wysuwając przy tym żadnych zarzutów przeciwko treści zaskarżonych przepisów, a wskazując jedynie ponownie na fakt ich naruszenia przez sądy obu instancji. Tak sformułowana skarga konstytucyjna nie może stanowić przedmiotu rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego, jako że wysunięte w niej zarzuty zostały skierowane wyłącznie przeciwko sposobowi zastosowania zaskarżonych przepisów przez wyrokujące w sprawie sądy. Ani w samej skardze, ani w piśmie nadesłanym w celu jej uzupełnienia nie zakwestionowano treści normatywnej tych przepisów, nie wykazano także, pomimo wezwania zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego, na czym polega sprzeczność tych przepisów ze wskazanymi w skardze normami konstytucyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji. 2
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI