Ts 10/01
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając, że jej przedmiotem był wyrok sądu, a nie akt normatywny, co wykracza poza kompetencje Trybunału.
Skarga konstytucyjna Bogusława N. skierowana przeciwko wyrokowi Sądu Rejonowego w Sieradzu została odrzucona przez Trybunał Konstytucyjny. Trybunał uznał, że przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie ustawy lub akty normatywne, a nie indywidualne orzeczenia sądowe. Skoro skarżący zakwestionował jedynie wyrok sądu, a nie jego podstawę prawną, skarga została uznana za niedopuszczalną.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 2001 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej złożonej przez Bogusława N. Skarżący zakwestionował wyrok Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 25 listopada 1999 r. (sygn. akt II K 592/98), zarzucając naruszenie prawa do obrony i prawa do udziału w postępowaniu sądowym. Trybunał Konstytucyjny, powołując się na art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz swoje utrwalone orzecznictwo, podkreślił, że przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie ustawy lub inne akty normatywne, na podstawie których wydano orzeczenie, a nie same indywidualne rozstrzygnięcia sądowe lub administracyjne. Wskazano, że zadaniem Trybunału jest badanie zgodności aktów normatywnych z konstytucją, a nie kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych lub prawnych sądów w indywidualnych sprawach. Ponieważ skarga dotyczyła wyłącznie wyroku sądu, a nie jego podstawy normatywnej, została uznana za niedopuszczalną i nie nadano jej dalszego biegu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącym prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz utrwalonym orzecznictwem, badaniu w drodze skargi konstytucyjnej podlegają wyłącznie akty normatywne, a nie akty stosowania prawa, takie jak prawomocne orzeczenia sądowe.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmówiono nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Bogusław N. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (3)
Główne
Konstytucja RP art. 79 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącym prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
Pomocnicze
k.p.k. art. 6
Kodeks postępowania karnego
Konstytucja RP art. 42 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie akty normatywne, a nie akty stosowania prawa. Trybunał Konstytucyjny nie jest właściwy do kontroli prawidłowości ustaleń sądów w indywidualnych sprawach.
Godne uwagi sformułowania
Jednoznaczne w tym zakresie brzmienie przepisu wyklucza zatem badanie w drodze skargi konstytucyjnej indywidualnych rozstrzygnięć nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego nie są akty stosowania prawa, a więc prawomocne orzeczenia lub ostatecznie decyzje zapadłe w indywidualnych sprawach, tylko wyłącznie akty normatywne, na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane.
Skład orzekający
Stefan J. Jaworski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Określenie zakresu kognicji Trybunału Konstytucyjnego w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw, w których przedmiotem skargi jest indywidualne orzeczenie, a nie akt normatywny.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie jasno definiuje granice kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, co jest kluczowe dla zrozumienia mechanizmów ochrony praw konstytucyjnych i może być interesujące dla prawników procesowych.
“Kiedy skarga konstytucyjna nie ma szans? Trybunał wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony79 POSTANOWIENIE z dnia 20 lutego 2001 r. Sygn. Ts 10/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stefan J. Jaworski po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bogusława N. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej złożonej 18 stycznia 2001 r. pełnomocnik skarżącego wskazał jako przedmiot skargi wyrok z 25 listopada 1999 r. Sądu Rejonowego II Wydział Karny w Sieradzu (sygn. akt II K 592/98), który, zdaniem skarżącego, naruszył przewidziane przez art. 6 kpk prawo do obrony i obecności skarżącego podczas postępowania sądowego. Ponadto zakwestionowano zgodność wskazanego wyżej wyroku z art. 42 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącego prawa do udziału w postępowaniu sądowym we wszystkich jego etapach. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącym prawach lub wolnościach konstytucyjnych. Jednoznaczne w tym zakresie brzmienie przepisu wyklucza zatem badanie w drodze skargi konstytucyjnej indywidualnych rozstrzygnięć, a co za tym idzie czyni bezprzedmiotowym wnoszenie skarg konstytucyjnych skierowanych przeciwko takim rozstrzygnięciom. Także w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (postanowienia z: 26 lutego 1999 r., Ts 156/98, OTK ZU Nr 5/1999, poz. 105; 29 listopada 1999 r., Ts 46/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 193; 7 października 1999 r., Ts 136/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 198; 11 października 1999 r., Ts 113/99, OTK ZU Nr 1/2000, poz. 24; 29 grudnia 1999 r., Ts 137/99, OTK ZU Nr 1/2000, poz. 37) nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego nie są akty stosowania prawa, a więc prawomocne orzeczenia lub ostatecznie decyzje zapadłe w indywidualnych sprawach, tylko wyłącznie akty normatywne, na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane. Zadaniem Trybunału Konstytucyjnego jest bowiem orzekanie w sprawach zgodności z konstytucją aktów normatywnych mające na celu wyeliminowanie z systemu prawnego przepisów prawa, które są niezgodne z konstytucją. Nie należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego kontrola prawidłowości ustaleń sądu (por. postanowienie z 21 czerwca 1999 r., sygn. Ts 56/99, OTK ZU Nr 6/1999, poz. 143; postanowienie z 21 czerwca 2000 r., Ts 33/00, OTK ZU Nr 6/2000, poz. 222). W skardze konstytucyjnej Bogusława N. wskazano jako przedmiot skargi zbadanie zgodności z konstytucją wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny w Sieradzu z 25 listopada 1999 r. (sygn. II K 592/98). Nie sformułowano jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej tego wyroku. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI