T-93/10

Sąd UE oddalił skargę firm produkujących pak smoły węglowej na decyzję ECHA o identyfikacji tej substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy, uznając ją za dopuszczalną i zasadną.

Skarżące firmy produkujące pak smoły węglowej zaskarżyły decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) o identyfikacji tej substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy. Argumentowały naruszenie zasady równego traktowania, błąd w ocenie właściwości PBT/vPvB oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Sąd UE uznał skargę za dopuszczalną, stwierdzając, że decyzja ECHA wywołuje skutki prawne i dotyczy skarżących bezpośrednio. Oddalił jednak zarzuty merytoryczne, uznając, że ECHA prawidłowo zidentyfikowała pak smoły węglowej jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy, stosując właściwe procedury i kryteria oceny.

Skarżące, będące dostawcami paku smoły węglowej wysokotemperaturowej, wniosły skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 13 stycznia 2010 r., która zidentyfikowała tę substancję jako spełniającą kryteria określone w art. 57 rozporządzenia REACH, co czyni ją substancją wzbudzającą szczególnie duże obawy (SVHC). ECHA podniosła zarzut niedopuszczalności skargi, argumentując, że zaskarżona decyzja jest aktem przygotowawczym, nie dotyczy skarżących bezpośrednio ani indywidualnie, i nie jest aktem regulacyjnym. Sąd UE oddalił ten zarzut, uznając, że decyzja ECHA, mimo że jest wynikiem wieloetapowej procedury, rodzi skutki prawne, w tym obowiązki informacyjne dla dostawców (zgodnie z art. 31 i 34 rozporządzenia REACH), co czyni ją aktem zaskarżalnym i dotykającym skarżących bezpośrednio. Sąd uznał również, że decyzja ma charakter aktu regulacyjnego, który nie wymaga środków wykonawczych. Na rozprawie merytorycznej skarżące podniosły trzy zarzuty: naruszenie zasady równego traktowania, błąd w ocenie lub naruszenie prawa związane z identyfikacją substancji jako PBT/vPvB na podstawie jej składników oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Sąd oddalił zarzut naruszenia zasady równego traktowania, stwierdzając, że ECHA prawidłowo zastosowała procedurę identyfikacji przewidzianą w art. 59 rozporządzenia REACH i nie miała uprawnień do identyfikacji innych substancji, które nie zostały wybrane do tej procedury przez Komisję lub państwo członkowskie. Oddalono również zarzut dotyczący błędu w ocenie lub naruszenia prawa związanego z identyfikacją substancji jako PBT/vPvB. Sąd uznał, że ECHA mogła ocenić właściwości PBT/vPvB na podstawie składników substancji, zwłaszcza w przypadku substancji UVCB (o nieznanym lub zmiennym składzie), i że zastosowanie progu 0,1% dla identyfikacji na podstawie składników jest uzasadnione, mimo braku bezpośredniego zapisu w załączniku XIII do rozporządzenia REACH. Sąd podkreślił, że ocena ta uwzględniała zawartość procentową i skutki chemiczne obecności składników, a także względy naukowe i utrwaloną praktykę prawną. Zarzut naruszenia zasady proporcjonalności również został oddalony. Sąd stwierdził, że identyfikacja substancji jako SVHC jest odpowiednia do realizacji celów rozporządzenia REACH, a skarżące nie wykazały, że istnieją mniej uciążliwe środki, które osiągnęłyby ten sam poziom ochrony. Sąd zauważył, że identyfikacja ta nie prowadzi automatycznie do zakazu stosowania substancji, a jedynie nakłada obowiązki informacyjne. W konsekwencji Sąd oddalił skargę w całości i obciążył skarżące kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (10)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy