Ts 10/25Odmową biegu skardze konstytucyjnej braków formalnych 88

Skarga konstytucyjna M.W. została wniesiona w związku z odmową uzupełnienia wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu. Skarżąca, adwokat, domagała się dodatkowego wynagrodzenia, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r. (sygn. SK 90/22), który stwierdził niedopuszczalność różnicowania stawek pełnomocników z urzędu i z wyboru. Sąd Okręgowy w W. odmówił uwzględnienia wniosku, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy. Skarżąca uznała to rozstrzygnięcie za ostateczne i wniosła skargę konstytucyjną, kwestionując zgodność art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (stosowanego per analogiam) z art. 2, art. 31 ust. 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji. Skarżąca argumentowała, że ograniczenie czasowe stosowania normy z art. 190 ust. 4 Konstytucji jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji, a także narusza prawo własności gwarantowane przez art. 64 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie wzywał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi. Po pierwszym wezwaniu skarżąca uzupełniła braki, jednak nie zastosowała się do drugiego wezwania, które dotyczyło wyjaśnienia wzorców kontroli i podania adresu publikacyjnego zaskarżonego przepisu. W związku z niewykonaniem drugiego wezwania, Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania skardze dalszego biegu, zgodnie z przepisami ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający