T‑558/15

Sąd oddalił skargę o odszkodowanie wniesioną przez irańską spółkę ubezpieczeniową przeciwko Radzie UE, uznając, że skarżąca nie wykazała rzeczywistego charakteru i zakresu poniesionej szkody materialnej ani krzywdy wynikającej z nałożenia na nią środków ograniczających.

Iran Insurance Company wniosła skargę o odszkodowanie przeciwko Radzie UE, domagając się zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę wynikającą z umieszczenia jej nazwy w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi wobec Iranu. Skarżąca argumentowała, że akty prawne UE, na mocy których nałożono sankcje, były niezgodne z prawem, ponieważ nie oparto ich na wystarczających dowodach. Sąd uznał, że choć akty te mogły być niezgodne z prawem, skarżąca nie wykazała rzeczywistego charakteru i zakresu poniesionej szkody materialnej (utracone odsetki, utracone korzyści z umów ubezpieczeniowych) ani krzywdy (naruszenie reputacji). W związku z tym skarga została oddalona.

Skarżąca, Iran Insurance Company, wniosła skargę o odszkodowanie przeciwko Radzie Unii Europejskiej, domagając się zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę wynikającą z umieszczenia jej nazwy w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi wobec Iranu. Skarżąca argumentowała, że akty prawne UE, na mocy których nałożono sankcje, były niezgodne z prawem, ponieważ nie oparto ich na wystarczających dowodach, co zostało potwierdzone w poprzednim wyroku Sądu (T-12/11). Sąd rozpatrzył najpierw kwestię swojej właściwości, stwierdzając, że jest właściwy do rozpatrzenia żądania odszkodowawczego w zakresie, w jakim dotyczy ono wykonania środków ograniczających poprzez rozporządzenia przyjęte na podstawie art. 215 TFUE, ale nie w zakresie, w jakim dotyczy ono samych aktów WPZiB. Następnie Sąd zbadał dopuszczalność skargi, odrzucając zarzuty Rady i Komisji dotyczące braku precyzji skargi oraz przedawnienia. Sąd uznał, że skarga jest wystarczająco precyzyjna i że zarzut przedawnienia podniesiony przez Komisję jako interwenienta jest niedopuszczalny. Sąd rozpatrzył również dopuszczalność dowodów przedstawionych przez skarżącą w replice, uznając za dopuszczalne jedynie te dowody, które stanowiły odpowiedź na argumenty Rady i dotyczyły ostatecznego wyliczenia szkody. Co do istoty sprawy, Sąd stwierdził, że przesłanka niezgodności z prawem zarzucanego zachowania jest spełniona, ponieważ Sąd w wyroku T-12/11 stwierdził niezgodność spornych aktów z prawem, a naruszone przepisy miały na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Jednakże, aby stwierdzić odpowiedzialność pozaumowną, konieczne jest również wykazanie rzeczywistego charakteru szkody oraz związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a szkodą. Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała rzeczywistego charakteru ani zakresu podnoszonej szkody materialnej (utracone odsetki, utracone korzyści z umów ubezpieczeniowych) ani krzywdy (naruszenie reputacji). W odniesieniu do szkody materialnej, Sąd zakwestionował moc dowodową przedstawionego przez skarżącą sprawozdania SRA, wskazując na jego niepełność, brak niezależności i brak potwierdzenia przez zewnętrzne dowody. Podobnie, dokumenty dotyczące utraconych korzyści z umów ubezpieczeniowych zostały uznane za niewystarczające lub nieodpowiednie. W odniesieniu do krzywdy, Sąd uznał, że choć spółki mogą ponosić szkodę niematerialną w postaci naruszenia reputacji, skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów na rzeczywisty charakter tej krzywdy ani na to, że stwierdzenie nieważności aktów nie stanowi wystarczającego zadośćuczynienia. W związku z niewykazaniem przesłanki szkody, Sąd oddalił skargę w całości. Skarżąca została obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy