T-95/10

Sąd UE oddalił skargę producentów oleju antracenowego na decyzję ECHA o identyfikacji tej substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy, uznając ją za dopuszczalną i zasadną.

Producenci oleju antracenowego zaskarżyli decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) o identyfikacji tej substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy (substancji PBT/vPvB). Skarżący zarzucali naruszenie wymogów proceduralnych, zasady równego traktowania, błąd w ocenie oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Sąd UE uznał skargę za dopuszczalną, oddalił jednak wszystkie zarzuty, stwierdzając, że ECHA działała zgodnie z prawem, a identyfikacja substancji była uzasadniona. W konsekwencji skargę oddalono, a skarżących obciążono kosztami postępowania.

Sprawa dotyczyła skargi złożonej przez producentów oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu (zw. dalej „słabym olejem antracenowym”) przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA). Skarżący domagali się stwierdzenia częściowej nieważności decyzji ECHA z dnia 13 stycznia 2010 r., która zidentyfikowała słaby olej antracenowy jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 rozporządzenia REACH (substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy). Skarżący podnieśli pięć zarzutów: naruszenie wymogów proceduralnych dotyczących identyfikacji substancji (art. 59 ust. 3, 5 i 7 REACH oraz załącznik XV), naruszenie zasady równego traktowania, błąd w ocenie lub naruszenie prawa związane z identyfikacją substancji jako PBT/vPvB na podstawie jej składników, oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Sąd UE rozpatrzył najpierw zarzuty niedopuszczalności skargi, podniesione przez ECHA i Komisję Europejską. ECHA argumentowała, że zaskarżona decyzja nie jest aktem regulacyjnym i nie dotyczy skarżących bezpośrednio. Sąd uznał jednak, że decyzja ECHA ma charakter generalny, rodzi skutki prawne (obowiązki informacyjne) i nie wymaga środków wykonawczych, co czyni ją aktem regulacyjnym podlegającym zaskarżeniu. Stwierdzono również, że decyzja dotyczy skarżących bezpośrednio, ponieważ nakłada na nich obowiązek aktualizacji kart charakterystyki i przekazywania nowych informacji zgodnie z art. 31 i 34 rozporządzenia REACH. Po stwierdzeniu dopuszczalności skargi, Sąd przeszedł do badania zarzutów merytorycznych. Oddalił zarzut naruszenia wymogów proceduralnych dotyczących informacji o substancjach alternatywnych, uznając, że Niemcy prawidłowo wskazały brak dostępnych informacji, a informacje o substancjach alternatywnych nie są kluczowe dla samej identyfikacji substancji jako PBT/vPvB. Zarzut dotyczący zmiany propozycji identyfikacji przez ECHA został oddalony, ponieważ ECHA działała w ramach swoich kompetencji, a identyfikacja może opierać się na różnych przesłankach z art. 57 REACH, nie tylko tych zawartych w pierwotnej dokumentacji. Zarzut naruszenia zasady równego traktowania został oddalony, ponieważ wybór substancji do identyfikacji leży w gestii państw członkowskich i ECHA, a skarżący nie wykazali, aby inne porównywalne substancje były w podobnej sytuacji i nie zostały zidentyfikowane bez uzasadnienia. Zarzut błędu w ocenie lub naruszenia prawa związany z identyfikacją na podstawie składników został oddalony, Sąd uznał, że ocena składników jest dopuszczalna, zwłaszcza w przypadku substancji UVCB, a zastosowany próg 0,1% ma podstawę w prawodawstwie UE. Zarzut naruszenia zasady proporcjonalności został oddalony, ponieważ identyfikacja substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy jest środkiem służącym ochronie zdrowia i środowiska, a nie nakłada ona bezpośredniego zakazu, a jedynie obowiązki informacyjne, które są proporcjonalne do celu. Sąd podkreślił, że identyfikacja jest pierwszym krokiem w procesie, który może prowadzić do dalszych działań, takich jak ograniczenia czy zezwolenia. W konsekwencji Sąd UE oddalił skargę w całości i obciążył skarżących kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (18)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy